Το κείμενο μας
Πρόκειται για απόσπασμα από το μυθιστόρημα* Ε.Π. (« Ενωμένες Πάντα»). Είναι αυτοβιογραφικό έργο και αναφέρεται στη σχέση της Σαρή με την επίσης γνωστή συγγραφέα Άλκη Ζέη. Το μυθιστόρημα αυτό διαδραματίζεται λίγο πριν το Β’ παγκόσμιο πόλεμο σε μια σχολή θήλεων. Αναφέρεται σε μια ιδιωτική σχολή, όπου φοιτούν έφηβες κοπέλες γεμάτες ζωντάνια. Παίζουν , γελάνε, κάνουν σκανταλιές, γνωρίζουν ανθρώπους, συνάπτουν γερές φιλίες οι οποίες δοκιμάζονται καθημερινά. Μέσα σε αυτό το σχολείο φοιτούν εσώκλειστες, αλλά και κορίτσια που πηγαινοέρχονται από τα σπίτια τους. Υπάρχουν καλοί, αστείοι και αγαπημένοι καθηγητές, αλλά και αυστηροί, παράλογοι και οπισθοδρομικοί, όπως είναι και η Διευθύντρια της σχολής…
*Χαρακτηριστικά μυθιστορήματος εφηβικής ηλικίας
- έχει ήρωες αγόρια ή κορίτσια στην εφηβεία
- χαίρονται τη ζωή και την ξενοιασιά της ηλικίας τους
- πρώτα ερωτικά σκιρτήματα
- απομάκρυνση από παιδική αθωότητα
- έναρξη ωρίμανσης
- πρώτες απογοητεύσεις και δυσκολίες της ζωής
(εντοπίστε αυτά τα χαρακτηριστικά στο απόσπασμα)

ΚΥΡΙΟ ΜΗΝΥΜΑ: Τα εφηβικά χρόνια είναι ανέμελα. Ανάμεσα στους μαθητές αναπτύσσονται φιλίες. Η εικόνα είναι οικεία και δεν παρουσιάζει διαφορές από τη σύγχρονη εικόνα των μαθητών σε ανάλογες περιστάσεις. Χαρούμενη ατμόσφαιρα, αγάπη και φιλία μεταξύ των κοριτσιών, συμπάθεια προς την καλή καθηγήτρια. Η σχολική ζωή βέβαια διέπεται από πιο αυστηρούς κανόνες σε σχέση με σήμερα.( Κάντε σύγκριση )

Θεματικά κέντρα:
• Η επιστροφή στο σχολείο μετά τις καλοκαιρινές διακοπές
• Χαρακτήρες κοριτσιών, φιλίες, εφηβικές ανησυχίες
• Κοινωνίες συνθήκες, παιδαγωγικές αντιλήψεις

Περιεχόμενο: το απόσπασμα είναι κοινωνικό, αφού δείχνει τις σχέσεις των κοριτσιών μεταξύ τους και με τους καθηγητές τους (Διευθύντρια, Δασκάλα)

Τόπος: Αθήνα, σχολείο Θηλέων.

Χρόνος : απροσδιόριστος. Μπορούμε να εντάξουμε το απόσπασμα σε ένα γενικότερο χρονικό πλαίσιο, δηλαδή την δεκαετία του 40, όταν η συγγραφέας πήγαινε σχολείο. Πιο συγκεκριμένα το μυθιστόρημα τοποθετείται χρονικά το 1936-1937( 4 Αυγούστου 1936, δικτατορία του Μεταξά ).

Αφήγηση: τριτοπρόσωπη, χρονολογική, γραμμική ( τα γεγονότα αναφέρονται με τη χρονολογική σειρά που διεξάγονται. Υπάρχουν όμως και αναδρομικές αφηγήσεις π.χ το πρόσφατο καλοκαίρι,η ανάμνηση από την Αίγινα, η αναφορά στο περιστατικό της αντιγραφής.

Αφηγηματικοί τρόποι:
Διάλογος που κυριαρχεί και δίνει στο απόσπασμα ζωντάνια, ποικιλία, παραστατικότητα, θεατρικότητα , προσφέρεται για δραματοποίηση). Ο διάλογος επιτρέπει επίσης να διαφανούν οι διαφορές στην κοινωνική θέση και στις αντιλήψεις των κοριτσιών καθώς και η παιδαγωγική μέθοδος της καθηγήτριας.
Αφήγηση που καταλαμβάνει μικρό μέρος του αποσπάσματος.
Περιγραφή που είναι σύντομη και ωραία.

Αφηγητής: αμέτοχος στην ιστορία (ετεροδιηγητικός). Παντογνώστης: γνωρίζει γεγονότα, τις σκέψεις και τα βαθύτερα συναισθήματα των προσώπων. Η αφήγηση γίνεται σε γ” πρόσωπο από έναν μη δραματοποιημένο αφηγητή. Έχουμε αφήγηση χωρίς εστίαση( μηδενική εστίαση). Η μόνη παρεμβολή παρουσιάζεται όταν η Ζωρζ αποχαιρετά νοερά την αγαπημένη της φίλη : ‘’Αντίο Ποζελάκι….’’

Γλώσσα :είναι απλή δημοτική, καθημερινή. Χρήση ελάχιστης καθαρεύουσας (Πού ;) Ο λόγος είναι απλός και εκφραστικός και το ύφος απλό, φιλικό, παιδικό, ζωηρό και φυσικό και αποδίδει με επιτυχία το στιλ ομιλίας των νεαρών κοριτσιών.

Ύφος: Απλό, ζωηρό, παραστατικό, χιουμοριστικό και στο τέλος λυρικό.

Σχήματα λόγου : χρησιμοποιούνται κυρίως μεταφορές, παρομοιώσεις, επαναλήψεις, ασύνδετο σχήμα και ωραίες εικόνες προσώπων και τοπίων.
Προσωποποιήσεις: ≪Η τάξη γιορτάζει τη χαρά της πρώτης μέρας≫
Μεταφορές: ≪Μάτια λαμπερά γεμάτα θάλασσες και βουνά, γεμάτα παιχνίδια, γεμάτα τρέλες≫, ≪να προλάβουμε τη θάλασσα λάδι≫, ≪Κι ήταν η πρώτη μέρα στο σχολείο πανηγύρι≫, ≪Στην αυλή μεγάλες και μικρές μαθήτριες έκοβαν βόλτες≫.
Παρομοιώσεις: ≪Όταν σαν θεά Αθηνά κατέβαινε το λοφάκι≫
Ασύνδετο σχήμα: ≪Αγκαλιές, φιλιά, γέλια, φωνές≫, ≪Η Πόπη στο Λουτράκι, η Τίλδα στη Γλυφάδα, ≪Θα τα έγραφε όλα, για την καφασωτή παράγκα …από τον ψηλό βράχο»
Επαναλήψεις: ≪ήταν όμορφη, πιο όμορφη από πέρσι≫, ≪Πιστεύω
πως φέτος θα πούμε πολλά, πιο πολλά από πέρσι≫.
Εικόνες: ≪-Ε, και να βλέπατε τον πύργο των παππούδων μου!…με είκοσι τέσσερις λαμπτήρες≫, ≪Αδύνατη, μικροκαμωμένη…Ομορφούλα≫
Υπερβολή: «έγινε χαλασμός από τα πολλά χειροκροτήματα»
Αντίθεση: «μεγάλες και μικρές μαθήτριες»

Ζωρζ Σαρή: « Και πάλι σχολείο…»

Ενότητες
1η ενότητα, §1-8 ≪Η τάξη γιορτάζει…στο σχολείο πανηγύρι≫: Η επιστροφή στο σχολείο
2η ενότητα, §9-11 ≪Όταν μπήκε στην τάξη …είχε διαλέξει Το θέμα!≫: Το σχολικό πρόγραμμα και το θέμα της πρώτης έκθεσης.
3η ενότητα, §12-13 ≪Πριν ακόμη χτυπήσει…που φτερούγιζαν γύρω τους≫: Η Ζωρζ σκέφτεται πώς θα περιγράψει όλα όσα έζησε το καλοκαίρι.

Τα πρόσωπα
Οι μαθήτριες της τάξης: ανήκουν στην εύπορη κοινωνική τάξη (όλες πήγαν διακοπές το καλοκαίρι σε ακριβά θέρετρα και ξενοδοχεία, φοιτούν εκείνη τη δύσκολη εποχή εσωτερικές σε ιδιωτικό σχολείο). Είναι όλες μία παρέα, παρόλο που διαφέρουν οι συνθήκες της ζωής της καθεμιάς. Είναι αυθόρμητες, γεμάτες ενθουσιασμό , εκδηλώνουν τις φιλικές τους διαθέσεις μέσα στην εορταστική ατμόσφαιρα της επιστροφής στο σχολείο, υποδέχονται φιλικά τη νέα συμμαθήτριά τους. Οι σχέσεις μεταξύ τους είναι στενές και κυριαρχούν η χαρά, το κέφι, η συγκίνηση, η ανεμελιά, η νοσταλγία και η αισιοδοξία. Τη χαρούμενη αυτή διάθεση την εκδηλώνουν με: αγκαλιές, φιλιά, γέλια, φωνές, χειροκροτήματα, ανταλλαγή καλοκαιρινών αναμνήσεων, εμπειριών, μυστικών. Νιώθουν όμως και στενοχώρια για τις συμμαθήτριες που δε θα είναι φέτος μαζί τους στο σχολείο. Τα κορίτσια είναι δεμένα μεταξύ τους αν και δεν λείπουν κάποιες ανταγωνιστικές ή τυπικές και αδιάφορες σχέσεις που ίσως κρύβουν κάποια αντιπάθεια. Δείχνουν τον απαιτούμενο σεβασμό στην διευθύντριά τους την Κυρία Ερασμία αλλά τα αισθήματά τους προς αυτήν είναι άχρωμα και άτονα. Υποδέχονται όμως με ενθουσιασμό την αγαπημένη καθηγήτριά τους. Μεταξύ της τελευταίας και των μαθητριών έχει αναπτυχθεί μία ιδιαίτερη οικειότητα και αγάπη.
Στις συζητήσεις των μαθητριών και στην αφήγηση μπορούμε να εντοπίσουμε κάποια κοινωνικά θέματα που αφορούν το θεσμό της οικογένειας. Υπήρχαν και τότε:
- διαλυμένες οικογένειες (Αθηνούλα)
- φτωχιές, πολύτεκνες οικογένειες που συχνά αναγκάζονται να δώσουν τα παιδιά τους για υιοθεσία (Μίνα)
- κάποια παιδιά εγκαταλείπουν το σχολείο για να εργαστούν (Ποζέλι)
(η φοίτηση στο Γυμνάσιο δεν ήταν τότε υποχρεωτική)

Η Ζωρζ Σαρή: Είναι το βασικό πρόσωπο του μυθιστορήματος. Αποχαιρετά με συγκίνηση μια φίλη, το Ποζελάκι. Αρχίζει να μιλά με ενθουσιασμό για παλαιότερες διακοπές της στη Βαγία. Παρουσιάζεται αυθόρμητη, ξέγνοιαστη, ομιλητική και διαθέτει ζωηρή φαντασία. Θέλει να γράψει την καλύτερη έκθεση , όταν η καθηγήτριά τους τούς αναθέτει να γράψουν την πρώτη έκθεση. Αισθάνεται ακόμα τύψεις για την αντιγραφή που έκανε την προηγούμενη χρονιά. Παρουσιάζεται ρομαντική, αγαπά τη θάλασσα, είναι τίμια και ειλικρινής.
Άλλες μαθήτριες:
Λίλη: είναι υπεροπτική, εγωίστρια και ψυχρή.
Κική: φαντασμένη και επιδειξιομανής.
Άλμπα: εσωστρεφής, λιγομίλητη, ντροπαλή.

Η καθηγήτρια: Η δεσποινίς Κλάρα εμφανίζεται προσιτή, απλή ,φιλική και αγαπητή στις μαθήτριες. Μιλάει με οικειότητα στα κορίτσια γι’αυτό είναι αξιαγάπητη. Αυτή η διαπροσωπική σχέση με τις μαθήτριές της είναι προχωρημένη για εκείνη την εποχή της αυστηρότητας . Είναι αφοσιωμένη στη δουλειά της και υπεύθυνη , θέτει στόχους και προγραμματίζει από την αρχή της χρονιάς το μάθημά της αφού από την πρώτη κιόλας ώρα αναθέτει εργασία στις μαθήτριες. Έχει απαιτήσεις από τις μαθήτριές της. Πρόκειται για μία χαρισματική εκπαιδευτικό. Είναι ευγενική καθώς καλωσορίζει τη νέα μαθήτρια.

Η κυρία Ερασμία Δελαπόρτα (η διευθύντρια): Φαίνεται τυπική, απρόσωπη, με αυστηρή συμπεριφορά. Δείχνει ψυχρή, ηθελημένα απόμακρη για να προκαλεί σεβασμό αλλά και φόβο και έχει υιοθετήσει συντηρητική συμπεριφορά. Είναι λακωνική καθώς περιορίζεται σε σύντομες ανακοινώσεις.

ΕΡΓΑΣΙΕΣ: 1) Συγκρίνετε τις εμπειρίες αγοριών και κοριτσιών εκείνης της εποχής με τις δικές σας. Βρείτε και φωτογραφικό υλικό.
2) Περιγράψτε τη διάθεσή σας και τα συναισθήματά σας την πρώτη μέρα της επιστροφής σας στο σχολείο.
3) Ποιος αφηγηματικός τρόπος κυριαρχεί στο απόσπασμα και πώς επιδρά στον αναγνώστη αυτή η επιλογή;

Περιεχόμενο:
Η ηρωίδα βρίσκεται σε απόγνωση και απελπισία και αναπολεί το παρελθόν και τη ζωή της στη Γερμανία. Θυμάται και περιγράφει το σπίτι της, τους περιπάτους, τις κουβέντες με τον πατέρα της και την αγάπη που είχε για το σχολείο της. Αναφέρεται και στην πρώτη της μέρα στο γερμανικό σχολείο, στην αγωνία αλλά και τις πρώτες τις εντυπώσεις από αυτό. Στο σχολείο απέκτησε πολλούς φίλους και κατάφερε στο τέλος της χρονιάς να είναι η τρίτη μαθήτρια σε επίδοση στην τάξη.
Αφηγηματικοί τρόποι:
Περιγραφή σε αρκετά σημεία και με πολύ λεπτομέρεια, πράγμα που οφείλεται στην ψυχολογική κατάσταση της ηρωίδας.
Αφήγηση καθώς αφηγείται περιστατικά από τη ζωή της είτε γενικότερα στη Γερμανία είτε στο σχολείο.
Η αφήγηση αποκτά ζωντάνια σε λιγοστά σημεία καθώς παρεμβάλλεται ευθύς λόγος.

Ενότητες:
1η Ενότητα: §1-4 «Λένε πως…το λάτρευα» Περιγραφή της ζωής της Κωνσταντίνας στη Γερμανία.
2η Ενότητα: §5-19 «Το αγάπησα … έντεκα παιδιά όλα κι όλα» Η πρώτη μέρα της Κωνσταντίνας στο γερμανικό σχολείο.
3η Ενότητα: §20-28 «Ευτυχώς … κατάφερα να έρθω Τρίτη»: Ο θαυμασμός της Κωνσταντίνας για τη μητέρα της και οι επιδόσεις της στο σχολείο.
4η Ενότητα §29-30 «Το γερμανικό σχολείο … πόσο κάνει» Το γερμανικό εκπαιδευτικό σύστημα και οι φιλίες της Κωνσταντίνας.
Γλώσσα: είναι απλή, δημοτική και οι λέξεις που χρησιμοποιεί η συγγραφέας αποδίδουν με ρεαλισμό το νόημα του κειμένου. Κυριαρχεί η ο μακροπερίοδος λόγος , ο οποίος εμπλουτίζεται με παραστατικές εκφράσεις και με πληθώρα εκφραστικών μέσων:
Υπάρχουν πολλές εικόνες (κυρίως στις περιγραφές προσώπων, αντικειμένων, κτιρίων):πχ. το σπίτι μας … όνειρα ξύπνια, όταν χιόνιζε … φως των φαναριών, παίρνουμε έναν διάδρομο … στον απέναντι τοίχο πίνακες. Κ.ά.
Συναντούμε και πολλές παρομοιώσεις: σαν κινηματογραφική ταινία, σαν τρελή, σαν φλόγες κ.ά/
Υπάρχουν και πολλές προσωποποιήσεις —μεταφορές: βουλιάζω στη στεριά, η καρδιά μου δεν χτυπούσε πια, η πόρτα άνοιξε από μόνη της, άμα του μπει κάτι στο μυαλό, θα τρίζουν τα κόκκαλα του πατέρα της κ.ά.
Το κείμενο επίσης είναι διανθισμένο με: επαναλήψεις (απ΄ άκρη σ’ άκρη, ούτε εγώ ούτε ο μπαμπάς, γλάστρες … γλάστρες, κυρία Στέλλα .. κυρία Στέλλα κ.ά), αντιθέσεις (δεν είπε πως έχω βλέμμα εξεταστικό αλλά έξυπνο, σαν να μου ‘λεγα «κουράγιο» μα εγώ δεν είχα ανάγκη από κουράγιο κ.ά.).
Εντοπισμός και περιγραφή των προσώπων του αποσπάσματος:
Κωνσταντίνα: Στην αρχή του κειμένου φαίνεται να είναι σε κατάσταση απόγνωσης. Μιλά για τους γονείς της με τρυφερότητα και αγάπη αλλά τη γιαγιά της την αντιμετωπίζει με ειρωνική και σαρκαστική διάθεση. Φαίνεται ότι είναι αποφασιστικός και δυναμικός χαρακτήρας, εφόσον παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε στη γλώσσα κατόρθωσε να είναι η τρίτη σε επίδοση μαθήτρια της τάξης. Αναπολεί τις στιγμές της ζωής της στη Γερμανία και στο σχολείο της γεγονός που επιτείνει τη συναισθηματική της κατάσταση.
Πατέρας: Παρουσιάζεται σταθερός στις απόψεις του, αποφασιστικός και πεισματάρης αλλά απέναντι στην Κωνσταντίνα είναι τρυφερός και φαίνεται ότι την αγαπάει πολύ.
Μητέρα: Πρόκειται για μια καλή δασκάλα, αγαπητή στους μαθητές της καταξιωμένη κοινωνικά και έχει κερδίσει το σεβασμό όλων.
Φαρμουρ: Παρουσιάζεται αντιπαθητική με ακλόνητες πολιτικές απόψεις. Αλλά η αντιπάθειά της προς τη μέλλουσα νύφη της δεν στάθηκε εμπόδιο στο γάμο των γονιών της Κωνσταντίνας.
Διευθυντής: Παρουσιάζεται ως προσιτός και ευγενικός άνθρωπος. Αγαπά τα παιδιά και δεν έχει ρατσιστικές απόψεις. Σέβεται και εκτιμά την μητέρα της Κωνσταντίνας.

Στο κείμενο παρουσιάζονται δύο μοντέλα διδασκαλίας:
α. «σχολείο εργασίας», σύγχρονο σχολείο.
Ο δάσκαλος, σέβεται την προσωπικότητα του μαθητή και δημιουργεί παιδαγωγική ατμόσφαιρα, χρησιμοποιώντας τον διάλογο αντί για την αυταρχική επιβολή των απόψεών του. Δεν είναι αυθεντία αλλά και ο ίδιος μαθαίνει καθημερινά. Έτσι οι μαθητές νιώθουν οικεία, δεν νιώθουν φόβο αλλά μπορούν να εκφράσουν σκέψεις και συναισθήματα στο δάσκαλό τους. Τα μαθήματα και οι δραστηριότητες μπορεί να είναι και πέρα από το αναλυτικό πρόγραμμα του σχολείου ,χωρίς να αποκλείεται η οικογένεια και η κοινωνία. Ο μαθητής αποκτά ενδιαφέροντα και γίνεται δημιουργικός.
β. Το δεύτερο μοντέλο δίνεται συνοπτικά με τη φράση: Αλλά ήξεραν πολύ καλά από κατάλογο, άγριες ή φαρμακερές φωνές και τρεμούλες.
Ο δάσκαλος καταπιέζει τους μαθητές και επιβάλλεται με την απειλή του βαθμού και την άσκηση βίας (ξυλοδαρμός) προβάλλοντας τον εαυτό του ως αυθεντία. Ο μαθητής αναγκάζεται σε ένα περιβάλλον φόβου , να αποστηθίσει γνώσεις ,χωρίς κανένα ενδιαφέρον.

Χαρακτηρισμός δασκάλου:
Ζωντανός και αξιαγάπητος, ενθουσιώδης και υπεύθυνος επιστήμονας, γνώστης και λάτρης της λαϊκής παράδοσης και του πολιτισμού, φυσιολάτρης και ονειροπόλος, ευρηματικός και καινοτόμος, τολμηρός.

Αφηγηματικοί τρόποι: αφήγηση, περιγραφές, σχόλια του αφηγητή, διάλογοι.
Αφήγηση-αφηγητής:
Ο αφηγητής διηγείται σε α πρόσωπο μια ιστορία που συνέβη στο παρελθόν.( αναδρομική αφήγηση). Είναι ομοδιηγητικός όταν αναφέρεται στον εαυτό του και ετεροδιηγητικός όταν μιλάει για το πάθημα του φίλου του. Η αφήγηση παρουσιάζεται σαν εξιστόρηση αναμνήσεων και ο αφηγητής με στοχαστική διάθεση μοιάζει να απευθύνεται σε έναν φανταστικό συνομιλητή. Έτσι στο τέλος απευθυνόμενος νοερά σε β ενικό πρόσωπο στον παλιό του καθηγητή δημιουργεί την αίσθηση του παρόντος.

Γλώσσα: απλή, δημοτική με λέξεις της καθημερινότητας.
Υφος: ζωντανό και παραστατικό στην περιγραφή της σχολικής τάξης μελαγχολικό και στοχαστικό όταν ο αφηγητής εξομολογείται την εμπειρία του.
Εκφραστικά μέσα:: λιτότητα γενικά στα εκφραστικά μέσα
Παρομοιώσεις: σαν ένα θησαυρός κρυφός ,σαν τα μάτια μας ,σαν δακρυσμένος, σαν να έβλεπε στα βάθη έναν σιχαμερό εχθρό.
Μεταφορές: ξέρανε τη ρίζα τους και τη φύτρα τους, ο καθηγητής έφεγγε, φαρμακερές φωνές
Επαναλήψεις: ξέρετε αυτό, ξέρετε εκείνο, ξέρετε το άλλο
ασύνδετα σχήματα: έφερνε δίσκους ,μαγνητόφωνα, σλάιτς

Στο κείμενο αυτό ο συγγραφέας με απλό και σχετικά αστείο ύφος παρουσιάζει το πρόβλημα της οικονομικής εκμετάλλευσης των ανθρώπων από τους ισχυρούς, κάτι που ήταν πολύ συνηθισμένο στη Ρωσία της εποχής του Τσέχωφ που τα κύρια χαρακτηριστικά ήταν η φτώχεια και η εξαθλίωση.
Αυτό όμως που προβάλλεται ιδιαίτερα έντονα είναι η παθητική στάση της νεαρής δασκάλας , για να τονίσει ότι πολλές φορές οι ίδιοι οι άνθρωποι ευθύνονται για το γεγονός ότι πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης.

Μήνυμα Κειμένου:
=> Ο Τσέχωφ δίνει μήνυμα προς τους ανθρώπους να είναι αγωνιστικοί, δυναμικοί και να διεκδικούν τα δικαιώματα τους αλλιώς θα πέσουν θύματα κάποιων σκληρών και αδίστακτων ανθρώπων. Οι άνθρωπο δεν πρέπει να είναι δουλικοί αλλά να έχουν αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμό και αυτοπεποίθηση.
________________________________________
Αφηγηματικοί τρόποι
• Το διήγημα στηρίζεται κυρίως στο διάλογο μέσα από τον οποίο διαγράφονται οι χαρακτήρες των ηρώων.
• Ωστόσο υπάρχει και η περιγραφή (αντιδράσεις και κινήσεις της Ιουλίας).
________________________________________
Eνότητες:
1η ενότητα «(σελίδα 106) Τις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου … Ευχαριστώ ψιθύρισε (σελίδα 107)»: Η ώρα της πληρωμής της δασκάλας.
2η ενότητα «(σελίδα 107) Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω … μερικά ευχαριστώ και βγήκε (σελίδα 107)»: Η αποκάλυψη της φάρσας.

Γλώσσα:
Η γλώσσα του κειμένου είναι απλή και κατανοητή. Ο συγγραφές χρησιμοποιεί σύντομες και λιτές φράσεις, παρατακτική σύνδεση και πολλά σημεία στίξεως.
Ύφος:
Το διήγημα χαρακτηρίζεται από απλότητα και ουσιαστικά πρόκειται και ένα θεατρικό κείμενο, στο οποίο πρωταγωνιστούν δύο άτομα.
________________________________________
Ηθογραφία προσώπων
Ο αφηγητής/εργοδότης: Στο απόσπασμα ο πατέρας των παιδιών και εργοδότης της δασκάλας είναι ο ίδιος ο αφηγητής, ο οποίος φαίνεται να ξέρει τα πάντα ακόμη και τις σκέψεις της δασκάλας. Είναι εύπορος και ανήκει στην ανώτερη αστική τάξη. Στην αρχή παρουσιάζεται επιθετικός και προσπαθεί με κάθε τρόπο να εκμεταλλευτεί την υπάλληλο και να κερδοσκοπήσει εις βάρος της. Η στάση του γίνεται όλο και πιο σκληρή όταν αντιλαμβάνεται ότι η δασκάλα δεν αντιδρά. Ωστόσο, στο τέλος του αποσπάσματος αποκαλύπτει την φάρσα και το ύφος του γίνεται διδακτικό: προσπαθεί να καταλάβει τη δασκάλα και να της μάθει ότι πρέπει να διεκδικεί τα δικαιώματά της. Με αυτό τον τρόπο κατορθώνει να αντιστρέψει τα αρχικά αρνητικά συναισθήματα των αναγνωστών προς το πρόσωπό του και να κερδίσει τελικά τη συμπάθειά τους. Ο αρχικά σκληρόκαρδος εργοδότης μετατρέπεται σε έναν οργανωμένο και ευρηματικό άνθρωπο, ο οποίος έχει προβλέψει τη συμπεριφορά της Ιουλίας. Σκοπός του είναι η αφύπνιση της Ιουλίας, γεγονός που αποδεικνύει ότι τρέφει αισθήματα συμπάθειας προς το πρόσωπό της.
Η Ιουλία: Πρόκειται για ένα άβουλο ον που αδυνατεί να πάρει τη ζωή στα χέρια της. Δεν υπερασπίζεται τον εαυτό της, δεν αντιδρά και δέχεται παθητικά την μοίρα της. Η υποτακτικότητά της φαίνεται και από το γεγονός ότι συνεχώς επαναλαμβάνει τις τελευταίες λέξεις του εργοδότη της. Η αδικία που υφίσταται της προκαλεί μια νευρικότητα και όχι οργή, όπως φαίνεται από τις κινήσεις του σώματός της. Ακόμη και στις λίγες περιπτώσεις που προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της, είναι τόσο δειλή και συγκρατημένη που υποχωρεί αμέσως στην πρώτη αντίδραση του εργοδότης της. Είναι τόσο φοβισμένη, ώστε ακόμη και όταν ο εργοδότης της, της αποκαλύπτει τη φάρσα, εκείνη απλώς ψιθυρίζει και βγαίνει από το γραφείο του. Τονίζουμε ωστόσο, ότι ο χαρακτήρας της Ιουλίας είναι ο χαρακτήρας που είχε η πλειοψηφία των γυναικών εκείνη την εποχή.
________________________________________