Το 1959 ήμουν έξι χρονών. Ζούσαμε με την οικογένειά μου έξω από τη Μόσχα. Τότε άρχισα να πηγαίνω στο δημοτικό σχολείο. Η διαδρομή από το σπίτι στο σχολείο ήταν σχετικά εύκολη διότι οι γονείς μου αναλάμβαναν να με πηγαίνουν στο σχολείο. Ο καιρός όμως ήταν άθλιος. Κάτω από αντίξοες συνθήκες πήγαιναν όλα τα παιδιά στο σχολείο. Το κρύο ανυπόφορο, το ίδιο και οι βροχές και τα χιόνια. Ντυνόμασταν πολύ καλά, καθώς κάτω από τα μπουφάν ή τα παλτό φορούσαμε πολλές μπλούζες και μάλλινα πουλόβερ. Στο σχολείο, όπως είπα, αναλάμβαναν οι γονείς μας να μας πάνε με το αυτοκίνητο.
Στο σχολείο κάναμε όλα τα μαθήματα αλλά το καλύτερο ήταν οι δραστηριότητες που κάναμε τις ώρες διδασκαλίας για να μπορέσουμε αν θέλουμε να ακολουθήσουμε κάτι από αυτά στη ζωή μας. Κάναμε πολλές δραστηριότητες όπως πιάνο, χορό, ξυλογλυπτική, αγγειοπλαστική και πολλά άλλα. Για κάθε δραστηριότητα υπήρχε διαφορετικός χώρος, διαμορφωμένος για κάθε περίσταση. Τα παιδιά δοκίμαζαν ότι τους τράβαγε και αν είχαν ταλέντο προς αυτό που ακολουθούσαν. Εμένα μου άρεσε πολύ ο χορός αλλά δεν το ακολούθησα καθώς πήγα για σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας.
Τα σχολικά μου χρόνια κύλισαν πολύ όμορφα καθώς δεν υπήρχαν πολλά προβλήματα. Η Ρωσία είναι υπέροχη χώρα γεμάτη θέσεις για εργασία και μεγάλα ταλέντα.
Επιμέλεια κειμένου της Εύας Θωμά, μαθήτριας του Α1 του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων.
