Πληθυσμός και πρόσφυγες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Δημαρχείο Πλατέος

Κατά την απογραφή του 1920 το Πλατύ ήταν συνοικισμός του Γιδά και είχε 61 κατοίκους, (ίσως υπάλληλοι του Σιδηροδρομικού Σταθμού με τις οικογένειές τους). Ο Γιδάς (και το Πλατύ) ανήκαν στο Νομό Θεσσαλονίκης. Στο Πλατύ ήλθαν ανταλλάξιμοι πρόσφυγες από τα χωριά Φαράσων Καππαδοκίας. Ως τα τέλη της δεκαετίας του 1930 εγκαταστάθηκαν σε σπίτια του Εποικισμού (Διεθνής Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων):

• Οικογένειες από τα Φάρασα Καππαδοκίας:

Βαρασιώτες 45, Καρσαντιλούδες 69, Κισκελούδες 45, Αφσαρώτες 62, Σατιλούδες 10, Τσουχούρλούδες 7, Σύνολο Φαρασιωτών 238. Από άλλες περιοχές

• Τορτγιολλούδες 11
• Ανταναλήδες 17
• άλλοι Μικρασιάτες 8
• από Θράκη και γηγενείς 20. Σύνολο οικογενειών 291

Στην «αναδρομική απόγραφή» του 1928 (οπότε υπολογίστηκαν οι πρόσφυγες που επεβίωσαν της καταστροφής) στο Πλατύ (που ήταν ακόμη συνοικισμός του Γιδά) καταγράφηκαν 744 ψυχές. Το σύνολο προσφύγων από τα Φάρασα Καππαδοκίας, από το Καρσαντί και από το Αφσάρι (αποικίες των Φαράσων)εγκαταστάθηκαν στο Πλατύ. Μερικοί Βαρασιώτες έμειναν στην Κόνιτσα και οι πολλοί πήγαν στο Φαρασινό στη Δράμα, Οι Σατιλούδες πήγαν στην Αγροσυκιά Πέλλας και οι Τσουχουριώτες εγκαταστάθηκαν στον Βαθύλακκο Κοζάνης και στο Δοξαρά (Μπούρα) Γρεβενών. Ο Συνοικισμός Πλατέος αποσπάστηκε από την Κοινότητα Γιδά και αναγνωρίστηκε ως Κονότητα «Πλατύ» Ο πληθυσμός παρουσιάζει την εξέλιξη ανά δεκαετία: 1940 Πλατύ 2094, 1951 Πλατύ 2154 (Εργοτάξιο Λουδία 161) 1961 Πλατύ 1897 (εργοτάξιο Λουδία 166) 1971 Πλατύ 1930 (εργοτάξιο Λουδία 40) 1981 Πλατύ 2088 (εργοτάξιο Λουδία 279) 1991 Πλατύ 2498 (εργοτάξιο Λουδία 8). Το Εργοτάξιο Λουδία ήταν ένα συνεργείο εγκατεστημένο στη θέση Γέφυρα της Σιδηροδρομικής γραμμής Πλαττύ – Θεσσαλονίκης, με μηχανήματα για την εκβάθυνση του πλοτού ποταμού Λουδία. Παρατηρούμε μείωση του πληθυσμού κατά τις δεκαετίες 1950 και 1960 που οφείλεται σε μετανάστευση οικογενειών στην Αυστραλία και εργατών στη Δ. Γερμανία.

Ο Χοροδιδάσκαλος είναι ο άνθρωπος εκείνος, ο οποίος διδάσκει τον παραδοσιακό χορό. Έχει τις κατάλληλες γνώσεις. Γνωρίζει τη μέθοδο διδασκαλίας (μερική ή προοδευτική μερική μέθοδο), όπου επρόκειτο να χρησιμοποιήσει. Στον παραδοσιακό χορό, ο χοροδιδάσκαλος διδάσκει τα βήματα, το ύφος του χορού, τη φυσιογνωμία του, το ρυθμό, το κινητικό σχήμα καθώς και την τεχνική της κίνησης, την καταγωγή του χορού, την ιστορία του, το συμβολισμό του, τα κινητικά του μοτίβα…γενικά όλα όσα επιβάλλεται να ξέρει ένας δάσκαλος παραδοσιακών χορών.

Ο Χοροδιδάσκαλος προχωράει στη διδασκαλία ενός παραδοσιακού χορού μετρώντας πρώτα τις κινήσεις του χορού χωρίς μουσική και ρυθμό. Πρώτα οι χορευτές θα πρέπει να αφομοιώσουν τις κινήσεις του χορού και μετά ο χοροδιδάσκαλος να προβεί στο μέτρημα του ρυθμού του παραδοσιακού χορού. Το πως μετράμε ένα χορό, εξαρτάται από το πόσο σύνθετος είναι. Έτσι, αναλόγως το χορό έχουμε και το αντίστοιχο μέτρημα. Είτε μετράμε συνεχόμενα τις κινήσεις του χορευτικού μοτίβου, είτε ένα ένα τα κινητικά μοτίβα. Για παράδειγμα, ο χορός «Έντεκα» από τη Μακεδονία έχει ένα κινητικό μοτίβο, ο χορός «Τάι – Τάι» από το Αηδονοχώρι Καρδίτσας έχει δύο κινητικά μοτίβα, ο χορός «Χανιώτης» από τα Χανιά της Κρήτης έχει τρία κινητικά μοτίβα, ενώ ο «Ζαγορίσιος» από την Ήπειρο έχει τέσσερα κινητικά μοτίβα.

Ο Χοροδιδάσκαλος θα πρέπει να διδάσκει από το γενικό στο ειδικό, από το απλό στο σύνθετο. Οφείλει να γνωρίζει και να μην το ξεχνάει, ότι κάθε παιδί ή ενήλικας, κάθε άνθρωπος γενικότερα είναι διαφορετικός. Τα ίδια ερεθίσματα δε μπορούν να τα αφομοιώσουν όλοι οι άνθρωποι το ίδιο. Διαφορετική αντιμετώπιση χρειάζονται τα παιδιά και διαφορετική αντιμετώπιση οι ενήλικες.

Συνακόλουθα, θα πρέπει να έχει υπομονή, μεταδοτικότητα, να είναι ευγενικός, καλός ομιλητής, ρεαλιστής. Να κάνει επαναλήψεις στα μαθήματά του, να είναι πρακτικός και πολυμήχανος    .      ">Κόνιαλι    

Καραμανλήδες ονομάζονταν από τον 13ο μέχρι τον 20ο αιώνα, οι ορθόδοξοι χριστιανοί που ζούσαν στην κεντρική και νότια Μικρά Ασία, στην αρχαία Κιλικία (Τραχεία και Πεδιάς) με πρωτεύουσα την Ταρσό (Άδανα) και την Καππαδοκία με πρωτεύουσα την Ευσέβεια (Καισάρεια). Οι δύο περιοχές χωρίζονταν από τα βουνά της οροσειράς της Ταυρίδας (3.756 μ.) και επικοινωνούσαν από τις Κιλίκιες Πύλες.

Την περίοδο της τουρκοκρατίας, πολλοί ξενιτεύονται στα αστικά κέντρα, όπου προκόβουν στο εμπόριο και στα γράμματα, όπως μαρτυρούν οι εκδόσεις που και ο τύπος του 19ου αιώνα, ετοιμάζοντας τη νέα ελληνική αναγέννηση, μέσα από σχολεία, εκκλησίες και δραστήριους συλλόγους.

Οι Καππαδόκες, βαθιά θρησκευόμενοι υπερασπίστηκαν τον πολιτισμό και τον ακριτικό ελληνισμό τους. Πολλά από τα θρησκευτικά και πολιτισμικά στοιχεία διατηρήθηκαν στους χορούς και στις φορεσιές τους. Χοροί με κεριά, σπαθιά, μαντήλια, κουτάλια, της πομπής του Αγίου Βασιλείου, κ.α. Τα τραγούδια και οι χοροί τους αναφέρονται στα ακριτικά κάστρα, στο Διγενή, στον Πορφύρη, στον Ανδρόνικο, με την Καραμανλήδεια διάλεκτο, μια μικτή ανατολίτικη γλώσσα, με στοιχεία τουρκικής, ελληνικής, περσικής (φαρσί) και συριακής προέλευσης. Οι Καππαδόκες στο δίλημμα αλλαγής γλώσσας ή θρησκείας αποφάσισαν να αλλάξουν γλώσσα και διατήρησαν σε πείσμα της Ιστορίας – στα «Καραμανλίδικα» ή Καραμανλήδικα, τους ελληνικούς χαρακτήρες στη γραφή και την ελληνικότητά τους, όπως και οι Κόπτες στην Αίγυπτο.Καππαδοκία -Καραμανλήδες