Μια φιλία ανθίζει τον χειμώνα
Ήταν μια παγερή χειμωνιάτικη μέρα του Φλεβάρη. O αέρας λυσσομανούσε ανάμεσα στα φυλλώματα των δέντρων. Η Ελευθερία περπατούσε βιαστικά για το καινούργιο της σχολείο. Δεκάδες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό της. Θα έβρισκε άραγε καλά παιδιά να κάνει παρέα; Θα τη συμπαθούσαν οι δάσκαλοι; Θα την αποδεχτούν στην τάξη της τώρα, στα μέσα της χρονιάς;
Και χωρίς καν να το καταλάβει, είχε φτάσει στην είσοδο του σχολείου. Το προαύλιο ήταν γεμάτο με παιδιά Γυμνασίου. Δεν είχε ιδέα πού ήταν η τάξη της. Κοίταξε για μια τελευταία φορά το χαρτάκι “Β2, δεύτερος όροφος. Ανέβηκε γρήγορα τα σκαλιά και άρχισε να τρέχει στον διάδρομο. Λίγο πριν το τέλος του διαδρόμου, βρισκόταν η τάξη της. Άνοιξε την πόρτα και κάθισε στο πρώτο κενό θρανίο που βρήκε. Η τάξη της μικρή, με πολυκατοικίες για θέα, και πολύ σκοτεινή, δεν είχε καμία σχέση με την παλιά της, στην Καβάλα. Αντί για τα ψηλά κτήρια, χάζευε το χιονισμένο τοπίο με τα γυμνά δέντρα έξω από το σχολείο.
Είχαν πρώτη ώρα Αρχαία. Ο καθηγητής σηκώθηκε και είπε:
«Παιδιά, αυτή είναι η νέα συμμαθήτριά σας. Είναι πάρα πολύ καλό παιδί και άριστη μαθήτρια στο προηγούμενό της σχολείο. Εύχομαι να μπορέσεις να προσαρμοστείς στην νέα σου τάξη, Ελευθερία. Πρώτα όμως, θα ήθελες να μας πεις λίγα λόγια για σένα;»
Η Ελευθερία ξεροκατάπιε, σηκώθηκε και είπε:
«Με λένε Ελευθερία Παπασταύρου. Έρχομαι από την Καβάλα, γιατί μετακόμισα εδώ, μιας και η μητέρα μου πήρε μετάθεση».
Μερικά παιδιά χαμογέλασαν, άλλα κοιτούσαν αλλού, άλλα κοιτούσαν επικριτικά. Η Ελευθερία προσπάθησε να μην δώσει σημασία. Άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε τα αρχαία.
«Αύριο θα γράψουμε διαγώνισμα σε όλη την πρώτη ενότητα. Ελευθερία, είσαι λίγο άτυχη, μιας και ήρθες στα μέσα της χρονιάς, αλλά είμαι σίγουρος πως όλα θα πάνε θαυμάσια.»
Το κουδούνι χτύπησε για διάλειμμα και αμέσως όλα τα παιδιά πετάχτηκαν από τις θέσεις τους. Η Ελευθερία έκανε να σηκωθεί. Ξαφνικά, την πλησίασε μια κοπέλα που καθόταν στα μπροστινά θρανία.
«Λοιπόν, Ελευθερία. Καλώς όρισες! Με λένε Αθηνά», είπε η κοπέλα και σταύρωσε τα χέρια της. «Θέλω να σε ενημερώσω πως εδώ πέρα υπήρχα πολύ πριν από εσένα. Δεν θα ανεχτώ να μου πάρεις το απουσιολόγιο. Θέλω να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα από την αρχή».
Η Ελευθερία δεν είχε τι να πει. Αναστέναξε και παρατήρησε την Αθηνά να βγαίνει καμαρωτή από την τάξη. Σηκώθηκε βιαστικά και βγήκε για διάλειμμα. Το προαύλιο γεμάτο από φωνές, φλυαρίες και παιδιά. Η Ελευθερία έψαξε έναν χώρο να κάτσει να φάει. Ήθελε να χωνέψει τα λόγια αυτής της Αθηνάς.
«Ακόμα δεν ήρθα…», σκέφτηκε.
Η μέρα πέρασε βασανιστικά αργά για την Ελευθερία. Όταν επιτέλους χτύπησε το τελευταίο κουδούνι, μάζεψε τα πράγματά της και βγήκε γρήγορα από την αίθουσα. Ένας τεράστιος όγκος μαθημάτων και εργασιών την περίμενε αμέσως μόλις φάει μεσημεριανό και, σαν να μην έφτανε αυτό, έπρεπε να πάει και στο φροντιστήριο των Γαλλικών της.
Στο σπίτι την υποδέχτηκε η μητέρα της.
«Τι έγινε, Ελευθερία μου; Πώς πήγε η πρώτη μέρα;»
Η Ελευθερία αποφάσισε να μην πει ακόμα στην μαμά της για την Αθηνά. Αρκετά προβλήματα είχε να αντιμετωπίσει με την καινούργια της δουλειά. Στο κάτω κάτω ήταν μόλις η πρώτη ημέρα. Σε καμία περίπτωση δεν περίμενε να πάνε όλα φυσιολογικά από την αρχή.
Η Ελευθερία έφαγε γρήγορα και πήγε στο δωμάτιο της για να διαβάσει για το αυριανό διαγώνισμα. Λίγο μετά η μητέρα της χτύπησε την πόρτα του δωματίου της για να της μιλήσει.
«Ελευθερία, αύριο θα έρθει η παλιά μου φίλη, η Σμαράγδα με την κόρη της, που πάει στο ίδιο σχολείο με εσένα, για να μας δουν. Η κόρη της είναι στην ηλικία σου, και η μαμά της μου είπε πως δεν τα πηγαίνει και τόσο καλά με το σχολείο. Δεν διαβάζει και αντιμιλάει στους καθηγητές. Ευτυχώς, δεν είχαμε ποτέ τέτοια προβλήματα με σένα. Παρόλα αυτά, θα της κάνει καλό να έρθει σε επαφή μαζί σου. Είναι καλό παιδί και, πού ξέρεις, μπορεί και να ταιριάξετε!»
«Καλά θα δούμε…», απάντησε η Ελευθερία.. Δεν της άρεσε και πολύ η ιδέα της αναγκαστικής φίλης. Είναι σίγουρη όμως πως, όποια και αν είναι, θα την προτιμήσει από μια κοπέλα που το μόνο κοινό θέμα συζήτησής τους θα είναι το σχολείο, το 18,8 και το 18,9 στον έλεγχο.
Την επόμενη μέρα, Παρασκευή, στις έξι η ώρα ακριβώς, το κουδούνι της πόρτας τους χτύπησε. Οι δυο παλιές φίλες, εμφανώς συγκινημένες, αγκαλιάστηκαν, έφτιαξαν τσάι και κάθισαν να τα πουν.
«Λοιπόν, Ελευθερία μου, από εδώ είναι η Μελίνα.», είπε η κυρία Σμαράγδα.
«Ελευθερία, πήγαινε τη Μελίνα στο δωμάτιό σου να γνωριστείτε. Άμα πεινάσετε ελάτε.»
Η Ελευθερία οδήγησε τη Μελίνα στο δωμάτιό της. Αν και μικρό, μετά τις πινελιές που πρόσθεσε η Ελευθερία μετά την μετακόμιση, είχε πλέον αποκτήσει τον χαρακτήρα του.
«Λοιπόν, Ελευθερία, μου αρέσει το δωμάτιό σου. Φαίνεται ότι διαβάζεις πολύ εδώ μέσα».
«Η αλήθεια είναι πως ναι», χαμογέλασε ντροπαλά η Ελευθερία.
«Εμένα το δωμάτιό μου είναι πολύ διαφορετικό. Δεν πρόκειται να δεις ούτε ένα σημείο του τοίχου που να μην υπάρχει κάποια ζωγραφιά μου κρεμασμένη επάνω του. Αγαπώ τη ζωγραφική. Δεν ξέρω ποια θα ήμουν χωρίς αυτή. Η μητέρα μου μου λέει πως δεν πρόκειται να πετύχω στη ζωή μου ζωγραφίζοντας, αλλά εγώ διαφωνώ. Τι να κάνω; Εγώ φταίω που βγήκα διαφορετική; Πρέπει δηλαδή όλοι στην ζωή μας να γίνουμε καθηγητές πανεπιστημίων και δικηγόροι; Υπάρχουμε κι εμείς, τα ανήσυχα πνεύματα. Πάντως πραγματικά θαυμάζω τα παιδιά που μπορείτε και διαβάζετε τόσες πολλές ώρες τη μέρα. Στη θέση σου δεν θα άντεχα με τίποτα. Οι γονείς μου με τίποτα δεν είναι ευχαριστημένοι. Προσπαθώ πολύ και, με την βοήθεια των ιδιαιτέρων, καταφέρνω και τα βγάζω πέρα.»
«Σε ποιο τμήμα είσαι στο σχολείο;», ρώτησε η Ελευθερία.
«Στο Β3.. Τι κρίμα που δεν είμαστε στο ίδιο. Θα περνάγαμε πολύ ωραία.»
«Αυτό είναι αλήθεια. Δεν ξέρω κανέναν σε αυτό το σχολείο. Όλα άγνωστα μού είναι. Είναι και μια πολύ παράξενη κοπέλα στην τάξη μου. Την λένε Αθηνά. Ακόμα δεν μπήκα καλά καλά στην τάξη, ήρθε κοντά μου και άρχισε να μου λέει πως ήταν πρώτη εδώ και ότι δεν θα ανεχτεί να της πάρω την πρωτιά».
«Πω πω… Προσπάθησε να μην της δίνεις πολλή σημασία. Τουλάχιστον εμείς θα μπορούμε να βρισκόμαστε στα διαλείμματα.», είπε η Μελίνα.
H Ελευθερία συμπάθησε τη Μελίνα από την πρώτη στιγμή. Τη γοήτευσε κάτι στον χαρακτήρα της και, παρόλο που ήταν τόσο διαφορετικές, χάρηκε αφάνταστα που πήγαιναν στο ίδιο σχολείο και θα μπορούσαν να κάνουν παρέα.
Το υπόλοιπο απόγευμα συνεχίστηκε με πολλά γέλια, συζητήσεις και φλυαρίες.
«Χάρηκα πολύ που σε γνώρισα Ελευθερία! Θα τα πούμε τη Δευτέρα στο σχολείο.»
« Και εγώ χάρηκα πολύ! Καλό βράδυ!», είπε η Ελευθερία.
Χαμογελαστή και χαρούμενη κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο της. Ποιος να το περίμενε ότι θα βρισκόταν τόσο γρήγορα ένα άτομο με το οποίο θα μπορούσε να κάνει παρέα, να εμπιστευθεί τα μυστικά της και να περάσει καλά..
Το Σαββατοκύριακο εκείνο πέρασε τρομακτικά γρήγορα. Η Ελευθερία διάβαζε τόσο πολύ για το διαγώνισμα Αρχαίων, που δεν πρόλαβε να πάρει ανάσα.
Ήρθε η Δευτέρα. Η Ελευθερία περπατούσε κρατώντας την ομπρέλα της. Το κρύο ήταν τσουχτερό και έβρεχε ασταμάτητα από την προηγούμενη μέρα. Έφτασε στο σχολείο στην ώρα της όμως και μπήκε αμέσως στην τάξη της. Κάθισε στο θρανίο της ήρεμη, προσπαθώντας να αγνοήσει την τάξη της, η οποία θύμιζε γήπεδο με τόση φασαρία. Έβγαλε το βιβλίο των Αρχαίων να κάνει την τελευταία της επανάληψη και να σου πάλι η Αθηνά να ξεπροβάλει ανάμεσα από τα πηγαδάκια των παιδιών. Την πλησίασε και είπε:
«Ελπίζω να προετοιμάστηκες για το διαγώνισμα. Ας νικήσει η καλύτερη!»
Η Ελευθερία σαστισμένη την κοίταξε καλά καλά. «Μα τι σκέφτεται αυτή η κοπέλα μονίμως; Από πότε το διαγώνισμα των Αρχαίων αποτελεί πηγή ανταγωνισμού, λες και είναι αγώνας τρεξίματος;»
Ο καθηγητής μπήκε φουριόζος στην τάξη, τους μοίρασε τις κόλλες για να γράψουν και κάθισε στην έδρα του. Στην τάξη μετά από καιρό επικρατούσε μεγάλη ησυχία. Η Ελευθερία, ικανοποιημένη που ήξερε όλες τις απαντήσεις, συμπλήρωσε όλο το διαγώνισμα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Ξαφνικά, η Αθηνά πετάχτηκε και είπε:
«Κύριε, κύριε ! Η Ελευθερία κλέβει, βλέπει το χαρτί με τις απαντήσεις μέσα από τη μισάνοιχτη τσάντα της.»
Η Ελευθερία είχε παγώσει. Δεν είχε βάλει κάποιο χαρτί μέσα στην μισάνοιχτη τσάντα της και ούτε ήξερε για ποιό πράγμα μίλαγε η Αθηνά.
«Κύριε σας το ορκίζομαι, δεν κλέβω στα διαγωνίσματα, δεν θα το έκανα ποτέ αυτό. Δεν έχω γράψει εγώ το χαρτί», είπε η Ελευθερία.
«Καλά καλά… Δώσε μου αυτό το χαρτί. Θα σας παρακαλούσα να επικεντρωθείτε στο γραπτό σας για την ώρα. Ελάτε όμως στο διάλειμμα στο γραφείο μου, να λυθεί το θέμα.»
Η Αθηνά κάρφωσε την Ελευθερία με τα μάτια της, ρίχνοντάς της ένα παγωμένο βλέμμα.
Στο τέλος της διδακτικής ώρας και τα δύο κορίτσια πήγαν στο γραφείο του καθηγητή τους.
«Λοιπόν, θα ήθελα να μου εξηγήσετε τι ακριβώς συμβαίνει εδώ πέρα. Προς τί όλη αυτή η αναστάτωση; Θα ήθελα να ακούσω και τις δυό σας.»
Η Αθηνά βιάστηκε να ξεκινήσει.
« Κύριε, ήμουν προσηλωμένη στο γραπτό μου μέχρι που έπιασα την Ελευθερία να κοιτά την τσάντα της και να αντιγράφει από κάποιες σημειώσεις. Δεν το θεωρώ δίκαιο, ούτε για εμένα ούτε για τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης.»
«Είναι αλήθεια αυτό που ακούω;», ρώτησε ο καθηγητής.
Η Ελευθερία έβραζε από μέσα της. Πώς κατάφερε και συγκρατήθηκε εκείνη τη στιγμή μόνο εκείνη το ήξερε. Προσπάθησε να δείξει ανωτερότητα.
«Δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το πώς βρέθηκε αυτό το χαρτί στην τσάντα μου. Κάποιος άλλος το έβαλε εκεί.»
«Κύριε, δεν το πιστεύω ότι αρνείται να παραδεχτεί τις πράξεις της. Όλοι ξέρουμε πόσο πολύ επιδιώκει να είναι η καλύτερη. Προτείνω να της μηδενίσετε το γραπτό της. Αντέγραψε και υπάρχουν ατράνταχτες αποδείξεις γι΄ αυτό» διέκοψε η Αθηνά αποφασισμένη.
«Λυπάμαι πολύ, Ελευθερία, όμως φοβάμαι πως πρέπει να πιστέψω την Αθηνά.», είπε ο καθηγητής.
Η Ελευθερία προσπαθούσε να σκεφτεί. Με ποιόν τρόπο θα κατάφερνε να αποδείξει την αθωότητά της γρήγορα, πριν μηδενιστεί η κόλλα της ή ακόμα χειρότερα αποβληθεί από το σχολείο που μόλις άρχισε. Και τότε ξαφνικά θυμήθηκε. Η Αθηνά φημίζεται για τον καλλιγραφικό περίτεχνο γραφικό της χαρακτήρα, που δεν έχει καμία σχέση με τα απλά γράμματα της Ελευθερίας.
«Κύριε, μπορώ να δω μια ακόμη φορά το διαγώνισμα και το χαρτί με τις απαντήσεις;»
Ο καθηγητής τής έδωσε τις δύο κόλλες και πρόσθεσε:
«Νομίζω πως το θέμα έχει λυθεί, δεσποινίς Παπασταύρου.»
«Κύριε, κοιτάξτε! Αυτός δεν είναι ο δικός μου γραφικός χαρακτήρας. Είναι της Αθηνάς. Δείτε τα γράμματά μου!»
Ο καθηγητής κοίταξε προσεκτικά τις δυο κόλλες. Η Αθηνά χλώμιασε.
«Είναι αλήθεια αυτό Αθηνά;»
Η σιωπή της φανέρωσε την αλήθεια.
Η Ελευθερία βγήκε ικανοποιημένη από το γραφείο του καθηγητή. Μόλις πέντε λεπτά τής περίσσευαν για να πάει επιτέλους να βρεί τη Μελίνα στο προαύλιο. Σκάναρε με τα μάτια της το προαύλιο, αναζητώντας τη φίλη της. Τη βρήκε σε ένα παγκάκι να σκιτσάρει στο μπλοκ ζωγραφικής της με μεγάλη αφοσίωση.
«Εδώ είσαι! Σε έψαχνα πολλή ώρα! Τί ζωγραφίζεις;»
Η Μελίνα τής έδειξε την ζωγραφιά της.
« Είναι ένα θαλασσινό τοπίο. Άσε τη ζωγραφική τώρα. Γιατί άργησες τόσο πολύ να βγείς για διάλειμμα;», ρώτησε πειραγμένη η Μελίνα.
«Πού να στα λέω… Θυμάσαι που σου είπα για αυτήν την Αθηνά από το τμήμα μου; Την ώρα του διαγωνίσματος των Αρχαίων με κατηγόρησε πως δήθεν αντιγράφω τις απαντήσεις, κοιτώντας μέσα από την τσάντα μου κάποιες σημειώσεις. Στην πραγματικότητα εκείνη τις είχε βάλει κρυφά.», της διηγήθηκε η Ελευθερία.
«Δεν μπορώ να πιστέψω πώς έφτασε σε σημείο να κάνει κάτι τέτοιο…. Πώς κατάφερες και έμεινες τόσο ψύχραιμη; Εγώ στη θέση σου θα είχα ξεσπάσει.»
«Δεν ξέρω. Νομίζω πως βαθιά μέσα μου ήξερα πως τελικά θα αποκαλυφθεί η αλήθεια.», της απάντησε η Ελευθερία..
«Τέλος πάντων, το σημαντικό είναι πως αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Πάμε μετά το σχόλασμα για παγωτό; Σου αξίζει μετά από όλα όσα έγιναν σήμερα.», είπε η Μελίνα
«Πολύ καλή ιδέα!», χαμογέλασε η Ελευθερία..
Η υπόλοιπη μέρα κύλησε ήρεμα και χωρίς παραπάνω εντάσεις. Στο σχόλασμα, οι δύο φίλες συναντήθηκαν έξω από την είσοδο του σχολείου.
«Πάμε στο παγωτατζίδικο, στη μεγάλη πλατεία;», πρότεινε η Μελίνα.
Καθώς περπατούσαν προς την πλατεία, οι δυο φίλες μιλούσαν για τα σχέδια τους για το Σαββατοκύριακο.
Και κάπως έτσι, τέλειωσε η εβδομάδα αυτή για τα δύο κορίτσια. Αλλά ήταν η αρχή μιας μεγάλης φιλίας.
Κωνσταντίνα Πουλάκου 25/1/2025
