«Νομίζω ότι πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν πέφτει ούτε ένα φύλλο χωρίς να
επηρεάσει τη ζωή μας», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Λέο Μπουσκάλια στο έργο του «Να ζεις, ν’
αγαπάς και να μαθαίνεις». Ο συντάκτης υπαινίσσεται την ανάγκη αποδοχής των
πάντων σε ετούτο τον κόσμο, καθώς η αλληλεξάρτηση αποτελεί μέσον
σύνδεσης. Ζωτικής σημασίας είναι η συνειδητοποίηση του αντίκτυπου της πράξης
του ενός στον πλησίον του. Τα ανθρώπινα θεμελιώδη δικαιώματα συγχρόνως
πληθαίνουν, με αποτέλεσμα μαζί με εκείνα να επέρχεται και η υπευθυνότητα. Όλα αυτά επιβάλλονται ακριβώς επειδή, έστω και οι πιο επουσιώδεις πράξεις, οι συνήθειες, τα «ασήμαντα» γεγονότα του ημερολογίου μετρούν πάντα, χωρίς να το κατανοούμε! Εάν και ο κόσμος είναι αχανής, η ζωή είναι τόσο μικρή, ώστε η επιρροή στην καθημερινότητα να είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Έτσι, με το απλοϊκό παράδειγμα της πτώσης ενός φύλλου, ο Λέο Μπουκάλια μας επισημαίνει την σημασία της κάθε φαινομενικά αμελητέας, δευτερεύουσας πράξης, που ίσως να πέρναγε απαρατήρητη.
Τόνια Λιακοπούλου, Μυρτώ Μανούσου – Γ2
