Τι να πω για αυτή τη συγγραφέα, που σε κάνει να αγαπάς τους ανθρώπους στις πραγματικές τους διαστάσεις: με την ανθρωπιά τους, την ενσυναίσθησή τους, τις δυσκολίες και τους περιορισμούς τους, τα τραύματά τους, τη φθορά και τις απώλειές τους… Το βιβλίο είναι γεμάτο κατανόηση και σοφία για το τι εστί η χαοτική ανθρώπινη εμπειρία για όλους μας, ιδιαίτερα όσο μεγαλώνουμε και πλησιάζουμε στη Δύση της ζωής. Με εξαιρετικούς διαλόγους, τόσο αληθινούς. Το διάβασα μέσα σε δυό-τρεις μέρες.

«Έτσι είναι, τι να γίνει. Οι άνθρωποι είτε δεν ξέρουν πώς νιώθουν για τα πράγματα είτε επιλέγουν να μη λένε ποτέ πώς νιώθουν πραγματικά για κάτι.»

«Είχε την αίσθηση πώς ποτέ της δεν κατάλαβε απολύτως πόσο μεγάλη απόσταση χωρίζει την ανθρώπινη εμπειρία. [...] Κι όμως. Κι όμως. Η Άντρια το είχε πιάσει καλύτερα από κείνη, την εμπειρία του να είσαι άλλος. Τι περίεργο. Πόσο ενδιαφέρον. Εκείνη, που πάντα νόμιζε πώς ήξερε όλα όσα δεν ήξεραν οι άλλοι.»

«Ξέρεις, Σίντυ, αν τυχόν πεθαίνεις, αν όντως πεθάνεις, η αλήθεια είναι πως όλοι μας είμαστε λίγα βήματα πιο πίσω από σένα. Είκοσι λεπτά πιο πίσω, αυτή είναι η αλήθεια.»