Οι περισσότεροι από εμάς θεωρούν ότι ο σχολικός εκφοβισμός είναι απλώς ένα αστείο ή μια μορφή πειράγματος και ότι το γέλιο των συμμαθητών δεν έχει καμία πραγματική επίπτωση σε κανέναν. Στην πραγματικότητα όμως, πίσω από τέτοιες συμπεριφορές συχνά κρύβεται πόνος, φόβος και βαθιά ψυχολογική πίεση για το άτομο που γίνεται στόχος.
Πρόσφατα βίωσα ένα περιστατικό εκφοβισμού, στο οποίο μπορεί να μην ήμουν εγώ το άμεσο θύμα, όμως ήμουν παρούσα και το είδα να συμβαίνει μπροστά μου. Μια μέρα στο σχολείο, ενώ παίζαμε μπάλα, η μπάλα έφυγε με δύναμη από τα χέρια ενός μαθητή και έφτασε στην πίσω πλευρά μιας τάξης. Αφού κανείς άλλος δεν πήγαινε να τη φέρει, πήγα εγώ. Εκείνη τη στιγμή είδα μια μαθήτρια να δέχεται έντονη λεκτική επίθεση από έναν άλλο μαθητή. Την είχε κολλήσει στον τοίχο, την έσπρωχνε και την απειλούσε, ενώ την ίδια στιγμή την τραβούσε από τα χέρια και την έσπρωχνε με δύναμη.
Όταν με είδε, μου έκανε νόημα να φύγω γρήγορα για να μη με δει κανείς και μπλέξω κι εγώ. Αργότερα όμως πήγα να τη βρω για να της μιλήσω. Ήθελα να της ζητήσω μια άκρη για το τι ακριβώς συνέβαινε. Εκείνη όμως μου είπε πως δεν ήταν τίποτα και με παρακάλεσε να μη μιλήσω σε κανέναν. Μου εξήγησε ότι, αν μιλούσε ή αν κάποιος το αποκάλυπτε, ο μαθητής θα τη χτυπούσε ξανά ή θα δημοσίευε προσωπικά της μηνύματα και φωτογραφίες της στο διαδίκτυο, διαδίδοντας άσχημες φήμες. Έτσι, από φόβο για το τι θα μπορούσε να συμβεί, δεν μίλησα σε κανέναν.
Ύστερα από δύο εβδομάδες, βγήκα από την αίθουσα του μαθήματος για να πάω στο μπάνιο. Όταν πλησίασα προς την τουαλέτα, άκουσα μια χαμηλή φωνή από μια μαθήτρια που έκλαιγε. Στην αρχή δεν κατάλαβα τι συνέβαινε, όμως πλησίασα για να δω καλύτερα. Τότε είδα τη συμμαθήτριά μου πεσμένη στο πάτωμα του μπάνιου, με αίματα να τρέχουν από τη μύτη της και τα χέρια της να τρέμουν. Τρομοκρατήθηκα. Αμέσως τη βοήθησα να σηκωθεί και τη συνόδευσα στο γραφείο του διευθυντή και της σχολικής ψυχολόγου.
Εκεί μιλήσαμε μαζί τους και εξηγήσαμε τι είχε συμβεί. Η μαθήτρια, αφού ένιωσε ότι δεν ήταν πια μόνη της, βρήκε το θάρρος να πει όλη την αλήθεια. Μας είπε ότι ο ίδιος μαθητής την εκφόβιζε εδώ και καιρό και ότι όλοι πίστευαν πως εκείνη ήταν απλώς «το περίεργο παιδί», χωρίς να γνωρίζουν τι πραγματικά περνούσε.
Μετά από αυτό το περιστατικό καταλάβαμε όλοι πόσο σημαντικό είναι να μη μένουμε σιωπηλοί όταν βλέπουμε αδικία. Πολλές φορές οι άνθρωποι κρίνουμε τους άλλους χωρίς να γνωρίζουμε τι πραγματικά συμβαίνει στη ζωή τους και ποια προβλήματα μπορεί να αντιμετωπίζουν.
Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει γύρω μας. Πρέπει να μάθουμε να μιλάμε, να βοηθάμε και να στηρίζουμε όσους έχουν ανάγκη. Το μόνο που χρειάζεται πολλές φορές είναι να ακούσουμε το θύμα και να το βοηθήσουμε να καταλάβει ότι δεν είναι μόνο του και ότι πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα βρίσκεται δίπλα του.
