Πώς γιόρταζαν άραγε, πριν δεκαετίες, τις Απόκριες στη Λαμία. Μια ιστορική αναδρομή στα Λαμιώτικα έθιμα των Αποκριών.
Η Γκαμήλα που ξεκινούσε από τη γειτονιά των Αγίων Θεοδώρων και ξεσήκωνε την πόλη με το κέφι και τον χορό της, το κομιτάτο, η αρκούδα και τα γαϊτανάκια, ο χορός στο Ακταίον και στο Πανελλήνιο, τα τραγούδια της χορωδίας του τενόρου Κώστα Τρογαδή και η έκδοση της σατιρικής εφημερίδας Σπαρματσέτο, ήταν κάποια από τα έθιμα που διασκέδαζαν την προπολεμική Λαμία την περίοδο των Αποκριών.
Νεότερο στη λαϊκή μας παράδοση, είναι το δρώμενο του Νεομαγνησιώτικου γάμου που αναπαριστά τα ήθη της δεκαετίας του ΄30, όταν άρχισαν να γίνονται οι πρώτοι γάμοι ανάμεσα σε Ρουμελιώτες και πρόσφυγες από την Μικρά Ασία.
Σύμφωνα με άρθρο του Δημήτρη Νάτσιου, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Εθνικός Αγώνας» το 1975με τίτλο «Απόκριες στην παλιά Λαμία», οι κάτοικοι της παλιότερης γειτονιάς της Λαμίας έπαιρναν «το κεφάλι ενός ζώου, συνήθως, αλόγου το οποίο και κάλυπταν με προβιά στηριζόταν σε ξύλο και κατέληγε στο κυρίως σώμα της γκαμήλας. Ο θώρακας και το υπόλοιπο «σώμα» της ήταν καλυμμένο με μαντανίες.
Στη ράχη της τοποθετούσαν ομοίωμα ανθρώπου, συνήθως μια κούκλα, στο πίσω μέρος είχε και ουρά, στο λαιμό κρεμούσαν κουδούνια, γουργουράκια, κυπριά. Στο εξωτερικό της γκαμήλας εισέρχονταν δύο άνδρες, ένας μπροστά και ένας πίσω. Ο ευρισκόμενος άνδρας εμπρός ήταν και οδηγός, άνοιγε και παραθύρι δια να βλέπει, κρατούσε το λαιμό και το κεφάλι της γκαμήλας, ενώ στήριζε στους ώμους του το σκελετό του ζώου. Ακολουθούσαν οι παλιάτσοι που μάζευαν τα χρήματα και οι οργανοπαίχτες με νταούλι, ντέφι και πίπιζα. Συνήθως προηγείτο και κρασοκατάνυξη με αποτέλεσμα να έρχονται σε ευθυμία οι εντός της γκαμήλας κλειόμενοι και χορεύοντες. Όταν έφθανε σε πλατείες με συγκεντρώσεις έλεγε ένας οργανοπαίχτης «άρμα» (αντί του ορθού όρμα-όρμησε), τότε η γκαμήλα διέσχιζε τα πλήθη χορεύοντας, ήταν κι αυτό μια φιγούρα, ένα σκέρτσο.
