Ένα ακόμη όμορφο ταξίδι πραγματοποίησε ο Όμιλος Φιλαναγνωσίας και η ομάδα των Βιβλιο-άπαικτων, αυτή τη φορά με αφορμή το ξεχωριστό βιβλίο της Κέλλυ Ματαθία Κόβο «Τα κίτρινα καπέλα». Μια τρυφερή και βαθιά ιστορία που, με αλληγορικό τρόπο, αγγίζει το Ολοκαύτωμα και τον παραλογισμό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, προκειμένου να μιλήσει στα παιδιά για την αδικία, τον φόβο, αλλά και για το θάρρος, την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά.

Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η οικογένεια Μπε, που ζει γαλήνια σε ένα ήσυχο βοσκοτόπι. Μέχρι που εμφανίζονται τα άγρια θηρία, τα οποία χωρίς προφανή λόγο θέλουν να συλλάβουν όλα τα πρόβατα. Η οικογένεια του κυρίου Μπε αποφασίζει να δραπετεύσει. Με τη βοήθεια γενναίων φίλων που ξεπερνούν τον φόβο και θέτουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο για να τους βοηθήσουν, αφήνουν πίσω το σκοτάδι και ξεκινούν ένα ταξίδι προς το φως, ώσπου ο πόλεμος τελειώνει και η ζωή ξαναβρίσκει τον ρυθμό της.

Αφού ολοκληρώσαμε την ανάγνωση, συζητήσαμε με τα παιδιά για τον πόλεμο και τα δεινά του, για το πώς μπορεί να ανατρέψει ζωές, αλλά και για τη δύναμη της αλληλεγγύης που ανθίζει ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Εστιάσαμε στα ποικίλα συναισθήματα των ηρώων και στον τρόπο με τον οποίο αυτά αλλάζουν σε διάφορες φάσεις της ιστορίας.

Μελετήσαμε προσεκτικά την υπέροχη εικονογράφηση, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις εναλλαγές των χρωμάτων: τα σκούρα που αποτυπώνουν την απειλή, τον φόβο και την αγωνία, και τα φωτεινά που συμβολίζουν την ελευθερία, την ασφάλεια και την ελπίδα. Μιλήσαμε για τον συμβολισμό των χρωμάτων και τη δύναμη της εικόνας που συχνά μεταφέρει συναισθήματα και νοήματα πιο δυνατά από τα λόγια.

Εμπνευσμένα από τα κίτρινα καπέλα της ιστορίας, τα παιδιά ζωγράφισαν τα δικά τους καπέλα με τα αγαπημένα τους χρώματα, επιλέγοντας εκείνα που τους κάνουν να νιώθουν χαρά, ασφάλεια ή ενθουσιασμό.

Στη συνέχεια, παίξαμε παιχνίδια συναισθημάτων, όπως το ζάρι των συναισθημάτων — όπου κάθε παιδί μοιράστηκε προσωπικές εμπειρίες που του προκαλούν συγκεκριμένα συναισθήματα — αλλά και το γνωστό επιτραπέζιο tumblin  tower, το οποίο μετατρέψαμε σε «πύργο των συναισθημάτων», με κάθε τουβλάκι  να κρύβει μια μικρή πρόκληση σχετική με κάποιο συναίσθημα.

Ακούσαμε, επίσης, μουσικά αποσπάσματα και μιλήσαμε για τα συναισθήματα που μας γεννούσε το καθένα, ανακαλύπτοντας πόσο άμεσα η μουσική επηρεάζει τη διάθεση και την ψυχή μας.

Τέλος, σε ένα παιχνίδι θεατρικού αυτοσχεδιασμού τα παιδιά μπήκαν στη θέση της Κοκκινοσκουφίτσας, από το γνωστό κλασσικό παραμύθι ειδικά διασκευασμένο για τις ανάγκες της δράσης, και εξέφρασαν με παντομίμα τα συναισθήματα που η ηρωίδα βίωνε σε κάθε σκηνή.

Το ταξίδι μας ολοκληρώθηκε με ένα μήνυμα απλό αλλά ουσιαστικό: όλα τα συναισθήματα είναι φυσιολογικά και αποδεκτά — ακόμη και τα αρνητικά. Το σημαντικό δεν είναι να τα κρύβουμε, αλλά να τα αναγνωρίζουμε, να τα αποδεχόμαστε και να μαθαίνουμε να τα διαχειριζόμαστε!