Την ομορφιά τα κάλλη σου και τα αισθήματα σου μακάρι να μου άνηκαν και να ’μουνα κοντά σου
Να είχα δεύτερη ζωή, να ξαναζούσα πάλι να σε ξανά αγαπουνα γιατί η μια δε φτάνει (ζωή)
Στην αγκαλιά μου θα “θέλα να σε σφιχταγκαλιάσω μα είσαι τόσο μακριά που δεν μπορώ να φτάσω
Απ’ όταν σε αντίκρισα τον νου μου έχω χάσει από την τόση ομορφιά που σου ΄χει χαρίσει η πλάση
Σαν κοπέλι μικιό πέφτω στην αγκαλιά σου γιατί με κάνει και θωρώ όλη την συντροφιά σου
Όπου περνώ και όπου σταθώ πάντα θα σε γυρεύω και δε σε βρίσκω πουθενά κ ίντα γένω δε ξέρω
Αριστείδης Καμπουράκης
