Η κυρία Ασπασία δεν διέθετε γνώσεις για τις νέες τεχνολογίες. Στα εβδομηνταπέντε της χρόνια το μόνο που ήξερε να χειρίζεται ήταν η τηλεόραση. Έτσι, όταν με είδε να κουβαλάω τον νέο μου υπολογιστή – όταν ήταν στην κούτα ακόμη – μέσα στο ασανσέρ μου είπε:<< Αυτά τα πράγματα λένε πως είναι του διαβόλου. Αλλά εγώ δεν τους πιστεύω. Αλλά δεν ξέρουν να τα χειρίζονται όπως εσύ. Εσύ είσαι η καλύτερη σ’ αυτά!>>.
Μου άρεσε πολύ η κολακεία, αλλά στο βλέμμα της μπόρεσα να διακρίνω μία λαχτάρα. << Ήθελε να μάθει και εκείνη!>> σκέφτηκα. Αποφάσισα, λοιπόν, να της διδάξω όσα μπορώ. Την επόμενη μέρα την επισκέφθηκαν μαζί με τον υπολογιστή, έτοιμη για “tutorial”.
- Αυτό εδώ, της λέω, είναι ένας υπολογιστής.
- Καλέ τι μικρή οθόνη που έχει! Πως μπορείς να διαβάσεις; μου απάντησε
- Είναι για χρηστικούς λόγους κυρία Ασπασία μου, θα το συνηθίσετε δεν πειράζει.
Μετά από έναν μικρό πρόλογο, περάσαμε στο κυρίως θέμα:
- Κύριο χαρακτηριστικό της συσκευής αυτής είναι ότι μας δίνει πρόσβαση στο διαδίκτυο
- Διαδίχτυ; Τι είναι αυτό κόρη μου;
- Είναι ένα μέρος, εικονικό που δεν υπάρχει, το οποίο συνδέει, σαν ένα δίχτυ, όλους τους ανθρώπους που έχουν πρόσβαση σε αυτό. Προσφέρει ενημέρωση, επικοινωνία, ψυχαγωγία, ό,τι μπορείτε να φανταστείτε!
- Μα τι λες! Και πως λειτουργεί;
- Είναι πολύ απλό! Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πληκτρολογήσεις τις πληροφορίες που ψάχνεις. Αυτό θα σου δείξει τα αποτελέσματα της έρευνας από διάφορες σελίδες και πηγές. Έπειτα, πατάς με το ποντίκι σε όποια θες να διαβάσεις και σου την εμφανίζει. Τόσο εύκολο!
- Εύκολο το λες εσύ αυτό; Εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα από αυτό το πράγμα. Το διαδίχτυ πως το λένε.
Έτσι, λοιπόν, καταπιάστηκα να της μάθω όλα όσα χρειαζόταν. Πρώτα πώς να γράφει (έστω και χωρίς τόνους), έπειτα πώς να ανοίγει τη μηχανή αναζήτησης, να αναζητά, να διαβάζει. Οι μέρες περνούσαν και η κυρία Ασπασία είχε μάθει αρκετά. Σε έναν μήνα ήξερε τα βασικά. Αποφάσισα, λοιπόν, να της δώσω τον παλιό μου υπολογιστή (μιας και τώρα είχα καινούριο) για να ασχολείται. Πέρασε μέρα με την μέρα ο καιρός… Φτάνει καλοκαίρι. Μια μέρα με φωνάζει σπίτι της. Ήθελε να με ευχαριστήσει για το καλό που της έκανα. Την ρωτάω << Ποιο καλό, τι εννοείτε;>> και μου απαντάει << Με τις γνώσεις που μου έδωσες για τον υπολογιστή μπήκα μέσα στο διαδίχτυ και τυχαία βρήκα μια παλιά μου φίλη, που έμενε στην γειτονιά, αλλά μετά πήγε στην Κοζάνη να μείνει, αφού παντρεύτηκε. Αρχίσαμε να μιλάμε και έχουμε ωραία επικοινωνία όπως παλιά. Μάλιστα, θα έρθει να με επισκεφθεί σε λίγες μέρες!>>
Τελικά, σκέφτηκα, ότι το διαδίκτυο όντως ενώνει τους ανθρώπους, έχω και το ζωντανό παράδειγμα μπροστά μου! Ίσως τελικά να είναι όντως διαδίχτυ, ένα δίχτυ που μας φέρνει πιο κοντά, πιο κοντά από ποτέ!
