Έτσι έπεσα και εγώ μέσα στην παγίδα. Σε αυτό το καλομελετημένο σχέδιο που δύσκολα καταλάβαινε κανείς ότι κάτι κρύβει από πίσω. Μα πώς μπορούσα να μην τους πιστέψω … ήταν φίλοι μου. Θεώρησα πως ήθελαν το καλό μου, όταν μου ζήτησαν μαζί με άλλους φοιτητές να βοηθήσω μια κομματική παράταξη του Πανεπιστημίου. Θα παρακολουθούσαμε απλά μια ομιλία.
Σκέφτηκα πως μας ήθελαν περισσότερο, για να φανεί μεγαλύτερο το κοινό. Άλλωστε δεν είχα σκοπό να συμμετέχω σε θέματα πολιτικής τόσο ενεργά, ενδιαφερόμουν απλά για τις σπουδές μου. Πού να ήξερα, όμως, πως κάτι άλλο ετοίμαζαν τελικά.
Έφτασα εκεί με τους <<φίλους>> που πρότειναν να έρθω στη συνάντηση.<<Μείνε εδώ >> μου είπαν και έφυγαν, για να βοηθήσουν. Είχε μαζευτεί πολύς κόσμος, όταν άρχισε η ομιλια. Στην αρχή όλα κυλούσαν ομαλά, συζητήσεις για σχέδια βελτίωσης του Πανεπιστημίου και των μαθημάτων, θέματα που θεωρούσαν πως ήθελαν αλλαγή… Μετά όμως τα πράγματα άλλαξαν. Τέθηκαν ζητήματα που δεν αφορούσαν πια απλά τους φοιτητές. Στη συνέχεια…βία και χάος. Έτσι, αποφάσισα να φύγω.
Όμως οι πόρτες είχαν περικυκλωθεί από εξωπανεπιστημιακούς που συμφωνούσαν με όλα αυτά. Μέχρι να συνειδητοποιήσω για τι πρόκειται ήταν πλέον αργά. Άρχισαν να ακούγονται συνθήματα, να εκσφενδονίζονται πράγματα στον αέρα. Έψαξα να βρω τους «φίλους» μου να φύγουμε από εκεί, αλλά εκείνοι αντί γι” αυτό με έσυραν στον χαμό. Ξαφνικά, ακολουθούσα έναν όχλο με προορισμό, τελικά, την διεύθυνση του Πανεπιστημίου. Η κατάσταση χειροτέρεψε: βανδαλισμοί, συνθήματα στους τοίχους. Ήταν σαν εφιάλτης.
Κάποια στιγμή ήρθε η ασφάλεια του Πανεπιστημίου. Άρχισα να τρέχω, για να μην κατηγορηθώ γι” αυτό το χάος. Μα πώς θα μπορέσω να ξεφύγω από αυτή την κατάσταση; Αν τους αποκαλύψω ξέρω καλά τις συνέπειες. Σκέφτομαι, λοιπόν, όσα έγιναν προσπαθώντας να βρω τρόπο να δραπετεύσω από αυτή την κατάσταση. Αλλά πάντα γυρνάω πίσω στην ίδια σκέψη: Το αδιέξοδο στο οποίο κλείστηκα. Το <<δίχτυ>> στο οποίο έπεσα….
