Ναύπλιο, 15/8/1826
Δεν ξέρω γιατί ζω ακόμα. Εκείνη τη νύχτα, ξημερώνοντας Κυριακή των Βαΐων, πίστευα πως θα πεθάνω και δε ξαναδώ τα αγαπημένα μου πρόσωπα.
Η πείνα μάς θέριζε για πολλούς μήνες. Ήρθε, όμως εκείνη η στιγμή που ξεχάσαμε ότι είμαστε άνθρωποι κι αρχίσαμε να τρώμε χόρτα, ποντίκια, γάτες κι οτιδήποτε άλλο, για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Έβλεπα παιδιά σκελετωμένα και μανάδες που κρυφά έκλαιγαν, ώστε να μην τις βλέπουν τα παιδιά και φοβηθούν. Είχαμε, όμως πείσμα για τη ΖΩΗ!
Όταν δόθηκε το σύνθημα για την Έξοδο, ήμουν σαν ζωντανός νεκρός. Τα χέρια μου έτρεμαν τόσο πολύ που μου έπεφτε το όπλο- όχι από φόβο, αλλά από την πείνα και την εξάντληση. Άκουγα κανονιές, κραυγές και προσευχές. Έβλεπα άντρες που αποχαιρετούσαν τις οικογένειές τους, μωρά που τα κρατούσαν οι μανάδες σφιχτά στην αγκαλιά τους και γυναίκες που ούρλιαζαν, γιατί έχασαν τα παιδιά τους μέσα στον πανικό.
Ξαφνικά είδα έναν άντρα μπροστά μου. Είχε πέσει στο έδαφος, γεμάτος αίματα. Έτρεξα να βοηθήσω κι είδα ότι ήταν ο φίλος μου ο Μάρκος… Με αναγνώρισε και μου είπε: «Τρέξε και μην κοιτάξεις πίσω». Ήταν τα τελευταία του λόγια.
Μ’ έπιασε πανικός κι άρχισα να τρέχω. Σ’ όποιον έβλεπα μπροστά μου φώναζα: «Εμπρός! Για την ελευθερία!» και συνέχιζα χωρίς να καταλαβαίνω πού έβρισκα τη δύναμη να προχωράω. Ο αέρας μύριζε μπαρούτι και θάνατο. Δε σταμάτησα λεπτό μέχρι που έφτασα στην πλαγιά ενός βουνού, γονάτισα κι άρχισα να προσεύχομαι για κείνους που χάθηκαν, για φίλους κι αγαπημένους.
Πίσω στο Μεσολόγγι είχα αφήσει το σπίτι μου, την οικογένειά μου, τη ζωή μου όλη. Έκλαιγα σα μικρό παιδί και σκεφτόμουν τον φόβο, τον πόνο και τον θάνατο που αντίκρισα εγώ και χιλιάδες άλλες ψυχές. Το Μεσολόγγι είχε γίνει στάχτη, όμως, ξέρω πως μετά από την καταστροφή γεννιέται η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, για μια πατρίδα ελεύθερη. Γι’ αυτό φώναξα με όση δύναμη μου είχε απομείνει: «ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ! ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!» κι αντίλαλος ακούστηκε πέρα για πέρα…
