Υπάρχουν μέρες που τα ρούχα αλλάζουν πριν μπορέsεις να συνηθίσεις το δέρμα σου.
Τα χέρια ψάχνουν θέση, σαν να μπήκαν σε λάθος ζωή.
Το βλέμμα μαθαίνει να αποφεύγει καθρέφτες.
Όχι από ματαιοδοξία.
Ο άγνωστος, ο άλλος, σε κοιτάει σα να θέλει απαντήσεις.
Οι φωνές του άλλου, του αγνώστου, μοιάζουν μακρινές, σα ραδιόφωνο σε λάθος συχνότητα.
Τι σκέφτεσαι, τι θα γίνεις, γιατί δεν μιλάς;
Κι εσύ κουνάς το κεφάλι.
Το βράδυ είναι πιο ειλικρινές.
Σβήνει τα πρόσωπα.
Κι εσύ μαθαίνεις να αναπνέεις δίχως θόρυβο, χαμηλά.
Όχι από φόβο.
Ο άγνωστος, ο άλλος, δεν θέλει να σε ακούσει.
Η καθημερινότητα γεμίζει ήχους.
Οι φωνές διαχέονται συνεχώς, η στιγμή επαναλαμβάνεται.
Δεν υπάρχει αφετηρία, μα ούτε γραμμή τερματισμού.
Συνέχισε.
Παρά τις ρωγμές που υπάρχουν αλλά δεν φαίνονται.
Ο άγνωστος, ο άλλος, δεν φαίνεται τόσο μακρινό πρόσωπο πια.
Τώρα είστε μαζί σ” αυτή τη μοναξιά…
