Νύχτα, το δεύτερο κομμάτι του εικοσιτετραώρου.
Ο χρόνος στον οποίο οι άνθρωποι ξεκουράζονται, ηρεμούν, σκέφτονται όμορφες στιγμές. Υπάρχουν, όμως, και οι άνθρωποι οι οποίοι θαυμάζουν τον ουρανό, τα αστέρια, τα ωραία και θαυμαστά έργα του Θεού.
Ωστόσο, οι άνθρωποι αυτοί, καταλαβαίνουν πόσο διαφορετική είναι η νύχτα του σήμερα. Στην αρχαία εποχή, στις αρχές και στα τέλη του μεσαίωνα, οι άνθρωποι μπορούσαν να βλέπουν πλανήτες, άστρα, μέχρι και τον γαλαξία μας με γυμνό μάτι. Σήμερα, όμως, εξαιτίας του τεχνητού φωτισμού και του ηλεκτρισμού, αδυνατούμε να αντικρίσουμε ό,τι έβλεπαν οι πρόγονοί μας καθημερινά. Χάσαμε τα διαμάντια του ουρανού στην προσπάθειά μας να βρούμε τον χρυσό της γης.
Δεν είμαι κατά του ηλεκτρικού ρεύματος. Δεν θα ήταν, όμως, προτιμότερο να βλέπουμε κάθε βράδυ έναν ουρανό γεμάτο φωτεινά αστέρια ; Αντίθετα, βλέπουμε ένα ουρανό γεμάτο με φώτα δορυφόρων. Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο η νύχτα μας είναι κενή.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν μέρη τα οποία είναι απαλλαγμένα από την τεχνητή ψευδαίσθηση και παραμένει πλουμισμένο με τα φυσικά του στολίδια το μαύρο σεντόνι του ουρανού.
Οι πρόποδες του Ταϋγέτου, για παράδειγμα, αποτελούν ένα καλό σημείο, για να αναβιώσουμε την νύχτα της αρχαίας εποχής. Θα ήταν καλό μια τέτοια εμπειρία να τη ζήσουμε όλοι μας, τουλάχιστον μία φορά στην ζωή μας.
