Είναι δύσκολη η ζωή για ένα παιδί σαν τον Κώστα. Παρόλο που είναι μικρός οι στιγμές δεν
περνούν όμορφα για εκείνον, αλλά και για την οικογένειά του. Αυτό συμβαίνει, γιατί είναι
άρρωστος, πάσχει από μια πολύ σοβαρή ασθένεια η οποία δεν του επιτρέπει να χαρεί, όπως
τα υπόλοιπα παιδιά.Είναι αναγκασμένος να περνάει όλη του τη μέρα στο δωμάτιο του
νοσοκομείου, περιτριγυρισμένος από γιατρούς. Καθόλου δεν του αρέσει να ζει έτσι. Διότι
αυτό σημαίνει, όχι σχολείο, όχι βόλτες, όχι διασκέδαση, όχι φίλους. Το τελευταίο είναι, όμως,
αυτό που τον στεναχωρεί περισσότερο. Μα πώς να θέλει κανείς να κάνει παρέα μαζί του, αν
είναι συνέχεια κλεισμένος σε αυτό το δωμάτιο που μοιάζει με φυλακή.
Η μόνη του διέξοδος, είναι το παράθυρο, δίπλα στο κρεβάτι του. Του αρέσει πολύ να κοιτάζει μέσα από αυτό τον κόσμο γύρω του. Περνάει ώρες ατελείωτες παρατηρώντας τους ανθρώπους να περνούν, κάποιες φορές βιαστικά, κάποιες φορές χαλαροί, πότε χαρούμενοι, πότε λυπημένοι. Και όταν θέλει να ξεχάσει έστω και λίγο την σκληρή πραγματικότητα που ζει, αφήνει την φαντασία του ελεύθερη και σκέφτεται τον εαυτό του στη θέση τους.
Πόσο ωραία θα περνούσε αν έκανε
αυτά τα απλά, καθημερινά πράγματα, που όμως για εκείνον δεν είναι. Ξέρει πως τώρα δεν
μπορεί, αλλά συνεχίζει να ελπίζει πως στο μέλλον, αυτή η φαντασίωση του παραθύρου του
θα γίνει επιτέλους πραγματικότητα.
