Η κυρία Μαρία καθόταν μπροστά στο αναμμένο τζάκι του σπιτιού της ένα κρύο χειμωνιάτικο απόγευμα. Στην προσπάθεια της να ζεσταθεί άρχισε να τρίβει τα χέρια της. Τα μάτια της έπεσαν πάνω σε όλα τα σημάδια και τις ρυτίδες που τα έχουν διακοσμήσει όλα αυτά τα χρόνια. Κάθε σημάδι κι ένα κομμάτι της ζωής της.
Ένα από τότε που ήταν 5 χρόνων κι έπαιζε στον κήπο του σπιτιού της με την μητέρα της. Τι ευτυχισμένες στιγμές! Ένα ακόμη από όταν προσπάθησε να φύγει κρυφά από το πατρικό της, όταν ο πατέρας της ήθελε να την παντρέψει με έναν πενηντάχρονο πλούσιο επιχειρηματία. Εκείνη ήταν μόλις δεκαέξι ετών και ήθελε να παντρευτεί τον Κώστα. Και το έκανε. Και το σημάδι που της άφησε στον δεξί καρπό από τις κλωτσιές και τα χτυπήματα είναι μία αιώνια υπενθύμιση αυτού του γάμου από «αγάπη». Καμιά φορά σκέφτεται πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή της, αν είχε ακούσει ακούσει τον πατέρα της.
Τα μάτια της συνεχίζουν να παρατηρούν τα σημάδια, ώσπου αντικρίζουν ένα διαφορετικό από τα άλλα. Με τα δάχτυλα της το ακουμπάει και νιώθει τον ίδιο πόνο όπως τότε. Όχι σωματικό. Κανένας σωματικός πόνος δεν συγκρίνεται με τον πόνο που ένιωσε, όταν ο γιος της την έβγαλε από την ζωή του. Το σημάδι αυτό είναι από τον τελευταίο τους καβγά, στον οποίο χτύπησε το χέρι της δυνατά στο τραπέζι της κουζίνας στην προσπάθειά της να του επιβληθεί. Τώρα το μετανιώνει πικρά. Όμως δεν μπορεί να αλλάξει κάτι πια.
Η κυρία Μαρία, στα τελευταία χρόνια της ζωής της, βρίσκεται με τη συντροφιά των σημαδιών της μπροστά στο τζάκι, προσπαθώντας να ζεστάνει το σώμα της, για να μπορέσει να καλύψει το κενό που νιώθει στην καρδιά της.
