του Λευτέρη Βιτζηλαίου (Β1)

Ο εθισμός στην εφηβεία δεν είναι απλώς μια κακή συνήθεια ή μια λανθασμένη επιλογή, αλλά μια βαθιά συναισθηματική εμπειρία που συχνά μοιάζει με «σιωπηλή κραυγή» για βοήθεια. Για έναν έφηβο ο εθισμός -είτε αφορά το διαδίκτυο και τα social media, είτε τις ουσίες- ξεκινά ως μια υπόσχεση διαφυγής και ελευθερίας, αλλά σταδιακά μετατρέπεται σε μια αόρατη φυλακή.

Στην αρχή, ο εθισμός προσφέρει μια πρόσκαιρη αίσθηση ανακούφισης. Ο έφηβος, προσπαθώντας να διαχειριστεί το άγχος του σχολείου, του φροντιστηρίου και των εξωσχολικών δραστηριοτήτων, να ανταποκριθεί στις προσδοκίες γονέων και καθηγητών ή να αντιμετωπίσει την μοναξιά και την ανάγκη αποδοχής από μια παρέα -συνήθως των δημοφιλών και «κουλ» παιδιών- βρίσκει καταφύγιο στον εθισμό. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η δύσκολη πραγματικότητα με την οποία έρχεται αντιμέτωπος παύει για λίγο να είναι επώδυνη. Όμως, αυτή η αίσθηση ηρεμίας είναι απατηλή. Πολύ σύντομα, η ευχαρίστηση μετατρέπεται σε ανάγκη και ο έφηβος αισθάνεται ότι χάνει τον έλεγχο του εαυτού του.

Οι επιπτώσεις του εθισμού γίνονται σταδιακά εμφανείς στην καθημερινότητα του εφήβου. Η απομόνωση στο δωμάτιο, η ευερεθιστότητα, όταν γίνεται αναφορά στην πηγή του εθισμού, αλλά και η πτώση της σχολικής επίδοσης, αποτελούν σημάδια εσωτερικής πάλης. Ο εθισμός, κλέβει από τον έφηβο τον ύπνο, τις φιλίες, τον έλεγχο του εαυτού το, άρα και την αυτοπεποίθησή του, αφήνοντάς τον να νιώθει κενός μόλις η οθόνη κλείσει ή η επήρεια περάσει.

Στην ουσία, ο εθισμός στην εφηβεία είναι μια προσπάθεια σύνδεσης με έναν κόσμο που μοιάζει δύσκολος και πιεστικός, μέσα  όμως από λανθασμένα μέσα και εργαλεία. Γι’ αυτό και ο έφηβος που βιώνει τον εθισμό δεν χρειάζεται τιμωρία και αυστηρή κριτική, αλλά κατανόηση, στήριξη και βοήθεια, ώστε να ξαναβρεί τη θέση του στον πραγματικό κόσμο.

Πηγές:

 https://saferinternet4kids.gr/hot-topics-ef/ethismos-ef

https://kalimeristherapist.com/%CE%B5%CE%B8%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%B1%CE%BC%CE%AF%CE%BD%CE%B7/

του Λευτέρη Σοντάκη (Β1)

Πόσες φορές έχουμε ακούσει ένα τραγούδι που άλλαξε αμέσως τη διάθεσή μας; Η μουσική βρίσκεται καθημερινά στη ζωή όλων μας και αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τρόπους έκφρασης και επικοινωνίας. Άλλοτε μας χαλαρώνει, άλλοτε μας γεμίζει ενέργεια και άλλοτε μας βοηθά να εκφράσουμε συναισθήματα που δύσκολα λέγονται με λόγια. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι επηρεάζει βαθιά την ψυχολογία και τη συναισθηματική κατάσταση του ανθρώπου.

Καταρχάς, η επίδραση της μουσικής στα συναισθήματά μας είναι άμεση. Οι ρυθμοί, οι μελωδίες και οι στίχοι ενός τραγουδιού μπορούν μέσα σε λίγα λεπτά να αλλάξουν τη διάθεσή μας και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε την καθημερινότητα. Ένα χαρούμενο και ζωηρό τραγούδι μπορεί να μας γεμίσει αισιοδοξία, να μειώσει την ένταση της καθημερινότητας και να λειτουργήσει ως μέσο αποφόρτισης από το άγχος, ενώ μια πιο αργή ή μελαγχολική μελωδία μας δίνει την ευκαιρία για εσωτερική αναζήτηση και μας βοηθά να έρθουμε πιο κοντά στα βαθύτερα συναισθήματά μας. Παράλληλα, πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να ακούν μουσική όταν διαβάζουν ή εργάζονται, αφού τους βοηθά να συγκεντρωθούν και δημιουργεί ένα πιο ευχάριστο περιβάλλον. Με αυτόν τον τρόπο, η μουσική λειτουργεί συχνά ως μέσο χαλάρωσης και ψυχικής ισορροπίας.

Εκτός όμως από τη συναισθηματική της επίδραση, η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο και στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και των κοινωνικών σχέσεων. Ιδιαίτερα στην εφηβεία, εμείς οι νέοι επηρεαζόμαστε αρκετά από τα μουσικά είδη που επιλέγουμε, καθώς μέσα από αυτά αναζητούμε την ταυτότητά μας και τον ιδιαίτερο τρόπο έκφρασής μας. Οι στίχοι πολλών τραγουδιών μεταφέρουν ιδέες, μηνύματα και πρότυπα που μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο σκέψης  και τη στάση ζωής μας. Ταυτόχρονα, η μουσική φέρνει κοντά ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα. Συναυλίες, φεστιβάλ και μουσικές εκδηλώσεις αποτελούν χώρους όπου οι άνθρωποι κοινωνικοποιούνται, μοιράζονται εμπειρίες και δημιουργούν φιλίες. Επιπλέον, η ενασχόληση με τη μουσική ενισχύει τη φαντασία και τη δημιουργικότητα, στοιχεία σημαντικά για την ανάπτυξη της προσωπικότητας.

Αξίζει ακόμη να αναφερθεί και η θεραπευτική διάσταση της μουσικής, η οποία αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο σήμερα. Η μουσικοθεραπεία χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση διάφορων ψυχολογικών προβλημάτων όπως το άγχος, η κατάθλιψη και η συναισθηματική πίεση, βοηθώντας τους ανθρώπους να χαλαρώσουν και να εκφραστούν πιο ελεύθερα. Έτσι, γίνεται φανερό ότι η μουσική δεν αποτελεί απλώς ένα μέσο διασκέδασης, αλλά ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας που επηρεάζει ουσιαστικά την ψυχολογία, τη συμπεριφορά και την καθημερινότητά μας.

από την ομάδα του προγράμματος Erasmus+ «5G STOP FOREST FIRE FOR GREEN».

Μαθητές και εκπαιδευτικοί από 6 ευρωπαϊκές χώρες στο 1ο ΓΕΛ Παλλήνης για την προστασία των δασών

Το 1ο Γενικό Λύκειο Παλλήνης «Pierre de Coubertin» από τις 24 έως τις 26 Φεβρουαρίου 2026 είχε τη χαρά να φιλοξενήσει την 4η συνάντηση του ευρωπαϊκού προγράμματος Erasmus+ «5G STOP FOREST FIRE FOR GREEN». Στη συνάντηση συμμετείχαν μαθητές/-τριες και εκπαιδευτικοί από τη Φινλανδία, την Τουρκία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και την Ελλάδα, δημιουργώντας μια μικρή ευρωπαϊκή κοινότητα μέσα στο σχολείο μας.

Το πρόγραμμα έχει ως βασικό στόχο την ευαισθητοποίηση των νέων για τις δασικές πυρκαγιές, τις συνέπειές τους στο φυσικό περιβάλλον και τη σημασία της πρόληψης και της προστασίας των δασών. Μέσα από συνεργατικές δραστηριότητες και ανταλλαγή εμπειριών, οι μαθητές/-τριες έχουν την ευκαιρία να κατανοήσουν καλύτερα τα περιβαλλοντικά προβλήματα της εποχής μας και να αναπτύξουν υπεύθυνη στάση απέναντι στο φυσικό περιβάλλον.

Η φιλοξενία των μαθητών/-τριών από τις άλλες χώρες αποτέλεσε μια μοναδική εμπειρία για όλους. Οι μαθητές/-τριες του σχολείου μας είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν νέους ανθρώπους από διαφορετικές κουλτούρες, να ανταλλάξουν απόψεις και να δημιουργήσουν νέες φιλίες. Παράλληλα, οι φιλοξενούμενοι/-ες γνώρισαν την ελληνική καθημερινότητα, τον πολιτισμό και την παράδοση της χώρας μας.

Η πρώτη ημέρα της συνάντησης ξεκίνησε με μια ιδιαίτερα όμορφη εκδήλωση καλωσορίσματος στο Οινοποιείο Πέτρου. Οι μαθητές/-τριες του σχολείου μας παρουσίασαν τη χώρα μας, την πόλη της Παλλήνης και το σχολείο μέσα από παρουσιάσεις και βίντεο. Η εκδήλωση πλαισιώθηκε από μουσική, τραγούδια και ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς, προσφέροντας στους επισκέπτες μια ζεστή εμπειρία ελληνικής φιλοξενίας.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους εκπρόσωποι της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής, ο Δήμαρχος Παλλήνης κ. Χρήστος Αηδόνης, ο Αντιδήμαρχος Παλλήνης κ. Στέφανος Σταυρινουδάκης και ο εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης του Δήμου κ. Κωστής Σμέρος.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, ο κ. Δημήτριος Ρόρρης, καθηγητής Φυσικών Επιστημών PhD, παρουσίασε μια ενδιαφέρουσα μελέτη για την πυρκαγιά στην Πεντέλη το 2022, δείχνοντας πώς τα δεδομένα από το ευρωπαϊκό σύστημα Copernicus μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη μελέτη και κατανόηση των δασικών πυρκαγιών.

από το Πυροσβεστικό Μουσείο

Τη δεύτερη ημέρα της συνάντησης, οι συμμετέχοντες/-ουσες επισκέφθηκαν το Πυροσβεστικό Μουσείο, όπου γνώρισαν την ιστορία της πυρόσβεσης στην Ελλάδα και είδαν από κοντά εξοπλισμό που χρησιμοποιήθηκε σε διαφορετικές εποχές. Η επίσκεψη αυτή βοήθησε τους μαθητές/-τριες να κατανοήσουν καλύτερα τον ρόλο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας στην προστασία των πολιτών και των δασών.

από την Πάρνηθα

Η τρίτη ημέρα ήταν αφιερωμένη στη φύση. Οι μαθητές/-τριες και οι εκπαιδευτικοί επισκέφθηκαν το Εθνικό Πάρκο Πάρνηθας και συμμετείχαν στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της WWF «Φύλακες του Δάσους», με υπεύθυνη την κ. Νάνσυ Κουταβά. Μέσα από βιωματικές δραστηριότητες και εκπαιδευτικά παιχνίδια, οι μαθητές/-τριες μελέτησαν τη χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής και κατέγραψαν την κατάσταση του δάσους μετά την πυρκαγιά του 2021. Τα αποτελέσματα της έρευνάς τους καταγράφηκαν σε ειδικά φύλλα εργασίας και αναρτήθηκαν στην πλατφόρμα της WWF, συμβάλλοντας έτσι στην προστασία των δασών.

Η εμπειρία αυτή άφησε σε όλους πολύ όμορφες αναμνήσεις αλλά και σημαντικές γνώσεις. Το πρόγραμμα Erasmus+ απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι η συνεργασία μεταξύ σχολείων από διαφορετικές χώρες μπορεί να βοηθήσει τους νέους/-ες να κατανοήσουν καλύτερα τον κόσμο γύρω τους, να αναπτύξουν περιβαλλοντική συνείδηση και να γίνουν ενεργοί πολίτες που ενδιαφέρονται για το μέλλον του πλανήτη μας.

της Ελευθερίας Κορναράκη (Β2)

Η λογοτεχνία έχει τη δύναμη να μας ταξιδεύει, να μας γεμίζει αγωνία και να μας κάνει να «δενόμαστε» βαθιά με τους ήρωές της. Το «Προσεχώς Νεκρή» της Holly Jackson είναι ένα καθηλωτικό ψυχολογικό θρίλερ που συνδυάζει μυστήριο, έντονα συναισθήματα και συνεχείς ανατροπές, χαρίζοντας στον αναγνώστη μια εμπειρία που δύσκολα ξεχνιέται.

Λίγα λόγια για το βιβλίο

φώτο από εκδόσεις «Διόπτρα»

Το «Προσεχώς Νεκρή» ή «Not Quite Dead Yet» είναι ένα σκοτεινό αστυνομικό θρίλερ με έντονο σασπένς, ανατροπές και συναισθηματική ένταση. Κατατάσσεται στα ψυχολογικά θρίλερ και κυκλοφόρησε μεταφρασμένο από την Χριστίνα Σωτηροπούλου στις 24 Σεπτεμβρίου 2025. Το βιβλίο χαρακτηρίζεται ως εθιστικό, με γρήγορη ροή και εξαιρετική πλοκή, ιδανικό για τους λάτρεις του μυστηρίου. Το βιβλίο βγήκε πρώτο στα βραβεία της πλατφόρμας «goodreads» στην κατηγορία «μυστήριο & θρίλερ» με 77.149 ψήφους. Μέσα από το μυθιστόρημά της η συγγραφέας περνάει σημαντικά μηνύματα, όπως το να μην ξεχνάμε να ζούμε, όσες δυσκολίες και αν συναντάμε στον δρόμο μας.

Λίγα λόγια για την συγγραφέα, Holly Jackson

η συγγραφέας Holly Jackson, φώτο από Διόπτρα

Η Holly Jackson είναι η συγγραφέας της τριλογίας «Οδηγός φόνων για καλά κορίτσια» (A good girl’s guide to murder), που ανέβηκε στην κορυφή της λίστας των ευπώλητων των New York Times, έγινε διεθνής εκδοτική επιτυχία με πωλήσεις εκατομμυρίων αντιτύπων σε όλο τον κόσμο, αλλά και δημοφιλής σειρά στο Netflix. Έχει γράψει επίσης άλλα τρία αυτόνομα μυθιστορήματα: «Και Έζησαν πέντε» (Five Survive), «Η Επανεμφάνιση της Ρέιτσελ Πράις» (The Reappearance of Rachel Price) και «Προσεχώς Νεκρή» (Not Quite Dead Yet). Της αρέσει να παίζει βιντεοπαιχνίδια και να παρακολουθεί true crime ντοκιμαντέρ για να προσποιείται την ντετέκτιβ.

Πλοκή

Ανήμερα του Χάλοουιν στο Γουντστοκ, η εικοσιεπτάχρονη Τζετ Μέισον πηγαίνει στην τοπική γιορτή. Εκεί συναντά πολλούς γνωστούς ακόμα και από το παρελθόν, καθώς σχεδόν όλοι από την περιοχή είχαν δώσει το παρον. Όταν όμως γυρίζει σπίτι της γίνεται κάτι που θα της αλλάξει την ζωή. Ένας άγνωστος θα την χτυπήσει στο πίσω μέρος του κεφαλιού με ένα σφυρί. Τρεις φορές. Αργότερα, ξυπνάει στο νοσοκομείο που έρχεται αντιμέτωπη με ένα τεράστιο δίλημμα. Ή να χειρουργηθεί με συντριπτικά μεγάλες πιθανότητες αποτυχίας ή να ζήσει για ακριβώς επτά άλλες ημέρες. Έτσι η Τζετ, η απογοήτευση της οικογένειας Μέισον, εκείνη που ανέβαλε τα πάντα για «αργότερα» έχοντας ξεμείνει από «αργότερα» έβαλε στόχο, μαζί με την βοήθεια του παιδικού της φίλου, Μπίλι, να καταφέρει να ολοκληρώσει κάτι… Η Τζετ θα λύσει το μυστήριο της δολοφονίας της.

Λίγα λόγια για τον τρόπο γραφής της συγγραφέως

Η Holly Jackson έχει την τάση να κρατάει αμείωτη την αγωνία μέχρι το τέλος κάνοντας το βιβλίο «εθιστικό». Ο αφηγητής είναι ετεροδιηγητικός καθώς επιδιώκει να προσδώσει αντικειμενικότητα στην αφήγηση αποδίδοντας την πραγματικότητα στο σύνολό της και να είναι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενική και αμερόληπτη στην παρουσίαση των γεγονότων. Ωστόσο η εστίαση είναι εσωτερική, δηλαδή, ο αφηγητής ξέρει όσα και τα πρόσωπα. Με αυτή την επιλογή επιδιώκει να εστιάσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη στην ομαλή παρακολούθηση της υπόθεσης, δίνοντας έμφαση στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων και στην απόδοση των συνθηκών που εξηγούν τη δράση τους. Η συγγραφέας επιλέγει ως κύριους αφηγηματικούς τρόπους τον διάλογο και την περιγραφή καθώς με τον διάλογο προσδίδει δραματικότητα, θεατρικότητα, αμεσότητα, παραστατικότητα, ζωντάνια και με την γρήγορη εξέλιξη της δράσης κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Με την περιγραφή επιδιώκει να σκιαγραφήσει και να παρουσιάσει αναλυτικά στοιχεία της υπόθεσης, ώστε ο αναγνώστης να έχει σαφή εικόνα τους ενώ εξυπηρετεί τεχνικά την καθυστέρηση στην διαδικασία της αφήγησης συμβάλλοντας στην επιβράδυνση, γεγονός που συντελεί στην επίταση της αγωνίας του αναγνώστη.

Η γνώμη των κριτικών

Η Alex Michaelides, η συγγραφέας του βιβλίου «Η Σιωπηλή Ασθενής», έγραψε:

«Ένα μάθημα για το πως πρέπει να γράφονται τα θρίλερ… Η πλοκή είναι καταιγιστική, δεν το αφήνεις από τα χέρια σου και σε συγκινεί με απρόσμενο τρόπο.»

Η Freida McFadden, η συγγραφέας του βιβλίου «Η Αγγελία», έγραψε:

«Η μοναδική υπόθεση του βιβλίου ξεδιπλώνεται σαν βόλτα με τρενάκι του λούνα παρκ το σασπένς σε ωθεί να διαβάζεις ασταμάτητα, οι ανατροπές είναι συγκλονιστικές!»

Στο «The Washington Post», γράφτηκε:

«Μία σκληρή μα απόλυτα πετυχημένη ιστορία λύτρωσης και αγάπης.»

Η προσωπική μου γνώμη

Για εμένα, το «Προσεχώς Νεκρή» ήταν ένα ταξίδι σε έναν άλλο κόσμο, όπως άλλωστε συμβαίνει με κάθε λογοτεχνικό βιβλίο. Επέλεξα, όμως, να γράψω γι’ αυτό, γιατί με έκανε να δεθώ τόσο πολύ με τους χαρακτήρες του, που δεν ήθελα να τελειώσει. Αρχικά, το μυστήριο παραμένει ζωντανό μέχρι τις τελευταίες σελίδες, χωρίς ποτέ να σε κάνει να σκέφτεσαι «άντε, πότε θα φτάσει στη λύση; Βαρέθηκα!», καθώς σε κάθε σελίδα οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη διατηρώντας αμείωτο το σασπένς. Νέα στοιχεία, υποψίες και μυστικά του παρελθόντος έρχονται στην επιφάνεια και σε κάνουν να μην μπορείς να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου.

Η σύνδεση μεταξύ των χαρακτήρων και τα συναισθήματά τους είναι τόσο καλογραμμένα, που στις τελευταίες σελίδες κυριολεκτικά δεν μπορούσα να συνεχίσω την ανάγνωση, αφού από το κλάμα δεν έβλεπα! Η συγγραφέας, πάντα με τον δικό της μοναδικό τρόπο, μας οδηγεί τελικά στη λύτρωση που χρειαζόμαστε μετά από όλα όσα έχουμε περάσει μαζί με τους ήρωες. Η Holly Jackson δεν με έχει απογοητεύσει ούτε μία φορά! Ως φανατική αναγνώστρια όλων των βιβλίων της μπορώ να πω πως η ισορροπία ανάμεσα στο μυστήριο και στις σχέσεις των χαρακτήρων είναι ιδανική. Η συναισθηματική φόρτιση που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι ήρωες είναι συντριπτική, τόσο για τους ίδιους όσο και για εμάς, τους αναγνώστες.

Κατά τη γνώμη μου, αν το βιβλίο δεν σε κάνει να δεθείς τόσο πολύ με τους χαρακτήρες, ώστε να κλαις για τουλάχιστον δύο μέρες κάθε φορά που το θυμάσαι, τότε δεν το έχεις πραγματικά ευχαριστηθεί. Γι’ αυτό και η Holly Jackson είναι η αγαπημένη μου συγγραφέας και γι’ αυτό την αποκαλώ «βασίλισσα των αστυνομικών βιβλίων». Συνιστώ το καινούριο της βιβλίο ανεπιφύλακτα!

 Πηγές

dioptra.gr

chillandreadblog

literature.gr

wikipedia

της Φανής Τσιριγώτη και της Ιωάννας Κουλουρη (Β2)

Ο αθλητισμός στο σχολείο μας είναι κάτι που μας ενώνει και μας ενθαρρύνει να προσπαθούμε για το καλύτερο. Ο Ιάσονας Παναγόπουλος και η Αγγελική Κόκκου, μαθητές της β΄ λυκείου, είναι δύο από τους κορυφαίους αθλητές μας, που με τις επιδόσεις τους ξεχωρίζουν και αποτελούν πρότυπα για όλους. Μέσα από τη σκληρή δουλειά και την αφοσίωση τους αποδεικνύουν ότι ο αθλητισμός μπορεί να μας βοηθήσει να πετύχουμε τους στόχους μας και να εξελιχθούμε.

Είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τους δύο αθλητές οι οποίοι απάντησαν σε ερωτήσεις σχετικά με την πορεία τους στον αθλητισμό και τις εμπειρίες τους.

Ο Ιάσονας Παναγόπουλος ασχολείται με την ιστιοπλοΐα από μικρή ηλικία ακολουθώντας το παράδειγμα του μεγαλύτερου αδερφού και της αδερφής του. Όπως μας εξήγησε, αυτό που τον κέρδισε από την αρχή στο συγκεκριμένο άθλημα ήταν η αίσθηση ελευθερίας και ηρεμίας που προσφέρει η θάλασσα. Με την πάροδο του χρόνου, όταν έφτασε σε αγωνιστικό επίπεδο, ανακάλυψε ότι η ιστιοπλοΐα του δίνει τη δυνατότητα να σκέφτεται και να αναπτύσσει τον δικό του τρόπο μέσα στο άθλημα.

από Novasports

Η μεγαλύτερη πρόκληση που έχει αντιμετωπίσει είναι η συνέπεια που απαιτεί ο πρωταθλητισμός, καθώς χρειάζεται καθημερινή προσπάθεια. Ωστόσο, η αγάπη του για το άθλημα τον βοηθά να ξεπερνά τις δυσκολίες. Ο ίδιος μας είπε ότι, αν και αφιερώνει πολλές ώρες στην προπόνηση, έχει μάθει να οργανώνει σωστά τον χρόνο του, ώστε να είναι συνεπής και στις σχολικές του υποχρεώσεις. Από την πορεία του ξεχωρίζει δύο σημαντικές στιγμές: η πρώτη αφορά την ένταξή του στην εθνική ομάδα το 2021 που αποτέλεσε και ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσει την προσπάθεια. Η δεύτερη αφορά την κατάκτηση της πρώτης θέσης στο παγκόσμιο πρωτάθλημα το 2024, οπότε πραγματοποιήθηκε ένα μεγάλο όνειρο που είχε από μικρή ηλικία. Η συμβουλή του Ιάσονα προς τους μαθητές είναι να μην εγκαταλείπουν τις προσπάθειές τους, όταν δυσκολεύονται, και να θυμούνται πάντα τον λόγο που ξεκίνησαν τον αθλητισμό.

Η Αγγελική Κόκκου ασχολείται με την ξιφασκία εδώ και δέκα χρόνια. Η ιδέα να ξεκινήσει προήλθε από τον αδερφό της, ο οποίος ήταν ήδη στον χώρο. Η αγάπη της για την ξιφασκία, αλλά και η καλή συνεργασία με τον προπονητή της είναι οι βασικοί λόγοι που συνεχίζει με αφοσίωση. Όπως επισημαίνει, η ξιφασκία απαιτεί όχι μόνο εξαιρετική φυσική κατάσταση, αλλά και σωστό τρόπο σκέψης και στρατηγική.

από Gazzetta

Η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει αυτή την περίοδο είναι η προσπάθειά της να βρεθεί ανάμεσα στις τέσσερις καλύτερες αθλήτριες στην Ελλάδα, ώστε να εξασφαλίσει την πρόκριση για το παγκόσμιο και το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Παράλληλα, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις απαιτήσεις του σχολείου και του αθλητισμού, κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο, καθώς οι προτεραιότητες αλλάζουν συνεχώς. Η συμβουλή της στους μαθητές είναι να έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και στον προπονητή τους και να μην φοβούνται τις δυσκολίες.

Μέσα από τις ιστορίες του Ιάσονα και της Αγγελικής βλέπουμε πως ο αθλητισμός βοηθά τους νέους όχι μόνο να πετυχαίνουν διακρίσεις, αλλά και να εξελίσσονται ως άνθρωποι, μαθαίνοντας να θέτουν στόχους και να προσπαθούν για το καλύτερο.

Στο σχολείο μας πολλοί μαθητές ασχολούνται ενεργά με τον αθλητισμό και προσπαθούν καθημερινά να βελτιώνονται και να πετυχαίνουν τους στόχους τους. Ο Ιάσονας και η Αγγελική αποτελούν λαμπρά παραδείγματα που μας δείχνουν ότι με θέληση και επιμονή μπορούμε να καταφέρουμε όσα ονειρευόμαστε.

του Πολυχρόνη Δημητριάδη (Β1)

Αφορμή για τον παρόντα προβληματισμό αποτέλεσε ένα ιαπωνικό ρητό, το οποίο, παρά τη φαινομενική του απλότητα, αποδεικνύεται ιδιαίτερα διεισδυτικό, καθώς χαρακτηρίζει την ανατολική σκέψη, φωτίζει με ακρίβεια τη σχέση του ανθρώπου με τις επιλογές του και το κόστος της αδράνειας απέναντι στο προφανές λάθος: «Αν ανέβεις στο λάθος τρένο, κατέβα στον πλησιέστερο σταθμό. Όσο περισσότερο αργήσεις, τόσο πιο ακριβό θα είναι το εισιτήριο της επιστροφής». Η φράση αυτή, συμπυκνώνει μια διαχρονική αλήθεια που αφορά κάθε ανθρώπινη πορεία.

Το ρητό υπογραμμίζει ότι το λάθος δεν έγκειται τόσο στην αρχική επιλογή όσο στην επιμονή σε αυτήν, ακόμη και όταν έχει καταστεί σαφές ότι δεν οδηγεί στον επιθυμητό προορισμό. Η καθυστέρηση της διόρθωσης, είτε από φόβο είτε από συνήθεια, συνεπάγεται συσσώρευση απωλειών, όπως χρόνου, ψυχικής αντοχής και ευκαιριών. Το μήνυμα αφορά όλες τις εκφάνσεις της ζωής, από προσωπικές σχέσεις και επαγγελματικές διαδρομές, μέχρι και εκπαιδευτικές επιλογές.

Η μεταφορά του τρένου λειτουργεί ως εύστοχο σχήμα λόγου για την ανθρώπινη διαδρομή. Το τρένο κινείται αδιάκοπα, όπως και ο χρόνος, ο οποίος δεν περιμένει την ωρίμανση των δισταγμών μας. Η συνειδητοποίηση ότι βρισκόμαστε σε λάθος κατεύθυνση γεννά ένα κρίσιμο υπαρξιακό ερώτημα. Θα αναλάβουμε την ευθύνη της εξόδου ή θα παραμείνουμε επιβάτες μιας πορείας που δεν μας εκφράζει;

Συχνά, η παραμονή στο «λάθος τρένο» δικαιολογείται με το επιχείρημα της επένδυσης: «έχω ήδη δώσει πολλά για να φύγω». Ωστόσο, η λογική αυτή παραγνωρίζει ότι η συνέχιση μιας λανθασμένης επιλογής δεν αναιρεί το κόστος, αντιθέτως, το πολλαπλασιάζει. Κάθε επόμενος σταθμός απομακρύνει την επιστροφή και καθιστά την αλλαγή πιο επώδυνη.

Το ιαπωνικό ρητό δεν προβάλλει την αλλαγή ως εύκολη πράξη, αλλά ως αναγκαία. Η έξοδος προϋποθέτει αυτογνωσία, ειλικρίνεια και θάρρος απέναντι στην αβεβαιότητα. Παρά ταύτα, η έγκαιρη αναθεώρηση συνιστά πράξη ωριμότητας και όχι ήττας.

Εν τέλει, η σοφία του ρητού έγκειται στην απλότητά του: η ζωή δεν τιμωρεί το λάθος, αλλά την νωθρότητα απέναντι σε αυτό. Όσο νωρίτερα επιλέξει κανείς να κατέβει, τόσο περισσότερο χρόνο και ελευθερία διασώζει για τη συνέχεια της πορείας του. Η εικόνα του «λάθους τρένου» δεν παραπέμπει απλώς σε μια εσφαλμένη επιλογή, αλλά στη σιωπηρή συνενοχή του ανθρώπου που αν και, αναγνωρίζει το λάθος του, επιλέγει να παραμείνει αδρανής. Το ρητό δεν καταδικάζει την πλάνη, αλλά στηλιτεύει την αναβολή της διόρθωσής της και μας υπενθυμίζει, ότι η ευθύνη της πορείας βαραίνει αποκλειστικά εκείνον, που επιλέγει να συνεχίσει.

της Ανδριάνας Λουρίδα (Α3)

Πυροσβεστικό Μουσείο Παλλήνης

Την Παρασκευή 7 Μαρτίου 2025, με αφορμή τη συμμετοχή του σχολείου μας στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Erasmus+ «STOP FOREST FIRE FOR 5GREEN» που στοχεύει στην ευαισθητοποίηση της νέας γενιάς σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος από τις δασικές πυρκαγιές, διοργανώθηκε η επίσκεψη ομάδας μαθητών/-τριών της Α΄ Λυκείου στο Πυροσβεστικό Μουσείο Παλλήνης.

Το Πυροσβεστικό Μουσείο Παλλήνης δεν είναι απλώς μια εκπαιδευτική εμπειρία αλλά είναι ένα συγκινητικό ταξίδι στην ιστορία της πυρόσβεσης, της αυτοθυσίας και της προστασίας του κοινωνικού συνόλου. Σε έναν χώρο γεμάτο μνήμες, φωτογραφίες, μηχανήματα, στολές, ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά το σπουδαίο έργο των πυροσβεστών μέσα στην πορεία του χρόνου..

Το μουσείο, το οποίο είναι το μοναδικό στο είδος του στην Ελλάδα, ιδρύθηκε το 1992 αλλά λειτούργησε το 2007. Φιλοξενεί αντικείμενα και πυροσβεστικά κειμήλια που χρονολογούνται από το 1830. Από τις παλιές αντλίες νερού και τις πρώτες στολές, μέχρι σύγχρονα μέσα και εξοπλισμό, παρουσιάζεται η εξέλιξη της πυροσβεστικής υπηρεσίας. Εκτίθενται παλιά πυροσβεστικά οχήματα, εργαλεία διάσωσης και φωτογραφίες από σημαντικές επιχειρήσεις ως φόρος τιμής στους ανθρώπους που ρισκάρουν τη ζωή τους καθημερινά.

Το μουσείο δεν απευθύνεται μόνο σε ενήλικες, αλλά και σε παιδιά και μαθητές/-τριες, που μέσα από εκπαιδευτικά προγράμματα μαθαίνουν πώς να προλαμβάνουν και να αντιμετωπίζουν κινδύνους, όπως οι πυρκαγιές. Κατά την επίσκεψή μας ενημερωθήκαμε και συζητήσαμε για ποικίλα θέματα που αφορούν στο περιβάλλον, στην κλιματική αλλαγή, την πυρασφάλεια, τη φύση του επαγγέλματος του πυροσβέστη και την προστασία των δασών μας.

Ο υπεύθυνος του Μουσείου μας ξενάγησε στους χώρους του μουσείου, μας έδωσε χρήσιμες συμβουλές για την αντίδρασή μας σε περίπτωση φωτιάς ενώ μας διηγήθηκε συγκλονιστικές ιστορίες από τις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει στην πολύχρονη καριέρα του ως πυροσβέστης. Συγκλονιστικά ήταν τα λόγια του «Πολλές φορές βρεθήκαμε κοντά στο θάνατο, χωρίς να το ξέρουμε», τα οποία μας έκαναν να συνειδητοποιήσουμε πόσο επικίνδυνο είναι το επάγγελμά του.

Για το επάγγελμα του πυροσβέστη εξήγησε ότι είναι κατάλληλο μόνο για όσους το επιθυμούν πραγματικά, καθώς οι δυσκολίες, η επικινδυνότητα και τα ψυχικά τραύματα που το συνοδεύουν είναι πολλά και απαιτούν δύναμη, θάρρος και αφοσίωση.

Πέρα από την τεχνολογική και εκπαιδευτική αξία, η εμπειρία είναι βαθιά ανθρώπινη. Το μουσείο τιμά τους πεσόντες πυροσβέστες, με μνημεία και αφιερώματα που υπενθυμίζουν το τίμημα της αυταπάρνησης. Οι μαρτυρίες και οι εικόνες από μεγάλες φωτιές συγκινούν και κάνουν τον επισκέπτη να εκτιμήσει ακόμα περισσότερο τον αγώνα για τη δημόσια ασφάλεια.

Η επίσκεψη στο Πυροσβεστικό Μουσείο της πόλης μας είναι κατάλληλη για όλες τις ηλικίες και λειτουργεί όχι μόνο ως τόπος γνώσης αλλά και ευαισθητοποίησης, που αξίζει να ενταχθεί στα πολιτιστικά δρώμενα κάθε πόλης.

]]> https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/413/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/409 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/409#comments Thu, 29 May 2025 19:17:44 +0000 dimdourma http://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/?p=409 ....]]> Με πηγή έμπνευσης … το Blackbird του P. McCartney 

Blackbird

by Sofia Hyseni

Black bird, high and free

Drifting soft above the sea

Wings so dark,eyes so bright

Lost within the silver light.

Oh  black bird, sing so true

Carry dreams the sky once knew

Lovely winds call your name

Still you fly,wild and brave

Shadow dancing on the ground

Softest song the sweetest sand.

Oh  black bird, sing so true

Carry dreams the sky once knew

Fade away with morning’s light

Black bird lost in endless night.

by Anastasia Mavratza

Blackbird

by Arian CaKalli and Mixalis Trigonis

A black bird sings in the quiet night

His wings are dark, but full of light.

He tries to fly, but it’s very cold.

And doors stay closed, the world feels old.

The night is long, the road is wide,

But there’s a hope, still deep inside.

One day the sky will call his name.

And he will fly, free from pain.

by Anastasia Mavratza

Blackbird sings alone

by Marilia Hotza

Blackbird sings in the quiet night.

Moon is glowing, stars shine bright.

No one answers, no one near.

Still your song is loud and clear.

Sing, blackbird, sing your song

Even when the night feels long

Soft and sweet, high and low,

Let your lonely music flow.

Sun will rise, the dark will fade

Still your song will never change

One day soon, you won’t be lone,

Someone else will sing along.

Sing, blackbird, sing your song

Even when the night feels long

Soft and sweet, high and low,

Let your lonely music flow.

by Anastasia Mavratza

του Κωνσταντίνου Κριθινιώτη (Α5)

Στην κορυφή του λόφου που φέρει το όνομά της, η βίλα Λεβίδη δεσπόζει – ή καλύτερα, δεσπόζε – ως ένα από τα πλέον εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά έργα της δεκαετίας του ’30. Χτισμένη το 1935 μέσα σε ένα κτήμα 80 στρεμμάτων, η βίλα σχεδιάστηκε από τον διακεκριμένο αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Σακελλάριο για λογαριασμό της οικογένειας Λεβίδη. Σήμα κατατεθέν της, ο εμβληματικός της πύργος, ο οποίος προϋπήρχε στο σημείο και ενισχύει τον παραμυθένιο χαρακτήρα του οικήματος.

φωτογραφία από iRafina

Έναν χρόνο μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής, ο τότε βασιλιάς Παύλος δώρισε το ακίνητο στον Δημήτρη Λεβίδη, αυλάρχη των ανακτόρων Τατοΐου. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε εκεί και παρέμεινε έως τον θάνατο του Δημήτρη Λεβίδη το 1963.

Από παλάτι … κινηματογραφικό στούντιο

Μετά τον θάνατο του Λεβίδη, η οικονομική κατάσταση της οικογένειας επιδεινώθηκε. Η σύζυγός του, Τούλα Μπότση, αναγκάστηκε να νοικιάζει την έπαυλη σε κινηματογραφικές παραγωγές. Έτσι, η βίλα έγινε σκηνικό για πολλές κλασικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως «Η Αρχόντισσα και ο Αλήτης», «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη», «Το Λεβεντόπαιδο», «Ο Μάγκας με το Τρίκυκλο» και πολλές άλλες.

από την ταινία «Η Αρχόντισσα και ο Αλήτης»

Καταστροφή χωρίς απαντήσεις

Το 1990, μετά τον θάνατο της Τούλας Μπότση, ο γιος της και μοναδικός κληρονόμος, Γιώργος Λεβίδης, πούλησε τη βίλα σε ομάδα Ελλήνων επιχειρηματιών, των οποίων τα στοιχεία παραμένουν άγνωστα. Μόλις έναν χρόνο αργότερα, η βίλα καταστράφηκε ολοσχερώς κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Οι υπεύθυνοι της καταστροφής δεν εντοπίστηκαν ποτέ.

Το 2007 το ακίνητο πέρασε στα χέρια Κυπρίων επιχειρηματιών, ωστόσο η κήρυξη της περιοχής ως «δασικής» απέκλεισε οποιαδήποτε δυνατότητα αξιοποίησης. Φήμες θέλουν απογόνους της βασιλικής οικογένειας να έχουν επανακτήσει την ιδιοκτησία, χωρίς να υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση.

Ιστορία αίματος στον λόφο

Ο λόφος της βίλας συνδέεται και με ένα από τα πιο μαύρα κεφάλαια της Κατοχής. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Βραδυνή (26/11/1952), στα μέσα Ιουλίου του 1944, μετά από ενέδρα του ΕΛΑΣ σε γερμανικό στρατιωτικό όχημα στη λεωφόρο Μαραθώνος, οι Γερμανοί σε αντίποινα μετέφεραν 200 πατριώτες στον λόφο. Οι 150 είχαν συλληφθεί, ενώ οι υπόλοιποι 50 προέρχονταν από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου.

Για 48 ώρες υπέστησαν βασανιστήρια αδιανόητης αγριότητας, προτού εκτελεστούν και θαφτούν σε ομαδικό τάφο που είχαν αναγκαστεί να σκάψουν οι ίδιοι. Το αποτρόπαιο αυτό γεγονός παραμένει θαμμένο – κυριολεκτικά και μεταφορικά – στη συλλογική μνήμη της περιοχής.

Μύθοι, φήμες και γκράφιτι

Η εγκατάλειψη της βίλας την κατέστησε προσβάσιμη σε κάθε λογής επισκέπτες. Έχουν υπάρξει καταγγελίες – χωρίς τεκμηρίωση – για σατανιστικές τελετές εντός του χώρου, ενώ σύμβολα στους τοίχους ενισχύουν τέτοιες θεωρίες. Πολλοί, ωστόσο, τα αποδίδουν σε φθηνά «αστεία» ή απλώς σε καλλιτεχνική έκφραση.

Σήμερα, το μόνο που απομένει από την ένδοξη βίλα είναι οι τοίχοι της, διακοσμημένοι με εντυπωσιακά γκράφιτι που μαρτυρούν τη νέα, άτυπη χρήση του χώρου. Καλλιτέχνες του δρόμου έχουν μετατρέψει τα ερείπια σε καμβά, προσφέροντας μια δόση χρώματος και ζωής σε ένα τοπίο καταστροφής.

φωτογραφία από Athens Voice

Ένα στολίδι που ζητά δικαίωση

Η βίλα Λεβίδη δεν είναι απλώς ένα εγκαταλελειμμένο κτίσμα. Είναι κομμάτι της πολιτιστικής και ιστορικής ταυτότητας της περιοχής. Ένα έργο με αρχιτεκτονική, κινηματογραφική, ιστορική και, δυστυχώς, τραγική αξία. Αν και σήμερα στέκει ως φάντασμα του παρελθόντος, δεν είναι αργά για την αποκατάστασή της. Ίσως  οι τοπικές αρχές θα μπορούσαν να εξετάσουν το ενδεχόμενο να ξαναβρεί η βίλα Λεβίδη τη χαμένη της αίγλη.

ΠΗΓΕΣ:

• https://mikropragmata.lifo.gr/aksechasta/i-istoria-tis-stoicheiomenis-vilas-levidi-stin-pallini/
• https://www.irafina.gr/vila-levidi-to-archontiko-pou-protagonistouse-tin-chrysi-epochi-tou-ellinikou-kinimatografou-apeileitai-me-katarrefsi/
• https://www.bovary.gr/living/escapes/bila-lebidi-katoikia-tainies-kinimatografoy
• https://www.athensvoice.gr/life/life-in-athens/652532/vila-levidi-i-istoria-toy-pyrgoy-me-ta-70-domatia/

]]> https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/404/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/401 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/401#comments Tue, 27 May 2025 20:08:28 +0000 dimdourma http://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/?p=401 ....]]> Άγχος: Σύμμαχος ή Εχθρός;

της Αλεξάνδρας Κούκου (Β1) και της Αντωνίας Κούτρα (Β2)

Καθώς η αντίστροφη μέτρηση για τις πανελλήνιες εξετάσεις έχει ξεκινήσει, το άγχος φαίνεται να γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των μαθητών. Του χρόνου τέτοια εποχή, θα είμαστε κι εμείς στη θέση τους, αντιμετωπίζοντας αυτή τη στρεσογόνα κατάσταση. Σε πρόσφατη συνάντηση με την ψυχολόγο του σχολείου μας, συζητήσαμε το φαινόμενο αυτό, εστιάζοντας στα αίτια και στους τρόπους διαχείρισής του. Από τη συζήτηση προέκυψε ότι πολλοί είναι οι παράγοντες που συμβάλλουν στη δημιουργία αυτής της στρεσογόνου κατάστασης, από τις υψηλές προσδοκίες μέχρι την πίεση του χρόνου και τον φόβο της αποτυχίας. Η ψυχολόγος, όμως, μας διαβεβαίωσε πως οι πανελλήνιες δεν καθορίζουν απόλυτα το μέλλον μας και ότι υπάρχουν πολλές διαδρομές για επαγγελματική και προσωπική εξέλιξη.

Πώς διαχειριζόμαστε το άγχος;

Το πρώτο και βασικό βήμα για την αποτελεσματική διαχείριση του άγχους είναι η φροντίδα του εαυτού μας. Ο επαρκής και ποιοτικός ύπνος είναι απαραίτητος για να ξεκουραστεί ο οργανισμός και να ανταποκριθούμε με ενέργεια στις απαιτήσεις της ημέρας. Εξίσου σημαντική είναι η ισορροπημένη διατροφή, με πέντε γεύματα ημερησίως: πλήρες πρωινό, δεκατιανό, μεσημεριανό, απογευματινό και ελαφρύ βραδινό.

Ο σωστός προγραμματισμός της μελέτης και η θέσπιση ρεαλιστικών, βραχυπρόθεσμων στόχων βοηθούν στην αποφυγή της υπερφόρτωσης και ενισχύουν την αυτοπεποίθησή μας. Παράλληλα, είναι σημαντικό να ελέγχεται η χρήση των κινητών τηλεφώνων κατά τη διάρκεια της μελέτης, ώστε να αποφεύγονται οι περισπασμοί και να δίνεται προτεραιότητα στη συγκέντρωση.

Τέλος, δεν πρέπει να παραβλέπεται η σημασία της επικοινωνίας με την οικογένεια και τους φίλους. Η στήριξη από τα αγαπημένα μας πρόσωπα αποτελεί έναν ανεκτίμητο παράγοντα για την ψυχική μας ισορροπία.

Δημιουργικό άγχος ή παθολογικό άγχος;

Ένα σημαντικό ερώτημα που προέκυψε στη συζήτησή μας είναι πώς μπορούμε να διακρίνουμε το δημιουργικό από το παθολογικό άγχος. Το δημιουργικό άγχος είναι εκείνο το φυσιολογικό επίπεδο πίεσης που μας κινητοποιεί και μας ωθεί να είμαστε συνεπείς και αποδοτικοί. Αντιθέτως, το παθολογικό άγχος εκδηλώνεται όταν η πίεση ξεπερνά τα όρια του διαχειρίσιμου, όταν νιώθουμε ότι πνιγόμαστε από ευθύνες και υποχρεώσεις που αδυνατούμε να εκπληρώσουμε.

Συμπερασματικά…

Το άγχος δεν είναι από τη φύση του κάτι αρνητικό. Όταν το διαχειριζόμαστε σωστά, μπορεί να λειτουργήσει ως κινητήριος δύναμη. Ωστόσο, όταν μετατρέπεται σε παθολογική κατάσταση, χρειάζεται προσοχή και αντιμετώπιση. Οι στρατηγικές που προτείνουμε — ύπνος, διατροφή, οργάνωση, έλεγχος περισπασμών και ανθρώπινη επαφή — μπορούν να μας βοηθήσουν να διατηρήσουμε την ψυχική μας υγεία και να ανταποκριθούμε με ψυχραιμία και αποτελεσματικότητα στην πρόκληση των εξετάσεων.

Άλλωστε, το μέλλον δεν καθορίζεται από μία μόνο στιγμή. Οι επιλογές είναι πολλές και κάθε διαδρομή αξίζει να τη διανύσουμε με ηρεμία, δύναμη και αυτοπεποίθηση.

Χρήσιμες συμβουλές για να κρατήσεις το άγχος… σε φυσιολογικά επίπεδα!

Μην ξεχνάς!

✔ Κοιμήσου τουλάχιστον 7-8 ώρες κάθε βράδυ.

✔ Φάε ισορροπημένα και τακτικά μέσα στη μέρα.

✔ Κάνε μικρά διαλείμματα ανάμεσα στο διάβασμα.

✔ Απέφυγε το κινητό όταν διαβάζεις – βάλε χρονικό όριο.

✔ Συζήτησε με φίλους, γονείς ή και κάποιον ειδικό.

✔ Μην αγχώνεσαι επειδή αγχώνεσαι! Είναι φυσιολογικό.