της Ανδριάνας Λουρίδα (Α3)

Πυροσβεστικό Μουσείο Παλλήνης

Την Παρασκευή 7 Μαρτίου 2025, με αφορμή τη συμμετοχή του σχολείου μας στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Erasmus+ «STOP FOREST FIRE FOR 5GREEN» που στοχεύει στην ευαισθητοποίηση της νέας γενιάς σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος από τις δασικές πυρκαγιές, διοργανώθηκε η επίσκεψη ομάδας μαθητών/-τριών της Α΄ Λυκείου στο Πυροσβεστικό Μουσείο Παλλήνης.

Το Πυροσβεστικό Μουσείο Παλλήνης δεν είναι απλώς μια εκπαιδευτική εμπειρία αλλά είναι ένα συγκινητικό ταξίδι στην ιστορία της πυρόσβεσης, της αυτοθυσίας και της προστασίας του κοινωνικού συνόλου. Σε έναν χώρο γεμάτο μνήμες, φωτογραφίες, μηχανήματα, στολές, ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά το σπουδαίο έργο των πυροσβεστών μέσα στην πορεία του χρόνου..

Το μουσείο, το οποίο είναι το μοναδικό στο είδος του στην Ελλάδα, ιδρύθηκε το 1992 αλλά λειτούργησε το 2007. Φιλοξενεί αντικείμενα και πυροσβεστικά κειμήλια που χρονολογούνται από το 1830. Από τις παλιές αντλίες νερού και τις πρώτες στολές, μέχρι σύγχρονα μέσα και εξοπλισμό, παρουσιάζεται η εξέλιξη της πυροσβεστικής υπηρεσίας. Εκτίθενται παλιά πυροσβεστικά οχήματα, εργαλεία διάσωσης και φωτογραφίες από σημαντικές επιχειρήσεις ως φόρος τιμής στους ανθρώπους που ρισκάρουν τη ζωή τους καθημερινά.

Το μουσείο δεν απευθύνεται μόνο σε ενήλικες, αλλά και σε παιδιά και μαθητές/-τριες, που μέσα από εκπαιδευτικά προγράμματα μαθαίνουν πώς να προλαμβάνουν και να αντιμετωπίζουν κινδύνους, όπως οι πυρκαγιές. Κατά την επίσκεψή μας ενημερωθήκαμε και συζητήσαμε για ποικίλα θέματα που αφορούν στο περιβάλλον, στην κλιματική αλλαγή, την πυρασφάλεια, τη φύση του επαγγέλματος του πυροσβέστη και την προστασία των δασών μας.

Ο υπεύθυνος του Μουσείου μας ξενάγησε στους χώρους του μουσείου, μας έδωσε χρήσιμες συμβουλές για την αντίδρασή μας σε περίπτωση φωτιάς ενώ μας διηγήθηκε συγκλονιστικές ιστορίες από τις δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει στην πολύχρονη καριέρα του ως πυροσβέστης. Συγκλονιστικά ήταν τα λόγια του «Πολλές φορές βρεθήκαμε κοντά στο θάνατο, χωρίς να το ξέρουμε», τα οποία μας έκαναν να συνειδητοποιήσουμε πόσο επικίνδυνο είναι το επάγγελμά του.

Για το επάγγελμα του πυροσβέστη εξήγησε ότι είναι κατάλληλο μόνο για όσους το επιθυμούν πραγματικά, καθώς οι δυσκολίες, η επικινδυνότητα και τα ψυχικά τραύματα που το συνοδεύουν είναι πολλά και απαιτούν δύναμη, θάρρος και αφοσίωση.

Πέρα από την τεχνολογική και εκπαιδευτική αξία, η εμπειρία είναι βαθιά ανθρώπινη. Το μουσείο τιμά τους πεσόντες πυροσβέστες, με μνημεία και αφιερώματα που υπενθυμίζουν το τίμημα της αυταπάρνησης. Οι μαρτυρίες και οι εικόνες από μεγάλες φωτιές συγκινούν και κάνουν τον επισκέπτη να εκτιμήσει ακόμα περισσότερο τον αγώνα για τη δημόσια ασφάλεια.

Η επίσκεψη στο Πυροσβεστικό Μουσείο της πόλης μας είναι κατάλληλη για όλες τις ηλικίες και λειτουργεί όχι μόνο ως τόπος γνώσης αλλά και ευαισθητοποίησης, που αξίζει να ενταχθεί στα πολιτιστικά δρώμενα κάθε πόλης.

]]> https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/413/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/409 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/409#comments Thu, 29 May 2025 19:17:44 +0000 dimdourma http://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/?p=409 ....]]> Με πηγή έμπνευσης … το Blackbird του P. McCartney 

Blackbird

by Sofia Hyseni

Black bird, high and free

Drifting soft above the sea

Wings so dark,eyes so bright

Lost within the silver light.

Oh  black bird, sing so true

Carry dreams the sky once knew

Lovely winds call your name

Still you fly,wild and brave

Shadow dancing on the ground

Softest song the sweetest sand.

Oh  black bird, sing so true

Carry dreams the sky once knew

Fade away with morning’s light

Black bird lost in endless night.

by Anastasia Mavratza

Blackbird

by Arian CaKalli and Mixalis Trigonis

A black bird sings in the quiet night

His wings are dark, but full of light.

He tries to fly, but it’s very cold.

And doors stay closed, the world feels old.

The night is long, the road is wide,

But there’s a hope, still deep inside.

One day the sky will call his name.

And he will fly, free from pain.

by Anastasia Mavratza

Blackbird sings alone

by Marilia Hotza

Blackbird sings in the quiet night.

Moon is glowing, stars shine bright.

No one answers, no one near.

Still your song is loud and clear.

Sing, blackbird, sing your song

Even when the night feels long

Soft and sweet, high and low,

Let your lonely music flow.

Sun will rise, the dark will fade

Still your song will never change

One day soon, you won’t be lone,

Someone else will sing along.

Sing, blackbird, sing your song

Even when the night feels long

Soft and sweet, high and low,

Let your lonely music flow.

by Anastasia Mavratza

του Κωνσταντίνου Κριθινιώτη (Α5)

Στην κορυφή του λόφου που φέρει το όνομά της, η βίλα Λεβίδη δεσπόζει – ή καλύτερα, δεσπόζε – ως ένα από τα πλέον εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά έργα της δεκαετίας του ’30. Χτισμένη το 1935 μέσα σε ένα κτήμα 80 στρεμμάτων, η βίλα σχεδιάστηκε από τον διακεκριμένο αρχιτέκτονα Κωνσταντίνο Σακελλάριο για λογαριασμό της οικογένειας Λεβίδη. Σήμα κατατεθέν της, ο εμβληματικός της πύργος, ο οποίος προϋπήρχε στο σημείο και ενισχύει τον παραμυθένιο χαρακτήρα του οικήματος.

φωτογραφία από iRafina

Έναν χρόνο μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής, ο τότε βασιλιάς Παύλος δώρισε το ακίνητο στον Δημήτρη Λεβίδη, αυλάρχη των ανακτόρων Τατοΐου. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε εκεί και παρέμεινε έως τον θάνατο του Δημήτρη Λεβίδη το 1963.

Από παλάτι … κινηματογραφικό στούντιο

Μετά τον θάνατο του Λεβίδη, η οικονομική κατάσταση της οικογένειας επιδεινώθηκε. Η σύζυγός του, Τούλα Μπότση, αναγκάστηκε να νοικιάζει την έπαυλη σε κινηματογραφικές παραγωγές. Έτσι, η βίλα έγινε σκηνικό για πολλές κλασικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως «Η Αρχόντισσα και ο Αλήτης», «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη», «Το Λεβεντόπαιδο», «Ο Μάγκας με το Τρίκυκλο» και πολλές άλλες.

από την ταινία «Η Αρχόντισσα και ο Αλήτης»

Καταστροφή χωρίς απαντήσεις

Το 1990, μετά τον θάνατο της Τούλας Μπότση, ο γιος της και μοναδικός κληρονόμος, Γιώργος Λεβίδης, πούλησε τη βίλα σε ομάδα Ελλήνων επιχειρηματιών, των οποίων τα στοιχεία παραμένουν άγνωστα. Μόλις έναν χρόνο αργότερα, η βίλα καταστράφηκε ολοσχερώς κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Οι υπεύθυνοι της καταστροφής δεν εντοπίστηκαν ποτέ.

Το 2007 το ακίνητο πέρασε στα χέρια Κυπρίων επιχειρηματιών, ωστόσο η κήρυξη της περιοχής ως «δασικής» απέκλεισε οποιαδήποτε δυνατότητα αξιοποίησης. Φήμες θέλουν απογόνους της βασιλικής οικογένειας να έχουν επανακτήσει την ιδιοκτησία, χωρίς να υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση.

Ιστορία αίματος στον λόφο

Ο λόφος της βίλας συνδέεται και με ένα από τα πιο μαύρα κεφάλαια της Κατοχής. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Βραδυνή (26/11/1952), στα μέσα Ιουλίου του 1944, μετά από ενέδρα του ΕΛΑΣ σε γερμανικό στρατιωτικό όχημα στη λεωφόρο Μαραθώνος, οι Γερμανοί σε αντίποινα μετέφεραν 200 πατριώτες στον λόφο. Οι 150 είχαν συλληφθεί, ενώ οι υπόλοιποι 50 προέρχονταν από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου.

Για 48 ώρες υπέστησαν βασανιστήρια αδιανόητης αγριότητας, προτού εκτελεστούν και θαφτούν σε ομαδικό τάφο που είχαν αναγκαστεί να σκάψουν οι ίδιοι. Το αποτρόπαιο αυτό γεγονός παραμένει θαμμένο – κυριολεκτικά και μεταφορικά – στη συλλογική μνήμη της περιοχής.

Μύθοι, φήμες και γκράφιτι

Η εγκατάλειψη της βίλας την κατέστησε προσβάσιμη σε κάθε λογής επισκέπτες. Έχουν υπάρξει καταγγελίες – χωρίς τεκμηρίωση – για σατανιστικές τελετές εντός του χώρου, ενώ σύμβολα στους τοίχους ενισχύουν τέτοιες θεωρίες. Πολλοί, ωστόσο, τα αποδίδουν σε φθηνά «αστεία» ή απλώς σε καλλιτεχνική έκφραση.

Σήμερα, το μόνο που απομένει από την ένδοξη βίλα είναι οι τοίχοι της, διακοσμημένοι με εντυπωσιακά γκράφιτι που μαρτυρούν τη νέα, άτυπη χρήση του χώρου. Καλλιτέχνες του δρόμου έχουν μετατρέψει τα ερείπια σε καμβά, προσφέροντας μια δόση χρώματος και ζωής σε ένα τοπίο καταστροφής.

φωτογραφία από Athens Voice

Ένα στολίδι που ζητά δικαίωση

Η βίλα Λεβίδη δεν είναι απλώς ένα εγκαταλελειμμένο κτίσμα. Είναι κομμάτι της πολιτιστικής και ιστορικής ταυτότητας της περιοχής. Ένα έργο με αρχιτεκτονική, κινηματογραφική, ιστορική και, δυστυχώς, τραγική αξία. Αν και σήμερα στέκει ως φάντασμα του παρελθόντος, δεν είναι αργά για την αποκατάστασή της. Ίσως  οι τοπικές αρχές θα μπορούσαν να εξετάσουν το ενδεχόμενο να ξαναβρεί η βίλα Λεβίδη τη χαμένη της αίγλη.

ΠΗΓΕΣ:

• https://mikropragmata.lifo.gr/aksechasta/i-istoria-tis-stoicheiomenis-vilas-levidi-stin-pallini/
• https://www.irafina.gr/vila-levidi-to-archontiko-pou-protagonistouse-tin-chrysi-epochi-tou-ellinikou-kinimatografou-apeileitai-me-katarrefsi/
• https://www.bovary.gr/living/escapes/bila-lebidi-katoikia-tainies-kinimatografoy
• https://www.athensvoice.gr/life/life-in-athens/652532/vila-levidi-i-istoria-toy-pyrgoy-me-ta-70-domatia/

]]> https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/404/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/401 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/401#comments Tue, 27 May 2025 20:08:28 +0000 dimdourma http://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/?p=401 ....]]> Άγχος: Σύμμαχος ή Εχθρός;

της Αλεξάνδρας Κούκου (Β1) και της Αντωνίας Κούτρα (Β2)

Καθώς η αντίστροφη μέτρηση για τις πανελλήνιες εξετάσεις έχει ξεκινήσει, το άγχος φαίνεται να γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των μαθητών. Του χρόνου τέτοια εποχή, θα είμαστε κι εμείς στη θέση τους, αντιμετωπίζοντας αυτή τη στρεσογόνα κατάσταση. Σε πρόσφατη συνάντηση με την ψυχολόγο του σχολείου μας, συζητήσαμε το φαινόμενο αυτό, εστιάζοντας στα αίτια και στους τρόπους διαχείρισής του. Από τη συζήτηση προέκυψε ότι πολλοί είναι οι παράγοντες που συμβάλλουν στη δημιουργία αυτής της στρεσογόνου κατάστασης, από τις υψηλές προσδοκίες μέχρι την πίεση του χρόνου και τον φόβο της αποτυχίας. Η ψυχολόγος, όμως, μας διαβεβαίωσε πως οι πανελλήνιες δεν καθορίζουν απόλυτα το μέλλον μας και ότι υπάρχουν πολλές διαδρομές για επαγγελματική και προσωπική εξέλιξη.

Πώς διαχειριζόμαστε το άγχος;

Το πρώτο και βασικό βήμα για την αποτελεσματική διαχείριση του άγχους είναι η φροντίδα του εαυτού μας. Ο επαρκής και ποιοτικός ύπνος είναι απαραίτητος για να ξεκουραστεί ο οργανισμός και να ανταποκριθούμε με ενέργεια στις απαιτήσεις της ημέρας. Εξίσου σημαντική είναι η ισορροπημένη διατροφή, με πέντε γεύματα ημερησίως: πλήρες πρωινό, δεκατιανό, μεσημεριανό, απογευματινό και ελαφρύ βραδινό.

Ο σωστός προγραμματισμός της μελέτης και η θέσπιση ρεαλιστικών, βραχυπρόθεσμων στόχων βοηθούν στην αποφυγή της υπερφόρτωσης και ενισχύουν την αυτοπεποίθησή μας. Παράλληλα, είναι σημαντικό να ελέγχεται η χρήση των κινητών τηλεφώνων κατά τη διάρκεια της μελέτης, ώστε να αποφεύγονται οι περισπασμοί και να δίνεται προτεραιότητα στη συγκέντρωση.

Τέλος, δεν πρέπει να παραβλέπεται η σημασία της επικοινωνίας με την οικογένεια και τους φίλους. Η στήριξη από τα αγαπημένα μας πρόσωπα αποτελεί έναν ανεκτίμητο παράγοντα για την ψυχική μας ισορροπία.

Δημιουργικό άγχος ή παθολογικό άγχος;

Ένα σημαντικό ερώτημα που προέκυψε στη συζήτησή μας είναι πώς μπορούμε να διακρίνουμε το δημιουργικό από το παθολογικό άγχος. Το δημιουργικό άγχος είναι εκείνο το φυσιολογικό επίπεδο πίεσης που μας κινητοποιεί και μας ωθεί να είμαστε συνεπείς και αποδοτικοί. Αντιθέτως, το παθολογικό άγχος εκδηλώνεται όταν η πίεση ξεπερνά τα όρια του διαχειρίσιμου, όταν νιώθουμε ότι πνιγόμαστε από ευθύνες και υποχρεώσεις που αδυνατούμε να εκπληρώσουμε.

Συμπερασματικά…

Το άγχος δεν είναι από τη φύση του κάτι αρνητικό. Όταν το διαχειριζόμαστε σωστά, μπορεί να λειτουργήσει ως κινητήριος δύναμη. Ωστόσο, όταν μετατρέπεται σε παθολογική κατάσταση, χρειάζεται προσοχή και αντιμετώπιση. Οι στρατηγικές που προτείνουμε — ύπνος, διατροφή, οργάνωση, έλεγχος περισπασμών και ανθρώπινη επαφή — μπορούν να μας βοηθήσουν να διατηρήσουμε την ψυχική μας υγεία και να ανταποκριθούμε με ψυχραιμία και αποτελεσματικότητα στην πρόκληση των εξετάσεων.

Άλλωστε, το μέλλον δεν καθορίζεται από μία μόνο στιγμή. Οι επιλογές είναι πολλές και κάθε διαδρομή αξίζει να τη διανύσουμε με ηρεμία, δύναμη και αυτοπεποίθηση.

Χρήσιμες συμβουλές για να κρατήσεις το άγχος… σε φυσιολογικά επίπεδα!

Μην ξεχνάς!

✔ Κοιμήσου τουλάχιστον 7-8 ώρες κάθε βράδυ.

✔ Φάε ισορροπημένα και τακτικά μέσα στη μέρα.

✔ Κάνε μικρά διαλείμματα ανάμεσα στο διάβασμα.

✔ Απέφυγε το κινητό όταν διαβάζεις – βάλε χρονικό όριο.

✔ Συζήτησε με φίλους, γονείς ή και κάποιον ειδικό.

✔ Μην αγχώνεσαι επειδή αγχώνεσαι! Είναι φυσιολογικό.

 της Άννας Μαυροειδή (Β2)

Κινητά

Κολλημένοι μέσα σ’ ένα κουτί

χωρίς κάνεις να ξέρει γιατί

γεμάτο χρώματα και μουσική

όλοι είναι καθημερινά εκεί

Όμως αυτός ο μικρός παράδεισος

είναι τελικά μια άβυσσος

απ’ την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις

εκτός κι αν αλλού καταφύγεις

Εγκλωβισμένοι μέσα σε μια φυλακή

βρίσκεται πολλών η ψυχή η φτωχική

Μα δεν ξέρουν ότι είναι κλειδωμένοι

γι’ αυτό δεν είναι ποτέ στενοχωρημένοι…

Τα έργα που ακολουθούν ζωγράφισαν οι μαθήτριες του Γ2:

Άννα Μαρία Λιβανίου, Πολυτίμη Λίτσιου, Αμέλια Μάρκου.

Artists: Α. Λιβανίου, Π. Λίτσιου. Α. Μάρκου

Artists: Α. Λιβανίου, Π. Λίτσιου, Α. Μάρκου

Artists: Α. Λιβανίου, Π. Λίτσιου, Α. Μάρκου

Artists: Α. Λιβανίου, Π. Λίτσιου, Α. Μάρκου

 της Καλλιόπης Δημητροπούλου (Γ1)

 Ο αθλητισμός είναι πολλά περισσότερα από απλή σωματική άσκηση. Είναι πάθος, συναισθήματα, στόχοι και δεσμοί που σφυρηλατούνται μέσα από κόπο και αφοσίωση. Ωστόσο, για πολλούς εφήβους στην Ελλάδα, αυτή η πολύτιμη πηγή ζωής και ευεξίας εγκαταλείπεται απότομα όταν πλησιάζουν οι Πανελλήνιες Εξετάσεις. Οι απαιτήσεις του διαβάσματος μετατρέπονται σε μονοπάτι χωρίς διαφυγή, με αποτέλεσμα να θυσιάζεται ο αθλητισμός στον βωμό της επιτυχίας στις εξετάσεις.

 Προσωπικά έζησα αυτή τη σύγκρουση ψυχής και υποχρέωσης. Το kickboxing δεν ήταν απλώς ένα άθλημα για μένα. Ήταν ο χώρος όπου ένιωθα ελεύθερη, δυνατή και βαθιά συνδεδεμένη, όχι μόνο με το άθλημα, αλλά και με τους ανθρώπους που το περιέβαλλαν. Κάθε προπόνηση ήταν μια διέξοδος από το άγχος και την πίεση, μια ευκαιρία να ξεπεράσω τα όριά μου και να ονειρευτώ την αγωνιστική διάκριση. Δεν ήταν μόνο οι τεχνικές κινήσεις ή οι αγώνες που με γέμιζαν, αλλά η αίσθηση ότι ανήκω σε μια ομάδα που μοιραζόταν το ίδιο πάθος.

  Ωστόσο, καθώς οι απαιτήσεις των εξετάσεων αυξάνονταν, ο χρόνος και η ενέργειά μου μειώνονταν. Έπρεπε να διαλέξω. Και διάλεξα να θυσιάσω το όνειρο μιας πιθανής αγωνιστικής διάκρισης. Όχι γιατί το ήθελα, αλλά γιατί δεν μπορούσα να το κάνω απλά «αύριο». Δεν μπορούσα να παλέψω ημιτελώς. Το kickboxing απαιτούσε την αφοσίωση που δεν μπορούσα πια να προσφέρω. Έφυγα με βαριά καρδιά, νιώθοντας ότι αποχωρίζομαι ένα κομμάτι του εαυτού μου.

Από την άλλη μεριά, ακόμη και εάν ένας έφηβος αφιερώνει μεγάλο μέρος της ζωής του στον αθλητισμό με σκοπό να πετύχει τους στόχους που έχει θέσει, δεν πρέπει να εγκαταλείπει την ευκαιρία για πανεπιστημιακές σπουδές. Η μόρφωση και η γνώση είναι τα εφόδια που θα τον βοηθήσουν να εξελιχθεί τόσο σαν άνθρωπος όσο και σαν αθλητής. Όπως ανέφερε και η σπουδαία αθλήτρια Όλγα Βασδέκη, σε συνέντευξή της σε προηγούμενο τεύχος του περιοδικού μας: «Σκεφτείτε έναν αθλητή που δεν γνωρίζει την ιστορία της χώρας του και σκεφτείτε πάλι έναν άνθρωπο ο οποίος δεν γνωρίζει τι σημαίνει τρέξιμο. Πώς σας φαίνεται;» Η φράση αυτή, πιστεύω, αναδεικνύει την ανάγκη ισορροπίας ανάμεσα στη γνώση και τον αθλητισμό, υπογραμμίζοντας ότι το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο.

Αυτό είναι το δίλημμα που βιώνουν πολλοί έφηβοι σήμερα. Αναγκάζονται να επιλέξουν μεταξύ της ακαδημαϊκής επιτυχίας και του αθλητικού ονείρου, καθώς η κοινωνία και το εκπαιδευτικό σύστημα τούς πιέζουν να επικεντρωθούν αποκλειστικά στις εξετάσεις. Αξίζει, όμως, να εγκαταλείπουμε αυτό που μας γεμίζει ψυχικά και μας δίνει σκοπό; Μπορούμε να επανεξετάσουμε τις προτεραιότητες και να βρούμε έναν τρόπο να συνυπάρξουν το διάβασμα και ο αθλητισμός; Ακόμα αναρωτιέμαι.

Ίσως η λύση δεν είναι να θυσιάζουμε το ένα για το άλλο, αλλά να μάθουμε να ισορροπούμε. Γιατί ο αθλητισμός δεν είναι απλά ένα χόμπι. Είναι τρόπος ζωής. Και κανένας διαγωνισμός δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει.

]]> https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/376/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/368 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/368#comments Tue, 13 May 2025 22:49:27 +0000 dimdourma http://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/?p=368 ....]]> Μαθήματα ζωής

Η επίσκεψη στη Μονάδα Προστασίας Παιδιού Πεντέλης

της Άννας – Μαρίας Σταυρουλάκη (Γ4)

Αντιπροσωπία μαθητών του σχολείου επισκεφθήκαμε τη Μονάδα Προστασίας Παιδιού Πεντέλης, με στόχο την παράδοση της συμβολικής οικονομικής ενίσχυσης που συγκεντρώσαμε από την εθελοντική δράση του «Κοινωνικού Κυλικείου» την οποία διοργανώνει το σχολείο μας κάθε χρόνο. Η κατεξοχήν επιθυμία μας ωστόσο ήταν να γνωρίσουμε από κοντά τους ανθρώπους που αφιερώνουν τη ζωή τους στην προσφορά προς τα παιδιά και τις οικογένειες που αντιμετωπίζουν σοβαρές κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες.

Κατά την επίσκεψη ξεναγηθήκαμε στους κοινόχρηστους χώρους του Ιδρύματος και ενημερωθήκαμε για το πολυδιάστατο έργο που επιτελείται καθημερινά. Οι υπεύθυνες της μονάδας μας μίλησαν με θέρμη για τη λειτουργία της, τις δυσκολίες που καλούνται να διαχειριστούν, αλλά και για τη βαθιά ικανοποίηση που αντλούν βλέποντας τα παιδιά να είναι ασφαλή και χαρούμενα και συχνά να επιστρέφουν στο οικογενειακό τους περιβάλλον.

Η αφοσίωσή τους και η ανθρώπινη προσέγγιση με την οποία περιβάλλουν τα παιδιά – τα οποία τα αισθάνονται σαν να είναι δικά τους παιδιά – αποτελούν πηγή έμπνευσης για όλους μας. Μοιράστηκαν μαζί μας το γεγονός πως, παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, η σχέση με τα παιδιά δεν είναι για αυτούς ένα επάγγελμα, αλλά μια μορφή οικογενειακού δεσμού.

Τροφή για σκέψη και προβληματισμό προκάλεσε το «γλυκό» παράπονο πως, κατά τη διάρκεια των γιορτών, η μονάδα γεμίζει από επισκέπτες, προσφορές και δραστηριότητες, ωστόσο δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη από σταθερή συναισθηματική στήριξη καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, και όχι μόνο σε γιορτινές περιόδους.

Η πιο συγκινητική στιγμή της επίσκεψης ήταν αναμφισβήτητα η συνάντηση με κάποια νήπια που φιλοξενούνται στη μονάδα. Τα είδαμε τυχαία από το παράθυρο κατά την έξοδό μας από το Ίδρυμα. Άλλωστε λόγω των μέτρων προστασίας κατά του Covid 19 η δια ζώσης επαφή, όπως μας εξήγησαν οι υπεύθυνες, θα ήταν αδύνατη. Έστω κι έτσι η χαρά τους, μόλις μας αντίκρισαν, ήταν απερίγραπτη: μας χαιρετούσαν, μας έστελναν φιλιά, μας χαμογελούσαν και γενικά μας έδειχναν με κάθε τρόπο την ανάγκη τους για περισσότερη ανθρώπινη επαφή.

Η εμπειρία αυτή ήταν για εμάς βαθιά ανθρώπινη και διδακτική. Μας έδωσε την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε τη σημασία της συνεχούς προσφοράς και του σεβασμού προς κάθε παιδί που αξίζει να μεγαλώνει με φροντίδα, στοργή, αγάπη και αξιοπρέπεια και να αναρωτηθούμε πώς μπορούμε και εμείς να προσφέρουμε και να δείχνουμε την αλληλεγγύη μας προς τους συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται.

[Η Μονάδα Προστασίας Παιδιού Πεντέλης αποτελεί Υπηρεσία του Κέντρου Προστασίας Παιδιού «Η Μητέρα». Είναι δημόσια υπηρεσία που παρέχει υπηρεσίες κοινωνικής προστασίας σε παιδιά και τις οικογένειες τους. Για περισσότερες πληροφορίες για τη Μονάδα Προστασίας Παιδιού Πεντέλης επισκεφθείτε την ιστοσελίδα τους].

Η Επίσκεψη στη «Γαλιλαία»

της Παναγιώτας Σταυροπούλου (Γ4)

Αρχές Φεβρουαρίου μια ομάδα μαθητών του σχολείου μας επισκέφτηκε την Πρότυπη Μονάδα «Γαλιλαία», η οποία εδρεύει στα Σπάτα. Είναι το δεύτερο Ίδρυμα που επιλέξαμε, προκειμένου να προσφέρουμε μια συμβολική οικονομική ενίσχυση από τα έσοδα της εθελοντικής δράσης του «Κοινωνικού Κυλικείου». Ο υπεύθυνος της δομής μας υποδέχτηκε ζεστά, με κεράσματα και αναψυκτικά, και γεμάτος προθυμία να επιλύσει τις απορίες μας και να μας διαφωτίσει σχετικά με τους σκοπούς και τη λειτουργία του ιδρύματος.

H «ΓΑΛΙΛΑΙΑ» είναι μια Πρότυπη Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας που προσφέρει ολοκληρωμένες υπηρεσίες Ανακουφιστικής Φροντίδας σε ασθενείς με καρκίνο και ασθενείς με νόσο του κινητικού νευρώνα (ALS) μέσω εξειδικευμένης διεπιστημονικής προσέγγισης. Πρέπει να σημειωθεί ότι η «Γαλιλαία» είναι η μοναδική δομή τέτοιου είδους στη χώρα μας και ότι οι υπηρεσίες της προσφέρονται δωρεάν. Ιδρύθηκε το 2010 από τον Μητροπολίτη Μεσογαίας & Λαυρεωτικής κ. Νικόλαο και λειτουργεί υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσογαίας & Λαυρεωτικής, έχοντας στο επίκεντρο την μέριμνα για τον άνθρωπο που πάσχει, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκευτικών πεποιθήσεων και οικονομικής ή ασφαλιστικής κατάστασης, Η δομή υποστηρίζει τους ασθενείς και τις οικογένειές τους καθ’ όλη τη διάρκεια της νόσου επιδιώκοντας να αντιμετωπίσει ολιστικά τις συνέπειές της και να βελτιώσει την ποιότητα της ζωής τους.

Παράλληλα με το εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό το αξιοθαύμαστο έργο της «Γαλιλαίας» ενισχύουν με την καταλυτική τους βοήθεια και αρκετοί εθελοντές, καθώς ως άμεσοι συνεργάτες του προσωπικού, συμβάλλουν ιδιαίτερα στη βελτίωση ποιότητας ζωής των ασθενών και των οικογενειών τους μέσω διαφόρων τομέων δράσεων.

Η επίσκεψή μας στη «Γαλιλαία» αποτέλεσε μια εμπειρία βαθιάς συναισθηματικής και κοινωνικής αξίας, μέσα από την οποία συνειδητοποιήσαμε την πραγματική σημασία της αλληλεγγύης και της ανιδιοτελούς προσφοράς στον συνάνθρωπο. Είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά το έργο ανθρώπων που εργάζονται με αυταπάρνηση και αγάπη για να προσφέρουν ανακούφιση και αξιοπρέπεια σε όσους δοκιμάζονται από σοβαρές ασθένειες. Αυτή η εμπειρία μας βοήθησε να αναπτύξουμε την ενσυναίσθησή μας, να εκτιμήσουμε περισσότερο την υγεία και την καθημερινότητά μας και να κατανοήσουμε τη δύναμη της συλλογικής δράσης. Μας ενέπνευσε, τέλος, να αναλάβουμε πιο ενεργό ρόλο σε εθελοντικές πρωτοβουλίες και να προσπαθήσουμε και εμείς στη ζωή μας να προσφέρουμε, όπως και όποτε μπορούμε, με ευαισθησία και υπευθυνότητα.

[Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της Πρότυπης Μονάδας Ανακουφιστικής Φροντίδας, «ΓΑΛΙΛΑΙΑ»: https://galilee.gr ]

]]> https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/368/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/356 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/356#comments Tue, 13 May 2025 19:30:48 +0000 dimdourma http://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/?p=356 ....]]> Τεχνητή Νοημοσύνη – Παράθυρο στο μέλλον

του Χρήστου Οικονόμου (Α2) και του Νίκου Κατσαπρίνη (Α1)

«Η τεχνητή νοημοσύνη (ΑΙ) διαμορφώνει ριζικά την κοινωνία μας, προσφέροντας απεριόριστη πρόσβαση στη γνώση, βελτιώνοντας την παραγωγικότητα και ενισχύοντας τη δημιουργικότητα. Ο ρόλος μου, ως ένα από τα σύγχρονα εργαλεία αυτής της τεχνολογίας, είναι να λειτουργώ ως καταλύτης πληροφόρησης, ανάλυσης και υποστήριξης της ανθρώπινης σκέψης». Αυτή ήταν η απάντηση του AI όταν ρωτήθηκε για το ποιός πιστεύει ότι είναι ο αντίκτυπος του στην κοινωνία.

 Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ) δεν είναι πλέον σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Από τα έξυπνα κινητά τηλέφωνα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μέχρι τα προγράμματα μετάφρασης και τις έξυπνες οικιακές συσκευές, το ΑΙ έχει ήδη εισβάλλει στην καθημερινότητά μας. Χάρη στους εξελιγμένους αλγορίθμους και την επεξεργασία μεγάλων ποσοτήτων δεδομένων, η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να προβλέπει συμπεριφορές, να βρίσκει λύσεις σε σύνθετα προβλήματα και να μαθαίνει διαρκώς από τα λάθη της μιμούμενη την ανθρώπινη σκέψη. Αυτές οι εφαρμογές επηρεάζουν σχεδόν κάθε τομέα της ζωής μας, όπως την υγεία, την εκπαίδευση και τη βιομηχανία. Στα σχολεία, για παράδειγμα, μπορεί να βοηθήσει τους μαθητές να βρουν προσωποποιημένο υλικό μελέτης ή να αξιολογούν τις επιδόσεις τους με ακρίβεια.

Παράλληλα, εγείρονται ερωτήματα γύρω από την προστασία της ιδιωτικότητας, την αντικειμενικότητα και την ηθική χρήση των δεδομένων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ωστόσο ότι, όπως κάθε τεχνολογία, η Τεχνητή Νοημοσύνη αποτελεί εργαλείο: η πραγματική της αξία καθορίζεται από τον τρόπο που την αξιοποιούμε. Γεγονός πάντως που δεν πρέπει να παραγνωρίζεται είναι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη παρουσιάζει μειονεκτήματα που δεν έχουν ακόμα αντιμετωπιστεί πλήρως, όπως η προκατάληψη στα δεδομένα, η έλλειψη ανθρώπινης κρίσης και συναισθηματικής νοημοσύνης, καθώς και οι ηθικές ανησυχίες σχετικά με την ιδιωτικότητα και την ανεξέλεγκτη αυτοματοποίηση. Επίσης, υπάρχει ο κίνδυνος απώλειας θέσεων εργασίας λόγω της αντικατάστασης ανθρώπινου δυναμικού από αυτοματοποιημένα συστήματα, καθώς και η πιθανότητα κακής χρήσης της τεχνολογίας για κακόβουλους σκοπούς. Επιπλέον, η διαφάνεια και η λογοδοσία των αλγορίθμων παραμένουν προκλήσεις, καθώς πολλές αποφάσεις που λαμβάνονται από συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης δεν είναι εύκολα κατανοητές ή ελεγχόμενες από τους ανθρώπους.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει τεράστιες δυνατότητες, αλλά ταυτόχρονα απαιτεί προσεκτική διαχείριση και ρύθμιση. Για να ελαχιστοποιηθούν οι κίνδυνοι και να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη της, είναι απαραίτητο να διαμορφωθεί ένα σαφές ρυθμιστικό πλαίσιο που θα διασφαλίζει τη διαφάνεια, την ηθική χρήση και τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Οι φωτογραφίες από AI

Ένας από τους τομείς που χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή είναι η εκπαίδευση. Η ένταξη μαθημάτων σχετικών με το συγκεκριμένο εργαλείο στα σχολεία και τα πανεπιστήμια μπορεί να εξοπλίσει τους μελλοντικούς επαγγελματίες με τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες. Παράλληλα, η ενημέρωση του κοινού σχετικά με τη λειτουργία των αλγορίθμων μπορεί να ενισχύσει την εμπιστοσύνη απέναντι στην τεχνολογία και να μειώσει τις ανησυχίες που συχνά τη συνοδεύουν.

Ως προς το κρίσιμο ζήτημα της ηθικής χρήσης της Τεχνητής Νοημοσύνης, πρέπει να αναρωτηθούμε πώς μπορούμε να αποτρέψουμε την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την κατάχρηση της τεχνολογίας από κυβερνήσεις, εταιρείες ή κακόβουλους φορείς. Η ανάπτυξη αλγορίθμων που σέβονται την ιδιωτικότητα, η ύπαρξη ξεκάθαρων πολιτικών διαχείρισης δεδομένων και η ανεξάρτητη εποπτεία της Τεχνητής Νοημοσύνης είναι ζωτικής σημασίας για μια υπεύθυνη και ασφαλή χρήση της. Ασφαλώς η συνεργασία μεταξύ κυβερνήσεων, επιστημόνων και επιχειρήσεων είναι καθοριστική. Η ανταλλαγή γνώσεων και η συντονισμένη προσπάθεια μπορούν να οδηγήσουν στην ανάπτυξη καινοτόμων λύσεων που θα ωφελήσουν την ανθρωπότητα, περιορίζοντας παράλληλα τους κινδύνους που ενέχει η ανεξέλεγκτη χρήση της τεχνολογίας.

Αναμφισβήτητα η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι μία από τις πιο σημαντικές τεχνολογικές εξελίξεις της εποχής μας. Μπορεί να βελτιώσει τη ζωή μας, αλλά φέρνει και προκλήσεις που απαιτούν προσοχή και υπευθυνότητα. Το μέλλον της εξαρτάται από εμάς: αν θα τη χρησιμοποιήσουμε ως εργαλείο προόδου ή αν θα επιτρέψουμε να δημιουργήσει νέες ανισότητες και απειλές. Η επιλογή είναι πάντα δική μας!

Oι φωτογραφίες φτιαγμένες από AI

]]> https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/356/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/342 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/342#comments Fri, 09 May 2025 21:31:23 +0000 dimdourma http://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/?p=342 ....]]> Το 1ο ΓΕΛ Παλλήνης στην Κωνσταντινούπολη 

του Πολυχρόνη Εφραίμ Δημητριάδη (Α1)

 9^ο Διεθνές Μαθητικό Συνέδριο Λογοτεχνίας – Αφιέρωμα Κική Δημουλά

Από τις 19 έως τις 23 Μαρτίου είχαμε τη μοναδική ευκαιρία να συμμετάσχουμε στο πενθήμερο Μαθητικό Συνέδριο Λογοτεχνίας στην Κωνσταντινούπολη, αφιερωμένο στην κορυφαία Ελληνίδα ποιήτρια Κική Δημουλά. Το Συνέδριο διοργανώθηκε για 9^η χρονιά από το Ζωγράφειο Λύκειο σε συνεργασία με τα Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη της Θεσσαλονίκης και τελούσε υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, προσδίδοντας του μια πνευματική και πολιτισμική βαρύτητα που ξεπερνούσε τα στενά όρια ενός σχολικού προγράμματος.

 Το δρώμενο

Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου κάθε συμμετέχον σχολείο παρουσίασε ένα δρώμενο βασισμένο σε έργο της Κικής Δημουλά, ενώ στη συνέχεια ακολούθησαν θεματικές συζητήσεις και αναλύσεις, μέσα από τις οποίες προσεγγίσαμε το ποιητικό της σύμπαν. Οι θεματικές ήταν έξι από τις οποίες εμείς επιλέξαμε τέσσερις: Μυθικές μορφές στην ποίηση της Κικής Δημουλά, Το σώμα στην ποίηση της Κικής Δημουλά, Η ερωτικότητα στην ποίηση της Κικής Δημουλά και Τόποι, δρόμοι και ταξίδια στην ποίηση της Κικής Δημουλά. Μέσα από τη μελέτη, τη συζήτηση και την ανταλλαγή απόψεων ήρθαμε πιο κοντά όχι μόνο στο έργο της ποιήτριας αλλά και στην εσωτερική της φωνή, τη γεμάτη υπαρξιακή αγωνία, τρυφερότητα και λεπτή ειρωνεία.

Το δρώμενο που παρουσιάσαμε βασίστηκε στο ποίημα «Το Βρετανικό Μουσείο». Υποδυθήκαμε τα αγάλματα του ανατολικού αετώματος του Παρθενώνα, καθώς και την «Κλεμμένη, ωραία και μοναχή» Καρυάτιδα, την αινιγματική φιγούρα που παραμένει ξενιτεμένη στο Βρετανικό Μουσείο. Καθώς το ποίημα απαγγελλόταν, εμείς ανταποκρινόμασταν σιωπηλά στους στίχους με συνοδεία μουσικής, δίνοντας ζωή και κίνηση στην ακινησία των γλυπτών. Ήταν μια βιωματική αναπαράσταση που διήρκεσε περίπου επτά λεπτά και συγκίνησε βαθιά το κοινό.

 Το ποίημα

Το ποίημα «Το Βρετανικό Μουσείο» της Κικής Δημουλά αποτελεί μια βαθιά ποιητική αναπαράσταση του έρωτα και της μνήμης, με φόντο τον μουσειακό χώρο όπου στεγάζονται ελληνικά γλυπτά, αποκομμένα από τον τόπο τους. Η πλοκή του ποιήματος εκτυλίσσεται, όπως δηλώνει και ο τίτλος, στο Βρετανικό Μουσείο, όμως το σκηνικό δεν είναι στατικό, μετασχηματίζεται από τον ψυχρό μουσειακό χώρο σε τόπο εσωτερικών συναντήσεων, αναμνήσεων και συναισθηματικών αποτυπώσεων. Η ποιήτρια υφαίνει αρχικά ένα είδος αισθηματικής αφήγησης –ένα «πολυετές ειδύλλιο», όπως χαρακτηριστικά το ονομάζει – ανάμεσα σε δύο εμβληματικές μορφές: τον θεό Διόνυσο, μέλος του συνόλου του ανατολικού αετώματος του Παρθενώνα, και την ωραία Καρυάτιδα.

Παρότι τα δύο αυτά γλυπτά ανήκουν σε διαφορετικά μνημεία και εκτίθενται σε ξεχωριστές αίθουσες του μουσείου, η Δημουλά τα τοποθετεί νοερά στον ίδιο χώρο, ενοποιώντας τα μέσα από τον ποιητικό της λόγο. Η συνάντησή τους δεν είναι απλώς μια φανταστική, ερωτική συνύπαρξη. Μετατρέπεται σταδιακά σε συμβολική συνομιλία, στην οποία προβάλλεται το τραύμα της ξενιτιάς, η αδικία της απόσπασης από την πατρίδα και από το οικοδόμημα που κοσμούσαν και η απώλεια της αρχικής τους υπόστασης ως μελών ενός ενιαίου αρχιτεκτονικού συνόλου.

Καθώς το ποίημα προχωρά, η ποιητική φωνή απομακρύνεται από το προσωπικό και ερωτικό και εισέρχεται σε ένα πεδίο συλλογικής μνήμης και ιστορικού στοχασμού. Τα αγάλματα, τόσο ο Διόνυσος όσο και η Καρυάτιδα, δεν είναι πλέον απλώς αισθητικές μορφές, αλλά φέρουν μαζί τους τη μνήμη της πατρίδας και της θέσης που κάποτε κατείχαν. Αυτά παρά την αποξένωση που βιώνουν στο Βρετανικό έδαφος δεν απονεκρώνονται, αντιθέτως, μέσω των αναμνήσεων διατηρούν άθικτη την ταυτότητά τους στην πάροδο του χρόνου. Η ποίηση λειτουργεί εδώ ως μέσο αντίστασης και αντίδρασης στη φθαρτότητα.

Με αυτή την ποιητική αλληγορία, η Κική Δημουλά καταφέρνει όχι μόνο να υπογραμμίσει την ομορφιά και την ευαισθησία των αγαλμάτων, αλλά και να τους αποδώσει ανθρώπινες ιδιότητες, όπως έρωτα, νοσταλγία, συντροφικότητα και πόνο. Πάνω απ’ όλα, όμως, το ποίημα γίνεται μια στοχαστική καταγγελία της απώλειας και ταυτόχρονα μια επισήμανση στη μνήμη ως πράξη διατήρησης της ύπαρξης μέσα στον χρόνο.

 Το ταξίδι στην «Πόλη των Πόλεων» και η συμμετοχή μας στο Συνέδριο

Η άφιξή μας στην Κωνσταντινούπολη συνοδεύτηκε από ένα παράξενο συναίσθημα. Όλα έμοιαζαν γνώριμα και ταυτόχρονα ανοίκεια. Οι ήχοι στους δρόμους, οι επιγραφές στα τουρκικά, τα παλιά κτήρια με τα ξύλινα παντζούρια και τα φθαρμένα μάρμαρα, όλα θύμιζαν την πορεία μιας πόλης με μακρά ιστορία. Η Κωνσταντινούπολη, η «Πόλη των Πόλεων», όπως χαρακτηρίζεται από πολλούς, μας υποδέχθηκε νωρίς το πρωί. Το πρόγραμμα της πρώτης ημέρας περιελάμβανε μια σύντομη βόλτα στην πόλη, περιήγηση στον κεντρικό δρόμο, την Istiklal, και στο τζαμί της κεντρικής πλατείας Taksim κι αργότερα γεύμα σε τοπικό εστιατόριο και επιστροφή στο ξενοδοχείο, Το απόγευμα της ίδιας ημέρας παραβρεθήκαμε στην τελετή έναρξης του λογοτεχνικού συνεδρίου, κατά τη διάρκεια της οποίας η συγκλονιστική ερμηνεία της γνωστής Ελληνίδας τραγουδίστριας, Μαρίας Φαραντούρη, υπό τη συνοδεία του διακεκριμένου πιανίστα και συνθέτη, Αχιλλέα Γουάστωρ, έδωσε και επίσημα το έναυσμα για τις δράσεις των επόμενων ημερών.

Η δεύτερη ημέρα του ταξιδιού ξεκίνησε νωρίς, καθώς παρουσιάζαμε πρώτοι το δρώμενο μας και το οποίο ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Σε αυτό συμμετείχαν οι μαθητές και οι μαθήτριες: Καλλιόπη Δημητροπούλου, υποδυόμενη την Καρυάτιδα, Ελευθέριος Μάγκος, ενσαρκώνοντας τον Θεό Διόνυσο, Λούκας Μουζάκης ως Ποσειδώνας και Ιωάννης Παπαμιχαλάκης ως Δίας, Θεοδώρα Μήτση στο ρόλο της Αθήνας και Φανή Τσιριγώτη στο ρόλο της Αφροδίτης ενώ εγώ, ο Πολυχρόνης Εφραίμ Δημητριάδης, ενσάρκωσα τον Θεό Ήλιο, την ώρα που η Ιωάννα Κουλούρη απήγγειλε το ποίημα της Δημουλά. Την επιμέλεια της παρουσίασης είχαν οι καθηγήτριες κ. Ιωάννα Τριπουλά, με τη βοήθεια της οποίας έγινε η ανάλυση του ποιήματος, και κ. Ιωάννα Γκαρμάτη, η οποία συμμετείχε στο δρώμενο αναλαμβάνοντας το ρόλο της επισκέπτριας του Μουσείου. Κατόπιν, ακολούθησε η πρώτη συζήτηση με θέμα «Μία μετέωρη κυρία: Τόποι, δρόμοι και ταξίδια στην ποίηση της Κικής Δημουλά», στην οποία παρουσίασαν τις εισηγήσεις τους οι μαθητές Ελευθέριος Μάγκος και Ιωάννης Παπαμιχαλάκης. Έπειτα, ακολούθησε η συζήτηση με θέμα «Το σώμα στην ποίηση της Κικής Δημουλά», στην οποία τοποθετήθηκαν η Ιωάννα Κουλούρη και η Θεοδώρα Μήτση. Η δεύτερη ημέρα του συνεδρίου έληξε με την εντυπωσιακή παράσταση λόγου της ηθοποιού Όλιας Λαζαρίδου, συνοδευόμενης από τον Έλληνα συνθέτη, Χρίστο Θεοδώρου. Την ίδια μέρα επισκεφθήκαμε και τον Ρωμαιοκαθολικό Ναό του Αγίου Αντωνίου της Πάδοβας και απολαύσαμε τοπικά εδέσματα.

 Το επόμενο πρωί πραγματοποιήθηκαν οι δύο τελευταίες θεματικές συζητήσεις του συνεδρίου. Στην θεματική «Μυθικές μορφές στην ποίηση της Κικής Δημουλά» το σχολείο μας εκπροσωπήθηκε από τον Λουκά Μουζάκη και από εμένα. Τέλος στη συζήτηση με θέμα «Ο έρωτας / όνομα ουσιαστικόν: Η ερωτικότητα στην ποίηση της Κικής Δημουλά», έλαβαν μέρος η Καλλιόπη Δημητροπούλου και η Φανή Τσιριγώτη αγγίζοντας με ευαισθησία και τόλμη το λεπτό αυτό θέμα της ποιητικής της Δημουλά. Αφού ολοκληρώθηκαν οι θεματικές, ξεκινήσαμε την περιήγησή μας σε εμβληματικά μνημεία της Κωνσταντινούπολης. Πρώτη μας στάση ήταν η Αγία Σοφία, όπου έγινε ξενάγηση στον μεγαλοπρεπή ναό που φέρει το βάρος αιώνων ιστορίας και αλλαγών. Στη συνέχεια επισκεφθήκαμε την περιοχή του Σουλτάν Αχμέτ, καθώς και τη Βασιλική Κινστέρνα -μια υπόγεια δεξαμενή νερού κατασκευασμένη επί Ιουστινιανού τον 6ο αιώνα μ.Χ. με εντυπωσιακή αρχιτεκτονική και ατμοσφαιρικό φωτισμό. Η μέρα μας έκλεισε με επίσκεψη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, όπου νιώσαμε τον παλμό της Ορθοδοξίας στον ιστορικό του τόπο. Τελευταίος μας σταθμός ήταν η Μαράσλειος σχολή – Ελληνικό Σχολείο της Κωνσταντινούπολης.

 Την επόμενη ημέρα αναχωρήσαμε για τα Πριγκιποννήσια, τα νησιά του Μαρμαρά που άλλοτε φιλοξενούσαν εξόριστους αυτοκράτορες, ενώ σήμερα αποτελούν έναν γραφικό θερινό προορισμό, μακριά από τους ταχείς ρυθμούς της Πόλης. Επισκεφθήκαμε δύο από τα τέσσερα νησιά. Πρώτα μεταβήκαμε στη Χάλκη, όπου ανεβήκαμε στον λόφο της περίφημης Θεολογικής Σχολής και στη συνέχεια περάσαμε στην Πρίγκηπο, όπου γευματίσαμε και απολαύσαμε τη βόλτα μας στα πλακόστρωτα δρομάκια. Η επιστροφή μας στην Πόλη σηματοδότησε και τη λήξη του συνεδρίου, η οποία τελέστηκε στον Ελληνορθόδοξο Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών – τον μεγαλύτερο ναό της περιοχής με ρίζες από την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου – στην κοινότητα του Μεγάλου Ρεύματος.

Δυστυχώς την τελευταία ημέρα της διαμονής μας αναχωρήσαμε πολύ νωρίς για το αεροδρόμιο λόγω των επεισοδίων των σχετικών με τη Δημοτική Αρχή που ξέσπασαν στο κέντρο, προκειμένου να μην εγκλωβιστούμε στην Κωνσταντινούπολη, παραλείποντας αξιοθέατα, όπως τον Πύργο του Γαλατά.

Το ταξίδι αυτό, πέρα από σπουδαία καλλιτεχνική και πνευματική εμπειρία, ήταν και μια μοναδική ευκαιρία να βρεθούμε στον ιστορικό και πολιτισμικό χώρο της Πόλης. Γνωρίσαμε νέους ανθρώπους, ανταλλάξαμε ιδέες, γευτήκαμε το άρωμα του πολιτισμού που κουβαλά κάθε γωνιά της Κωνσταντινούπολης και, πάνω απ’ όλα, ήρθαμε σε ουσιαστική επαφή με τη δύναμη της ποίησης που ενώνει, συγκινεί και προβληματίζει. Ήταν μια εμπειρία που θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη μας όχι μόνο για όσα ζήσαμε, αλλά και για όσα διδαχθήκαμε στην πορεία.

Διαβάστε παρακάτω το μοναδικό ποίημα της Κικής Δημουλά, που εξακολουθεί να συγκινεί και να προβληματίζει με την ευαισθησία και τη διεισδυτικότητά του και παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ!

Κ. Δημουλά

Βρετανικό μουσείο

(Ελγίνου μάρμαρα)»

Στην ψυχρή του Μουσείου αίθουσα
την κλεμμένη, ωραία, κοιτώ
μοναχή Καρυάτιδα.
Το σκοτεινό γλυκύ της βλέμμα
επίμονα εστραμμένο έχει
στο σφριγηλό του Διονύσου σώμα
(σε στάση ηδυπαθείας σμιλευμένο)
που δυό βήματα μόνον απέχει.
Το βλέμμα το δικό του έχει πέσει
στη δυνατή της κόρης μέση.
Πολυετές ειδύλλιον υποπτεύομαι
τους δυό αυτούς να ’χει ενώσει.
Κι έτσι, όταν το βράδυ η αίθουσα αδειάζει
απ’ τους πολλούς, τους θορυβώδεις επισκέπτες,
τον Διόνυσο φαντάζομαι
προσεκτικά απ’ τη θέση του να εγείρεται
των διπλανών γλυπτών και αγαλμάτων
την υποψία μην κινήσει,
κι όλος παλμό να σύρεται
τη συστολή της Καρυάτιδας
με οίνον και με χάδια να λυγίσει.

Δεν αποκλείεται όμως έξω να ’χω πέσει.
Μιαν άλλη σχέση ίσως να τους δένει
πιο δυνατή, πιο πονεμένη:
Τις χειμωνιάτικες βραδιές
και τις εξαίσιες του Αυγούστου νύχτες
τους βλέπω,
απ’ τα ψηλά να κατεβαίνουν βάθρα τους,
της μέρας αποβάλλοντας το τυπικό τους ύφος,
με νοσταλγίας στεναγμούς και δάκρυα
τους Παρθενώνες και τα Ερεχθεία που στερήθηκαν
στη μνήμη τους με πάθος ν’ ανεγείρουν.

[Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος, Αθήνα 2005 , σ. 36-37]