των μαθητών/-τριών του προγράμματος, Βασίλη Γάκη (Β4), Ελισάβετ Μαγγιώρου (Β2), Μαριλένα Παπασταμούλη (Β3), Δανάη Αγγουρίδου (Β4)

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η μετακίνηση πέντε μαθητών/-τριών και δύο εκπαιδευτικών του 1ου ΓΕΛ Παλλήνης «Pierre de Coubertin» στο Izegem του Βελγίου, από τις 25 Απριλίου έως την 1η Μαΐου 2026, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος Erasmus+ με τίτλο «Building Our Future Europe – Designing Cities for Tomorrow».

Οικοδεσπότης μας στο Βέλγιο ήταν το Prizma Campus College και οι συμμετέχοντες αναλυτικά ήταν (εκτός του σχολείου μας και του Βελγικού σχολείου): ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός PAYDAŞ EĞİTİM KÜLTÜR VE SANAT DERNEĞİ (Τουρκία) και το Friedrich-Rückert-Gymnasium από το Ντίσελντορφ της Γερμανίας. Πέντε Έλληνες και πέντε Γερμανοί μαθητές φιλοξενήθηκαν σε οικογένειες Βέλγων μαθητών/-τριών, ενισχύοντας την πολιτισμική ανταλλαγή και τη διαπολιτισμική κατανόηση.

Οι μαθητές και οι μαθήτριες που συμμετείχαν στο πρόγραμμα επέστρεψαν γεμάτοι όμορφες εικόνες, νέες εμπειρίες και σημαντικές γνώσεις. Μέσα από τη γνωριμία με διαφορετικές κουλτούρες, τις δραστηριότητες του προγράμματος και τη φιλοξενία των οικογενειών, όλοι αποκόμισαν μοναδικές αναμνήσεις.

Ακολουθούν οι εντυπώσεις των μαθητών από αυτή την ξεχωριστή εμπειρία:

Βασίλης Γάκης: Η συμμετοχή μας στο πρόγραμμα Erasmus+ «Building Our Future Europe: Designing Cities for Tomorrow», που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2026 στο Izegem του Βελγίου, αποδείχθηκε μια μοναδική εμπειρία.

Μέσα από τις δραστηριότητες του προγράμματος κατανοήσαμε τη σημασία του οικολογικού σχεδιασμού του αστικού περιβάλλοντος για την προστασία της φύσης, καθώς και τις συνέπειες που μπορεί να έχει η παραμέλησή του. Οι οικογένειες φιλοξενίας μάς υποδέχτηκαν θερμά και μας εξασφάλισαν μια άνετη και ευχάριστη διαμονή.

Η συναναστροφή μας με τους υπόλοιπους μαθητές του προγράμματος μάς έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε διαφορετικές συνήθειες και τρόπους ζωής. Δημιουργήσαμε φιλίες και περάσαμε όμορφες στιγμές καθ’ όλη τη διάρκεια του προγράμματος.

Παράλληλα, γνωρίσαμε από κοντά την καθημερινότητα στο Βέλγιο, όπου το ποδήλατο αποτελεί βασικό μέσο μεταφοράς, ιδιαίτερα για τις μετακινήσεις προς και από το σχολείο. Επισκεφθήκαμε πόλεις με μεγάλη πολιτιστική αξία, όπως η Ghent και η Bruges, καθώς και το οικολογικό πάρκο Zwin.

Προτείνω σε κάθε μαθητή να αναζητά ευκαιρίες σαν κι αυτή και να συμμετέχει σε τέτοιου είδους προγράμματα, όταν του δίνεται η δυνατότητα.

Δανάη Αγγουρίδου: Είμαι ευγνώμων για την ευκαιρία που μου δόθηκε να συμμετάσχω στο πρόγραμμα Erasmus+ «Building Our Future Europe». Κατά τη διάρκεια αυτών των πέντε ημερών γνώρισα πολλά άτομα και έμαθα για την κουλτούρα τους. Η κοπέλα που με φιλοξένησε ήταν πολύ ευγενική και ο χρόνος που πέρασα με εκείνη και την οικογένειά της θα μου μείνει αξέχαστος. Κάναμε πολλές δραστηριότητες και εξερευνήσαμε το Βέλγιο σαν μία μεγάλη ομάδα.

Επισκεφθήκαμε το σχολείο, όπου πραγματοποιήθηκαν οι περισσότερες δραστηριότητες και μείναμε έκπληκτοι από τις διαφορές σε σχέση με το δικό μας. Τα περισσότερα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο με ποδήλατο, καθώς υπάρχουν ασφαλείς ποδηλατόδρομοι σε όλη την πόλη, αλλά και χώροι στάθμευσης ποδηλάτων ακόμη και στην αυλή του σχολείου.

Το Izegem, η πόλη στην οποία μείναμε, ήταν μαγευτικό με περιποιημένα σπίτια και καθαρούς δρόμους. Πέρασα υπέροχα σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, κοινωνικοποιήθηκα και δημιούργησα πολλές φιλίες με παιδιά από το Βέλγιο αλλά και τη Γερμανία, που συμμετείχαν επίσης στο πρόγραμμα Erasmus+. Πιστεύω πως όλοι πρέπει να ζήσουν αυτή τη μοναδική εμπειρία, αν τους δοθεί η ευκαιρία.

Ελισάβετ Μαγγιώρου: Η εμπειρία μου στο Erasmus+ ήταν μοναδική. Είχα την ευκαιρία να περάσω χρόνο με τους συμμαθητές μου, αλλά και να γνωρίσω μαθητές από διαφορετικές χώρες, με διαφορετική κουλτούρα και νοοτροπία.

Το πιο σημαντικό, βέβαια, ήταν ότι αποκτήσαμε πολλές γνώσεις για το περιβάλλον και τα περιβαλλοντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες κοινωνίες. Καθημερινά συναντιόμασταν με τους υπόλοιπους μαθητές του προγράμματος και συμμετείχαμε σε δραστηριότητες σχετικές με το περιβάλλον.

Στη συνέχεια βγαίναμε όλοι μαζί ή περνούσαμε χρόνο με τις οικογένειες που μας φιλοξενούσαν. Η οικογένεια στην οποία έμενα με αντιμετώπιζε σαν να ήμουν κι εγώ μέλος της και πέρασα υπέροχα μαζί τους. Επισκεφθήκαμε εστιατόρια, απολαύσαμε βόλτες στην εξοχή και ξεναγηθήκαμε σε διάφορες πόλεις του Βελγίου.

Με τα παιδιά που συμμετείχαν στο πρόγραμμα αναπτύξαμε πολύ καλές σχέσεις και γνωριστήκαμε καλύτερα μέσα από διασκεδαστικά παιχνίδια και ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Συνοψίζοντας, το πρόγραμμα αυτό ήταν μια αξέχαστη εμπειρία, την οποία θα ήθελα να ξαναζήσω και θα πρότεινα ανεπιφύλακτα σε κάθε μαθητή.

Μαριλένα Παπασταμούλη: Τον Απρίλιο του 2026 μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχω στο πρόγραμμα Erasmus+ «Building Our Future Europe», το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Βέλγιο. Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου εκεί πέρασα υπέροχα, γνώρισα νέους ανθρώπους και ήρθα σε επαφή με διαφορετικές κουλτούρες.

Έμαθα πολλά καινούρια πράγματα, τόσο για την προστασία του περιβάλλοντος όσο και για την καθημερινή ζωή των ανθρώπων εκεί. Όλη αυτή η εμπειρία με βοήθησε να ανοίξω τους ορίζοντές μου και να εξελιχθώ ως άνθρωπος. Οι διαφορές στην καθημερινότητα ήταν αρκετές και έτσι γνωρίσαμε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής.

Η οικογένεια που με φιλοξένησε ήταν πολύ ευγενική και φιλόξενη. Ήταν μια αξέχαστη εμπειρία, από την οποία αποκομίσαμε πολλά οφέλη και όμορφες αναμνήσεις.

του Ορέστη Πάλλη (Β2)

Είμαι μαθητής της Β΄ Λυκείου και, όπως όλοι μας, περνώ και εγώ τις περισσότερες ώρες της ημέρας μου στο σχολείο. Μεταξύ διαγωνισμάτων, φροντιστηρίων και άγχους για τις Πανελλήνιες υπάρχει ένα θέμα που συχνά το προσπερνάμε σαν κάτι φυσιολογικό και συνηθισμένο. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι κάτι που πρέπει να μας απασχολεί περισσότερο: ο σχολικός εκφοβισμός (bullying).

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι στη σημερινή εποχή όλο και περισσότεροι νέοι πέφτουν θύματα σχολικού εκφοβισμού. Μέσα στο σχολικό περιβάλλον, που θα έπρεπε να είναι χώρος ασφάλειας και μάθησης, πολλοί μαθητές βιώνουν φόβο, άγχος και ανασφάλεια. Αυτό έχει ανυπολόγιστες επιπτώσεις στην ψυχολογία και την καθημερινότητά τους.

μία από τις πολλές μορφές του bullying

Πολλοί θεωρούν ότι bullying είναι μόνο η σωματική βία. Όμως, στην ηλικία μας ο εκφοβισμός εμφανίζεται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Είναι τα κακοπροαίρετα σχόλια στα social media, ο αποκλεισμός από μια ομαδική συνομιλία, τα ειρωνικά σχόλια στα διαλείμματα και πολλά ακόμη. Είναι η προσπάθεια κάποιων να νιώσουν ανώτεροι, πατώντας πάνω στις ανασφάλειες άλλων παιδιών.

Σημαντικό ρόλο παίζει και η στάση των εκπαιδευτικών και των γονέων. Όταν τα περιστατικά εκφοβισμού δεν αντιμετωπίζονται έγκαιρα, το πρόβλημα διογκώνεται. Είναι απαραίτητο οι ενήλικες να δείχνουν ενδιαφέρον, να ακούν τα παιδιά και να παρεμβαίνουν άμεσα, ώστε να προστατεύουν τα θύματα αλλά και να καθοδηγούν σωστά όσους ασκούν εκφοβισμό.

Όπως στην κοινωνία, έτσι και στο σχολείο είναι σημαντικό να υπάρχει σεβασμός και αποδοχή. Οι μαθητές πρέπει να μάθουν να αποδέχονται τη διαφορετικότητα και να αναπτύσσουν ενσυναίσθηση. Μέσα από την εκπαίδευση και τη σωστή ενημέρωση μπορούμε να μειώσουμε το φαινόμενο του εκφοβισμού και να δημιουργήσουμε ένα πιο ασφαλές και υγιές σχολικό περιβάλλον.

Είναι σαφές, λοιπόν, ότι ο σχολικός εκφοβισμός αποτελεί ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα που απαιτεί την προσοχή όλων μας. Ωστόσο, η προσοχή μας δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο σε λόγια και ευχές, αλλά να συνοδεύεται από ουσιαστικές πράξεις που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Μόνο μέσα από τη συνεργασία, την κατανόηση και τον σεβασμό μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά το φαινόμενο, ώστε οι σημερινοί αλλά και οι μελλοντικοί μαθητές να μεγαλώνουν σε ένα καλύτερο σχολείο και σε μια καλύτερη κοινωνία!

από την ομάδα του Συνεδρίου: Ευσταθία Αβραμοπούλου (Α1), Ηλιάνα Ανδρεάκου (Α1), Αγγελική Γεωργίου (Α1), Αγγελική Δημητριάδη (Α1), Χρυσούλα Κακαραντζούλα (Α2), Λίλα Παναγοπούλου (Α3),   Φαίδρα Γκούσκου (Β1), Eλευθερία Ίσιρη (Β1)

Η εμπειρία μας στην Πόλη των πόλεων!

Το σχολείο μας επιλέχθηκε για 2η συνεχή χρονιά να συμμετάσχει στο 10o Διεθνές Μαθητικό Συνέδριο Λογοτεχνίας με τίτλο: «Διδώ Σωτηρίου. Η Μικρασιάτισσα». Το Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στο Ζωγράφειο Λύκειο, από 11 έως 15 Μαρτίου 2026, με διοργανωτές το Ζωγράφειο Λύκειο και τα Εκπαιδευτήρια Ε. Μαντουλίδη Θεσσαλονίκης, υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και με τη συμμετοχή μαθητών/-τριών και εκπαιδευτικών από σχολεία της Ελλάδας, της Αφρικής, της Αμερικής, της Λευκωσίας, της Ίμβρου και της Πόλης, καθώς και εκλεκτών εκπροσώπων των γραμμάτων και των τεχνών.

Εμείς, με την καθοδήγηση των καθηγητριών μας, κ. Μαρίας Φειδάκη και κ. Κυριακής Συργκάνη, μελετήσαμε τα βιβλία της Διδώς Σωτηρίου, «Ματωμένα Χώματα», «Οι νεκροί περιμένουν», «Κατεδαφιζόμεθα» καθώς και το βιβλίο της Λένας Διβάνη «Ονειρεύτηκα τη Διδώ» και προετοιμάσαμε το θεατρικό μας δρώμενο και τις ομιλίες μας.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης, κ.κ. Βαρθολομαίος, κήρυξε, όπως κάθε χρόνο, την έναρξη του Συνεδρίου, την Τετάρτη 11 Μαρτίου, κι έκανε λόγο για μια σπουδαία πρωτοβουλία που «φέρει και πάλι στην Πόλη, στην κοιτίδα της παιδείας, ως χελιδόνια κομίζοντα την άνοιξη, μαθητές και μαθήτριες από όλο τον κόσμο».

Ακολούθησε τη συναυλία του Γιάννη Κότσιρα «Από τη Σμύρνη έρχομαι».

Την επόμενη ημέρα, την Πέμπτη, πήγαμε στο Ζωγράφειο Λύκειο, όπου ξεκίνησε το Συνέδριο. Πρώτα παρουσιάσαμε το θεατρικό μας δρώμενο με τίτλο «Στης μνήμης το σεργιάνι». Οι μαθήτριες, Φαίδρα Γκούσκου και Ελευθερία Ίσιρη, ερμήνευσαν τους ρόλους της Διδώς Σωτηρίου και της αδελφής της, Έλλης, αντίστοιχα και κατάφεραν να συγκινήσουν όλους τους θεατές με την άψογη ερμηνεία τους! Πέρα από τις εξαιρετικές ερμηνείες, το δρώμενο ξεχώρισε για την ωραία μουσική υπόκρουση, τις χαρακτηριστικές εικόνες και βίντεο και το κυριότερο, για την ανατροπή και την έκπληξη στο τέλος. Το βίντεο είναι διαθέσιμο στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.livemedia.gr/sotiriou26/1o-gel-pallinis

Οι υπόλοιπες μαθήτριες συμμετείχαν στις ακόλουθες συζητήσεις:
«Όταν η κοινωνία ξεκουρδίζεται, έχουμε χρέος να ξυπνάμε χαράματα» με συντονιστή τον συγγραφέα Γιάννη Πάσχο. Οι μαθήτριες, Λίλα Παναγοπούλου και Χρυσούλα Κακαραντζούλα, στην τοποθέτησή τους, ανάμεσα σε άλλα, υποστήριξαν πως η αναφορά στη ζωή της Διδώς Σωτηρίου -μιας γυναίκας που δε «βολεύτηκε» αλλά επεδίωξε να παλέψει για να αλλάξει την κοινωνία- χρησιμεύει στους νέους, που δίνουν τους δικούς τους αγώνες, να δουν τα προβλήματα μέσα από μια οπτική που συνδέει το χθες με το σήμερα αλλά κυρίως με το αύριο.
«Η γυναίκα της ζωής της» με την ποιήτρια Μυρσίνη Γκανά. Οι μαθήτριες, Ευσταθία Αβραμοπούλου και Αγγελική Γεωργίου, αναφέρθηκαν στη Διδώ Σωτηρίου ως μια προσωπικότητα για την οποία η λογοτεχνία, η δημοσιογραφία και ο ακτιβισμός ήταν αδιαχώριστα, καθώς δεν υπήρξε απλώς παρατηρήτρια, αλλά η «φωνή των αφώνων», μετατρέποντας το προσωπικό βίωμα της προσφυγιάς και των κοινωνικών αγώνων σε οικουμενικό λόγο.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας παρακολουθήσαμε μια παράσταση λόγου, εικόνας και μουσικής με τον ηθοποιό Ρένο Χαραλαμπίδη με τίτλο: «Ο Μανώλης Αξιώτης στο Ζωγράφειο Λύκειο»

Την Παρασκευή 13 Μαρτίου απολαύσαμε την ξενάγηση στην Αγία Σοφία, στην περιοχή Sultanahmet, καθώς και στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι. Αμέσως μετά παρακολουθήσαμε την Γ’ Στάση Χαιρετισμών στον ναό της Παναγίας των Βλαχερνών. Εκεί είχαμε μια συγκλονιστική εμπειρία, όταν όλοι μαζί όρθιοι ψάλλαμε «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ» στην επέτειο των 1400 χρόνων από την πρώτη φορά που ακούστηκε ο Ακάθιστος ύμνος στον ίδιο ναό!

Το απόγευμα στη Σχολή Γαλατά οι συμμαθήτριές μας, Αγγελική Δημητριάδη και Ηλιάνα Ανδρεάκου συμμετείχαν στη συζήτηση « Οδηγός επιβίωσης για τον 21ο αιώνα από τη Διδώ Σωτηρίου» με τη συγγραφέα Λένα Διβάνη. Επεσήμαναν πως η Διδώ Σωτηρίου επέλεξε να είναι ενεργό υποκείμενο της ιστορίας και όχι αντικείμενο των περιστάσεων δείχνοντας στους νέους σήμερα ότι η πνευματική ανεξαρτησία και η κοινωνική ευθύνη είναι οι μόνες σταθερές σε έναν κόσμο που αλλάζει βίαια.

Το πρωί του Σαββάτου 14 Μαρτίου αναχωρήσαμε από τη βαπορόσκαλα Kabatas για το νησί της Χάλκης, όπου περιηγηθήκαμε στην ομώνυμη Θεολογική Σχολή. Στη συνέχεια επισκεφθήκαμε την Πρίγκηπο και τον Ιερό Ναό της Παναγίας της Ελεούσας. Το απόγευμα επιστρέψαμε στην Κωνσταντινούπολη και στον Ελληνορθόδοξο Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών – τον μεγαλύτερο ναό της περιοχής με ρίζες από την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου – στην κοινότητα του Μεγάλου Ρεύματος. Οι Έλληνες της περιοχής μάς είχαν ετοιμάσει γεύμα ενώ ακολούθησε γλέντι με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια.

Η Κυριακή 15 Μαρτίου ήταν η τελευταία μέρα του ταξιδιού μας και την αφιερώσαμε (πού αλλού;) στα ψώνια! Μπήκαμε σε όλα σχεδόν τα μαγαζιά στην πλατεία Ταξίμ, στον κεντρικό δρόμο Istiklal και φτάσαμε μέχρι τον Πύργο του Γαλατά. Το απόγευμα αναχωρήσαμε για το αεροδρόμιο με γεμάτες τις βαλίτσες μας αλλά κυρίως τις ψυχές μας!
Το ταξίδι μας αυτό, στις αρχές της άνοιξης, στο σταυροδρόμι της Ρωμιοσύνης, στην Κωνσταντινούπολη, την Πόλη των πόλεων, θα μας μείνει αξέχαστο. Ανάμεσα σε εκατοντάδες μαθητές από όλο τον κόσμο, μαζί με εκπαιδευτικούς, λογοτέχνες, πανεπιστημιακούς, μουσικούς, ηθοποιούς και δημοσιογράφους, ανταλλάξαμε ελεύθερα απόψεις, δημιουργήσαμε νέες φιλίες και γνωριμίες και, πάνω απ’ όλα, ήρθαμε σε ουσιαστική επαφή με το έργο και την προσωπικότητα της Διδώς Σωτηρίου. Ήταν μια εμπειρία ζωής που θα μας συνοδεύει για πάντα!

 της Μαρίας Λαμπρινού (Β2)

Η προσφορά χωρίς αντάλλαγμα είναι μία από τις σημαντικότερες αξίες της ανθρώπινης ζωής. Με αφορμή τις εθελοντικές δράσεις που οργανώνονται κάθε χρόνο στο σχολείο ίσως μπορούμε να σκεφτούμε πώς μια μικρή πράξη από τον καθένα μας μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά!

Στη σύγχρονη εποχή, ο εθελοντισμός αποτελεί σημαντική ανάγκη για την κοινωνία, καθώς ενισχύει την κοινωνική αλληλεγγύη. Η κοινωνική αλληλεγγύη διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός πολιτισμού και κατ’ επέκταση στη βελτίωση του κόσμου. Έτσι, οποιαδήποτε ενέργεια εθελοντισμού προσφέρει στον ίδιο τον εθελοντή ψυχική ωρίμανση και καλλιέργεια, μοναδικές εμπειρίες καθώς και μία διαφορετική οπτική για την ζωή. Όμως, τι θα συνέβαινε αν κάθε άνθρωπος αφιέρωνε μία ώρα από την εβδομάδα του, συμμετέχοντας σε μία εθελοντική δράση για τα επόμενα χρόνια της ζωής του; Πόσο θα άλλαζε το περιβάλλον, η κοινωνία και ο τρόπος σκέψης κάθε ατόμου;

Καταρχάς, ο εθελοντισμός έχει αρκετά οφέλη τόσο για το περιβάλλον όσο και για τον ίδιο τον άνθρωπο. Μέσα από τη συλλογικότητα και την προσπάθεια που καταβάλλει κάθε ομάδα εθελοντών, δημιουργούνται καινούργιες εμπειρίες και αναπτύσσονται σχέσεις μεταξύ ανθρώπων που έχουν ως κύριο στόχο τη βοήθεια και την προσφορά στον συνάνθρωπο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία κοινωνικής δικτύωσης και την ανάπτυξη κοινωνικών δεσμών, ενώ παράλληλα μέσω της προσπάθειας οι εθελοντές αποκτούν νέες δεξιότητες και εμπειρίες. Η αλλαγή αυτή προκαλεί την ψυχική ανάταση του ατόμου και τη μείωση του άγχους.

Ακόμα, ο εθελοντισμός ενισχύει σημαντικά την κοινωνική συνοχή ενώ ταυτόχρονα συμβάλλει στην προστασία του περιβάλλοντος. Μέσα από κάθε πράξη εθελοντισμού αναδεικνύεται η αξία της ανιδιοτέλειας και η συνεισφορά των πολιτών για ένα «καλύτερο αύριο». Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι οι εθελοντές έχουν περισσότερες πιθανότητες εύρεσης εργασίας σε σχέση με ανθρώπους που δεν έχουν συμμετάσχει σε εθελοντικές δράσεις. Σύμφωνα με έρευνα του ομοσπονδιακού οργανισμού Corporation for National and Community Service (CNCS), η οποία βασίστηκε σε δεδομένα δέκα ετών, οι πιθανότητες αυτές αυξάνονται κατά 27%. Το στοιχείο αυτό παρακινεί πολλούς ανθρώπους να συμμετέχουν ενεργά σε εθελοντικές δράσεις.

Συμπερασματικά, η πράξη του εθελοντισμού δεν αποσκοπεί στον καταναγκασμό ούτε απαιτεί πλήρη αφοσίωση. Όπως τόνιζε και η Μαρία Κιουρί «Ο καθένας μας πρέπει να εργαστεί για την δική του βελτίωση και ταυτόχρονα να μοιράζεται μία γενική ευθύνη για όλη την ανθρωπότητα». Συνεπώς, ο εθελοντισμός αποτελεί μια πράξη προσφοράς που στηρίζει έμπρακτα την ιδέα ενός καλύτερου μέλλοντος.

από τη σχολική δράση «Κοινωνικό κυλικείο 2025-2026″

από τη σχολική δράση «Αστέρι της Ευχής» – Make a Wish

]]> https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/509/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/505 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/505#comments Wed, 13 May 2026 21:02:11 +0000 dimdourma http://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/?p=505 ....]]> Οι πολύπλευρες επιπτώσεις του σύγχρονου πολέμου

του Χρήστου Οικονόμου (Β2)

Φώτο από ΑΙ

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και η κλιμάκωση της έντασης ανάμεσα στο Ιράν, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ αποτελούν έναν μεγάλο κίνδυνο που έχει επηρεάσει ολόκληρο τον πλανήτη. Οι συνέπειες αυτού του πολέμου είναι καταστροφικές σε οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό και ανθρωπιστικό επίπεδο.

Η σημαντικότερη συνέπεια του πολέμου, αναμφισβήτητα, είναι η απώλεια ανθρώπινων ζωών. Ο άμαχος πληθυσμός βρίσκεται σε κίνδυνο καθημερινά, ενώ οι χιλιάδες νεκροί και τραυματίες αποτελούν τον τραγικό απολογισμό του πολέμου.

Παράλληλα, προκαλούνται μαζικές μετακινήσεις προσφύγων, γεγονός που επιβαρύνει την οικονομική και κοινωνική ισορροπία των γειτονικών χωρών. Επιπλέον, η χρήση πυρηνικών και χημικών όπλων στο συγκεκριμένο πόλεμο οδηγεί σε εκτεταμένες καταστροφές των υποδομών και του περιβάλλοντος. Τα φυσικά οικοσυστήματα διαταράσσονται και η ρύπανση προκαλεί μακροχρόνιες βλάβες στο περιβάλλον

Στον οικονομικό τομέα, ο πόλεμος διαδραματίζει, επίσης, κομβικό ρόλο. Συγκεκριμένα, το Ιράν διαθέτει πλούσιους πλουτοπαραγωγικούς πόρους, κυρίως πετρέλαιο, με αποτέλεσμα οι συγκρούσεις στην περιοχή να προκαλούν ραγδαία αύξηση στις τιμές ενέργειας. Κατά συνέπεια, εκτοξεύονται οι τιμές όλων των βασικών αγαθών, αυξάνεται το κόστος ζωής ενώ επιδεινώνεται η ποιότητά της. Αυτό οδηγεί στη φτώχεια και εξαθλίωση των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων, προκαλώντας οικονομική αστάθεια.

Τέλος, οι κοινωνικές συνέπειες του πολέμου είναι εξίσου σημαντικές. Συναισθήματα φόβου, ανασφάλειας, καχυποψίας, τρόμου και θυμού κατακλύζουν τους λαούς. Οι άνθρωποι ζουν σε συνθήκες αβεβαιότητας και κινδύνου, γεγονός που δεν τους επιτρέπει να αναπτύσσονται πνευματικά και ηθικά. Γενικότερα, καλλιεργούνται συνθήκες βίας και εχθρότητας.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, όλοι παρακολουθούμε την εξέλιξη του πολέμου γεμάτοι αγωνία. Είναι επιτακτική ανάγκη οι διεθνείς οργανισμοί να συμβάλουν στην αποκλιμάκωση της έντασης και τον τερματισμό του πολέμου. Η συνεργασία και ο διάλογος μεταξύ των κρατών αποτελούν τη μόνη λύση που μπορεί να οδηγήσει στην επικράτηση της ειρήνης.

της Ηλέκτρας Κοντοδήμου (Β2)

Με αφορμή τις πασχαλινές διακοπές που πέρασαν, μου ήρθαν κάποιες σκέψεις για τη μεγάλη σημασία που έχει για εμάς τους Έλληνες αυτή η χριστιανική γιορτή. Δεν είναι απλώς το σούβλισμα του αρνιού, το κοκορέτσι και τα πασχαλινά αυγά.

Αυτή η γιορτή έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία, καθώς μας φέρνει ξανά κοντά στην παράδοσή μας και, κάποιες φορές, πίσω στον τόπο καταγωγής μας. Και τα δύο έχουν ιδιαίτερη αξία, γιατί μας υπενθυμίζουν από πού ξεκινήσαμε και ποια πορεία συνεχίζουμε. Παράλληλα, υπάρχει και όλη η αναζωογονητική διάσταση αυτής της θρησκευτικής εορτής, που μιλά για τα Πάθη, τη Σταύρωση και, τέλος, την Ανάσταση.

Η παράδοσή μας συνδέεται, επίσης, με μια πολύ όμορφη σχέση ζωής, αυτή του νονού ή της νονάς με το βαφτιστήρι τους, κατά την οποία ένας φίλος ή μια φίλη μετατρέπονται σε πραγματική οικογένεια. Ο νονός υπόσχεται στο παιδί πως θα γίνει ένας δεύτερος γονιός, στον οποίο θα μπορεί να στηρίζεται και στον οποίον θα μπορεί να υπολογίζει τόσο στις δύσκολες όσο και στις όμορφες στιγμές της ζωής του. Εξ’ ου και ο όρος «πνευματικός γονιός».

Επιπρόσθετα, το Πάσχα αποτελεί την ιδανική ευκαιρία για να επιστρέψουμε στα χωριά μας και να έρθουμε ξανά σε επαφή με τους ανθρώπους και τον τόπο μας. Αυτό μας προσφέρει ένα αίσθημα αποφόρτισης και ξεκούρασης από τους γρήγορους ρυθμούς της πόλης, ενώ κάνει τις επαρχίες να ξαναγεμίζουν και να σφύζουν από ζωή.

Ύψιστης σημασίας, όμως, είναι και το γεγονός ότι στα μεγάλα τραπέζια που οργανώνονται με αφορμή αυτή τη θρησκευτική γιορτή δεν έχουν σημασία μόνο τα φαγητά και τα γλέντια, αλλά κυρίως οι άνθρωποι που κάθονται γύρω μας, δηλαδή τα μέλη της ευρύτερης οικογένειάς μας, τα οποία εκείνες τις μέρες μαζεύονται όλα μαζί. Μέσα από αυτές τις συγκεντρώσεις δίνεται η ευκαιρία στους συγγενείς να επανενωθούν, να συζητήσουν και να ανανεώσουν τους ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς τους.

Κλείνοντας τη σκέψη μου, καταλήγω πως αυτές οι γιορτές υπάρχουν για να μας γεμίζουν στιγμές και κυρίως για να μας υπενθυμίζουν όσα είναι πραγματικά σημαντικά στη ζωή!

]]> https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/501/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/497 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/497#comments Tue, 12 May 2026 21:53:18 +0000 dimdourma http://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/?p=497 ....]]> «Λευκές Νύχτες»

 της Φανής Τσιριγώτη (Β2)

 Πρόταση φιλαναγνωσίας για νέους αναγνώστες

Φ. Ντοστογιέφσκι

 Το βιβλίο «Λευκές Νύχτες» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και συνεχίζει να συγκινεί τους αναγνώστες ακόμη και σήμερα. Ο Ντοστογιέφσκι γεννήθηκε το 1821 στη Μόσχα και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Ρώσους συγγραφείς. Η ζωή του ήταν γεμάτη δυσκολίες, αφού πέρασε περιόδους φτώχειας, φυλάκισης και εξορίας στη Σιβηρία εξαιτίας των πολιτικών του ιδεών. Όλες αυτές οι εμπειρίες επηρέασαν βαθιά τον χαρακτήρα και το έργο του. Στα βιβλία του ασχολήθηκε κυρίως με την ανθρώπινη ψυχολογία, τη μοναξιά, την αγωνία και τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

 Οι «Λευκές Νύχτες» είναι μια μικρή αλλά πολύ συγκινητική ιστορία. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας μοναχικός νέος που ζει στην Αγία Πετρούπολη και περνά τον χρόνο του κάνοντας όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Νιώθει απομονωμένος από την κοινωνία και δυσκολεύεται να δημιουργήσει σχέσεις με άλλους ανθρώπους. Όλα αλλάζουν, όταν γνωρίζει τυχαία τη Νάστιενκα, μια νεαρή κοπέλα με την οποία αρχίζει να περνά όμορφες στιγμές. Μέσα από τις συζητήσεις και τις βόλτες τους δημιουργείται μια ιδιαίτερη σχέση γεμάτη ελπίδα, τρυφερότητα και συναίσθημα. Ο ήρωας πιστεύει ότι βρήκε επιτέλους την ευτυχία, όμως η πραγματικότητα αποδεικνύεται διαφορετική από τα όνειρά του.

Διαβάζοντας το βιβλίο, ένιωσα πως ο συγγραφέας περιγράφει πολύ ρεαλιστικά τα συναισθήματα των ανθρώπων. Αν και η ιστορία γράφτηκε πολλά χρόνια πριν, τα θέματα της μοναξιάς και της ανάγκης για αγάπη υπάρχουν και σήμερα. Αυτό είναι που κάνει το έργο διαχρονικό και ενδιαφέρον για τους νέους αναγνώστες.

Κατά τη γνώμη μου, το βιβλίο είναι εξαιρετικό, γιατί παρουσιάζει με πολύ αληθινό τρόπο τα συναισθήματα της μοναξιάς, της αγάπης και της απογοήτευσης. Ο Ντοστογιέφσκι καταφέρνει να κάνει τον αναγνώστη να νιώσει όσα αισθάνεται ο ήρωας και να σκεφτεί βαθύτερα τη σημασία των ανθρώπινων σχέσεων. Παρόλο που το τέλος είναι λυπηρό, αφήνει ένα όμορφο μήνυμα: ακόμη και οι σύντομες στιγμές χαράς και αγάπης μπορούν να αλλάξουν τη ζωή ενός ανθρώπου και να μείνουν αξέχαστες για πάντα.

 Πιστεύω ότι το βιβλίο παραμένει επίκαιρο, επειδή και σήμερα πολλοί νέοι νιώθουν μόνοι ή δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Σχεδόν δύο αιώνες μας χωρίζουν από την πρώτη δημοσίευση του βιβλίου, ωστόσο τα θέματα που θίγει είναι βαθιά ανθρώπινα, γι’ αυτό και εξακολουθούν να αγγίζουν τους αναγνώστες.

 Συνολικά, οι «Λευκές Νύχτες» είναι ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα και όμορφα μηνύματα. Παρά το θλιβερό τέλος της ιστορίας, αναδεικνύει τη σημασία της ανθρώπινης παρουσίας και της αληθινής αγάπης. Γι’ αυτό πιστεύω ότι αξίζει να διαβαστεί από μαθητές της ηλικίας μας.

της Χρυσούλας Παπαμικρούλη (Β5)

The Matrix Poster

Το «Matrix» είναι μια ταινία πολύ μπροστά από την εποχή της, καθώς όταν κυκλοφόρησε, το 1999, αναφερόταν στην Τεχνητή Νοημοσύνη, πολύ πριν αυτή εξελιχθεί στη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα. Η ταινία παρουσιάζει ένα μέλλον στο οποίο ο κόσμος, όπως τον αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι, είναι ουσιαστικά μια εικονική πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί και ελέγχεται από νοήμονες μηχανές, με στόχο την υποταγή και την εκμετάλλευση της ανθρωπότητας.

Πιο συγκεκριμένα, μετά από έναν μεγάλο πόλεμο, οι μηχανές καταφέρνουν να υποδουλώσουν τους ανθρώπους και να τους χρησιμοποιούν ως πηγή ενέργειας (μπαταρία). Για να αποτρέψουν αντιδράσεις και εξεγέρσεις, δημιουργούν έναν ψεύτικο κόσμο — το Matrix — μέσα στον οποίο παγιδεύουν σχεδόν όλους τους ανθρώπους, χωρίς εκείνοι να συνειδητοποιούν την «αιχμαλωσία» τους.

Αν σκεφτούμε τη σημερινή εποχή, μπορούμε να διακρίνουμε αρκετές ομοιότητες με το μήνυμα της ταινίας. Περνάμε μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παρακολουθώντας περιεχόμενο του οποίου συχνά δεν γνωρίζουμε την αξιοπιστία. Παράλληλα, χρησιμοποιούμε φίλτρα και επεξεργασία εικόνας, παρουσιάζοντας μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού μας στο διαδίκτυο, όπως θα θέλαμε να μας βλέπουν οι άλλοι. Με αυτόν τον τρόπο, πολλές φορές εγκλωβιζόμαστε σε μια εικονική πραγματικότητα χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.

Στην ταινία, όπως προαναφέρθηκε, οι άνθρωποι λειτουργούν ως «μπαταρίες» που τροφοδοτούν τις μηχανές. Αντίστοιχα και σήμερα, προσφέρουμε συνεχώς δεδομένα, χρόνο, προσοχή και συναισθήματα, τα οποία αξιοποιούνται από εταιρείες, διαφημίσεις και μηχανισμούς επηρεασμού της κοινής γνώμης και χειραγώγησης.

Στην ταινία, ιδιαίτερο συμβολισμό έχει και η σκηνή στην οποία ο πρωταγωνιστής, ο Νίο, καλείται να επιλέξει ανάμεσα στο μπλε και το κόκκινο χάπι. Το μπλε χάπι συμβολίζει την άγνοια και την επιλογή μιας εύκολης και επιφανειακής ζωής, ενώ το κόκκινο χάπι συμβολίζει την αναζήτηση της αλήθειας και την αμφισβήτηση της πραγματικότητας.

φώτο από cinemagazine.gr

Ο συμβολισμός αυτός παραμένει ιδιαίτερα επίκαιρος και σήμερα. Από τη μία πλευρά υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν (το μπλε χάπι) να μην προβληματίζονται βαθύτερα για όσα συμβαίνουν γύρω τους και να ακολουθούν παθητικά ό,τι προβάλλεται από τα μέσα και την κοινωνία, επιλέγουν τον εύκολο δρόμο και νιώθουν ολοκληρωμένοι με εφήμερους τρόπους διασκέδασης. Από την άλλη πλευρά – ευτυχώς – υπάρχουν εκείνοι που επιλέγουν (το κόκκινο χάπι) να σκέφτονται κριτικά, να αμφισβητούν, να παρατηρούν και να προσπαθούν να διαμορφώνουν τις δικές τους απόψεις, να κάνουν τις δικές τους επιλογές, να μην αφήνουν το… «κοπάδι» να τους επηρεάσει.

Το «Matrix», κατά τη γνώμη μου, δεν είναι απλώς μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια προειδοποίηση – προφητεία για το πώς μπορεί να εξελιχθεί ο κόσμος μέσα από τη συνεχή και ανεξέλεγκτη ανάπτυξη της τεχνολογίας, όταν αυτή δεν χρησιμοποιείται σωστά. Παράλληλα, η ταινία περνά σημαντικά μηνύματα, όπως ότι η πραγματικότητα δεν είναι πάντοτε αυτό που βλέπουμε ή νομίζουμε. Ειδικά σήμερα, με τη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ), δημιουργούνται εικόνες, βίντεο και ήχοι που φαίνονται απολύτως αληθινά, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι.

Ένας από τους βασικούς «ιστούς» του Matrix μπορούν να θεωρηθούν και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) που με την παραπληροφόρηση, τα fake news και την προπαγάνδα, συχνά επιδιώκουν να μας τρομοκρατούν και να καλλιεργούν τον φόβο και την ανασφάλεια. Με αυτόν τον τρόπο, μας κρατούν στο σκοτάδι της άγνοιας, ώστε να μην ξεχωρίζουμε την αλήθεια από την κατασκευασμένη πραγματικότητα.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσο μάς βολεύει τελικά μια ζωή μέσα σε ένα «Matrix». Στη σύγχρονη κοινωνία, συχνά ανταγωνιζόμαστε ο ένας τον άλλον αντί να συνεργαζόμαστε. Το άγχος, η πίεση και οι δυσκολίες της καθημερινότητας μάς καταβάλλουν και σταδιακά μάς απομακρύνουν από την ουσιαστική επαφή με τη ζωή και τους ανθρώπους γύρω μας.

Άραγε θα καταφέρουμε να «ξυπνήσουμε», όπως ο Νίο στην ταινία, αμφισβητώντας όσα μας επιβάλλονται και αναζητώντας την αλήθεια; Ή θα συνεχίσουμε να συντηρούμε ένα σύστημα που πολλές φορές μάς απομακρύνει από την ελευθερία σκέψης και την ουσιαστική επικοινωνία;

της Δέσποινας Λιάκου (Β2) και της Φανής Τσιριγώτη (Β2)

«Η Διοικητική Δικαιοσύνη συναντά τους Νέους – MOOT COURT ΔΠΑ 2026»

στο Διοικητικό Πρωτοδικείο

Το σχολείο μας είχε την τιμή, στις 20 Απριλίου 2026, να συμμετάσχει στον τελικό γύρο της Εικονικής Δίκης, που διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών. Οι μαθήτριες που εκπροσώπησαν το λύκειό μας ήταν οι: Ζωή Στεφανέλη και Παολίνα Τζαφέρρι της Γ΄ λυκείου καθώς και οι μαθήτριες Δέσποινα Λιάκου, Φανή Τσιριγώτη και Φαίδρα Γκούσκου της Β΄ λυκείου υπό την καθοδήγηση των καθηγητριών μας, της κ. Κατερίνας Καλτσά και της κ. Δέσποινας Βυσσινή.

Η ομάδα μας, στο πλαίσιο του συγκεκριμένου προγράμματος, ανέλαβε να συντάξει δύο δικόγραφα, υπερασπιζόμενη τόσο τα επιχειρήματα μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης (ΜΚΟ) όσο και του Ελληνικού Δημοσίου. Το θέμα της υπόθεσης αφορούσε την αποστολή αποβλήτων σε χώρα που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, ένα ιδιαίτερα επίκαιρο και σύνθετο ζήτημα, το οποίο μας ώθησε να εστιάσουμε σε σημαντικές νομικές και περιβαλλοντικές πτυχές.

Η πρόκρισή μας στον τελικό αποτέλεσε μια στιγμή δικαίωσης για την προσπάθεια και τη συνεργασία μας ως σχολική ομάδα. Η εμπειρία κορυφώθηκε με την παρουσία μας στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, όπου είχαμε την ευκαιρία να υπερασπιστούμε τη θέση της ΜΚΟ απέναντι στο Αμερικανικό Κολέγιο Αθηνών, το οποίο ανέλαβε την υπεράσπιση του Ελληνικού Δημοσίου. Η αίσθηση ότι συμμετείχαμε σε μια «πραγματική» δίκη ήταν ξεχωριστή και ταυτόχρονα ιδιαίτερα απαιτητική.

Πιο συγκεκριμένα, κάθε ομάδα είχε στη διάθεσή της μόλις δέκα λεπτά για να παρουσιάσει τα επιχειρήματά της, γεγονός που απαιτούσε σωστή οργάνωση και ψυχραιμία. Μέσα σε αυτό το περιορισμένο χρονικό πλαίσιο, έπρεπε να αναδείξουμε τα πιο ουσιαστικά σημεία της θέσης μας και να πείσουμε τους δικαστές για την ορθότητα των επιχειρημάτων μας. Αμέσως μετά ακολουθούσαν ερωτήσεις από την έδρα, οι οποίες δοκίμαζαν την κατανόηση και την ετοιμότητά μας. Στη συνέχεια, συμμετείχαμε σε έναν ζωντανό διάλογο, υπερασπιζόμενοι τις απόψεις μας και αντικρούοντας τα επιχειρήματα των «αντιδίκων». Η διαδικασία αυτή ήταν απαιτητική, αλλά παράλληλα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, καθώς μας βοήθησε να αναπτύξουμε την αυτοπεποίθηση, την κριτική σκέψη και τις δεξιότητες συνεργασίας.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, το πρόγραμμα αυτό μάς χάρισε πολύτιμες γνώσεις και σημαντικές εμπειρίες. Μας έφερε πιο κοντά στον τρόπο λειτουργίας της δικαιοσύνης και μας ανέδειξε τη σημασία της επιχειρηματολογίας, της συνεργασίας και της υπευθυνότητας. Παράλληλα, μέσα από αυτή την εμπειρία κατανοήσαμε βαθύτερα την αξία της δικαιοσύνης και τη σημασία της υπεράσπισης του δικαίου και των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Η συμμετοχή μας στην Εικονική Δίκη μάς έδειξε πως ένας ενεργός και ενημερωμένος πολίτης οφείλει να εκφράζει τη γνώμη του, να επιχειρηματολογεί με σεβασμό και να διεκδικεί όσα θεωρεί σωστά και δίκαια. Με αυτόν τον τρόπο, το πρόγραμμα δεν συνέβαλε μόνο στην ανάπτυξη των γνώσεών μας, αλλά και στη διαμόρφωση της κοινωνικής και δημοκρατικής μας συνείδησης.

Συνολικά, η συμμετοχή μας στην Προσομοίωση Δίκης δεν αποτέλεσε απλώς μια σχολική δραστηριότητα, αλλά ένα σημαντικό μάθημα ζωής, το οποίο θα θυμόμαστε για πολύ καιρό!

Δείτε το βίντεο πρόωθησης της δράσης «Η Διοικητική Δικαιοσύνη συναντά τους Νέους – MOOT COURT ΔΠΑ 2026» στον ακόλουθο σύνδεσμο: https://vm.tiktok.com/ZNRqDLdpW/

Προσομοίωση Δίκης – Αφίσα προώθησης της δράσης

]]> https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/487/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/484 https://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/archives/484#comments Mon, 11 May 2026 18:21:02 +0000 dimdourma http://schoolpress.sch.gr/1gelpallinis/?p=484 ....]]> Η παγίδα του «Τέλειου»

του Λευτέρη Βιτζηλαίου (Β1)

Σκέψεις για τα λάθη και την αξία τους, την τελειομανία και την αυτοαποδοχή.

Η ψυχολογία είναι η επιστήμη που μελετά τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά του ανθρώπου. Μέσα από αυτήν κατανοούμε καλύτερα τον εαυτό μας, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας.

Στη σύγχρονη εποχή, η ψυχολογία δίνει μεγάλη σημασία στην προσωπική ανάπτυξη, την αυτοβελτίωση και την αυτοεκτίμηση. Τα πρότυπα που ακολουθούμε επηρεάζουν σημαντικά τη ζωή μας και μπορούν είτε να μας βοηθήσουν είτε να μας δημιουργήσουν πίεση και ανασφάλεια.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η τελειομανία. Πολλοί τη θεωρούν θετικό στοιχείο, όμως συχνά κρύβει το φόβο της αποτυχίας και της κριτικής από τους άλλους. Αρκετές φορές οι άνθρωποι πιστεύουν ότι πρέπει να πετυχαίνουν πάντα για να γίνονται αποδεκτοί ή αγαπητοί από τους γύρω τους. Έτσι, θέτουν πολύ υψηλούς και συχνά μη ρεαλιστικούς στόχους, με αποτέλεσμα να νιώθουν συνεχές άγχος και πίεση. Η τελειομανία μπορεί να μετατραπεί σε μια «εσωτερική φυλακή» που δυσκολεύει την καθημερινότητά μας. Ειδικά για εμάς τους νέους, αυτή η παγίδα ελλοχεύει σε κάθε μας βήμα, ιδιαίτερα σε μια περίοδο τόσο κρίσιμη για το μέλλον μας, καθώς καλούμαστε να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή μας και να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις  εξετάσεων.

Η πιο σωστή και ψύχραιμη αντιμετώπιση είναι να αποδεχόμαστε τα λάθη μας και να εκτιμούμε την προσπάθεια και τη διαδικασία, όχι μόνο το τελικό αποτέλεσμα. Άλλωστε, κανείς δεν είναι τέλειος και τα λάθη αποτελούν μέρος της εξέλιξης και της μάθησης!