Το Χριστουγεννιάτικο καράβι 

Τα Χριστούγεννα είναι πολύ διαδεδομένο το στόλισμα του δέντρου, όμως αυτό το έθιμο δεν είναι ελληνικό αλλά ήρθε στην Ελλάδα την εποχή του Όθωνα. Από τα παλιά χρόνια οι Έλληνες στόλιζαν καράβι .Αυτό το έθιμο προέκυψε λόγω του ότι οι Έλληνες ήταν κατεξοχήν ναυτικός λαός και το χριστουγεννιάτικο καράβι συνηθιζόταν στις παραθαλάσσιες περιοχές. Όταν τα παιδιά έλεγαν κάλαντα συνήθιζαν να παίρνουν μαζί τους ένα μικρό καραβάκι για να το γεμίσουν οι νοικοκυρές με κουραμπιέδες και μελομακάρονα. Σταδιακά, το χριστουγεννιάτικο δέντρο άρχισε να γίνεται ευρέως γνωστό και το χριστουγεννιάτικο καράβι ξεχάστηκε.

Το Χριστόψωμο

Τις παραμονές των Χριστουγέννων οι νοικοκυρές φτιάχνουν το παραδοσιακό χριστόψωμο. Η διαφορά του με το κανονικό ψωμί είναι το σχήμα αλλά και τα σχέδια που έχει πάνω. Χριστόψωμο λέγεται γενικά το ψωμί (καρβέλι) ή κουλούρα που οι Ελληνίδες νοικοκυρές έχουν παρασκευάσει 2-3 ημέρες προ των Χριστουγέννων ειδικά για τη μεγάλη αυτή θρησκευτική γιορτή. Η μόνη διαφορά με τα άλλα συνήθη ψωμιά είναι ο πλούσιος του στολισμός με διάφορα  κεντήματα (κεντίδια) ή «πλουμίδια» όπως ονομάζονται.

Οι Μωμόγεροι

Στα χωριά Πλατανιά και Σιταγροί του Νομού Δράμας συναντάμε το έθιμο των Μωμόγερων. Πρόκειται για ένα είδος παραδοσιακού λαϊκού θεάτρου το οποίο προέρχεται από τον Πόντο. Η ονομασία του εθίμου προέρχεται από τις λέξεις μίμος ή μώμος και γέρος και συνδέεται με τις μιμητικές κινήσεις των πρωταγωνιστών. Αυτοί φορούν τομάρια ζώων με στολές ανθρώπων οπλισμένων με σπαθιά και έχουν τη μορφή γεροντικών προσώπων. Οι Μωμόγεροι εμφανίζονται καθ’ όλη τη διάρκεια του δωδεκαήμερου των εορτών και προσδοκούν τύχη για τη νέα χρονιά. Γυρίζουν σε παρέες στους δρόμους των χωριών και τραγουδούν τα κάλαντα ή άλλους ευχετικούς στίχους. Παραλλαγές του ίδιου εθίμου, συναντώνται σε χωριά της Κοζάνης και της Καστοριάς με την ονομασία Ραγκουτσάρια.

Το έθιμο της φωτιάς, «Κόλιντα Μπάμπω»

Στην Πέλλα αναβιώνει ακόμα και σήμερα το έθιμοτης «Κόλιντα Μπάμπω».Οι κάτοικοι της περιοχής το βράδυ της 23ης Δεκεμβρίου ανάβουν φωτιές φωνάζοντας «Κόλιντα Μπάμπω» που σημαίνει «σφάζουν, γιαγιά». Αυτό είναι ένα έθιμο που αναπαριστά την σφαγή των αρσενικών νηπίων από τον Ηρώδη. Έτσι η φωτιά ενημερώνει τους κατοίκους να προφυλαχθούν όχι μόνο από τον Ηρώδη, αλλά και από τα κακά που ίσως επιφυλάσσει η νέα χρονιά.

Το σπάσιμο του ροδιού

Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησία και ο νοικοκύρης κρατάει στην τσέπη του ένα ρόδι, για να το λειτουργήσει. Γυρνώντας σπίτι, πρέπει να χτυπήσει το κουδούνι της εξώπορτας -δεν κάνει να ανοίξει ο ίδιος με το κλειδί του- ώστε να είναι ο πρώτος που θα μπει στο σπίτι για να κάνει το καλό ποδαρικό, με το ρόδι στο χέρι. Μπαίνοντας μέσα, με το δεξί, ρίχνει το ρόδι κάτω με δύναμη για να σπάσει και να πεταχτούν οι ρώγες του παντού και ταυτόχρονα λέει: “με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι, τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά”. Τα παιδιά μαζεμένα γύρω-γύρω κοιτάζουν οι ρώγες αν είναι τραγανές και κατακόκκινες. Όσο γερές κι όμορφες είναι οι ρώγες, τόσο χαρούμενες κι ευλογημένες θα είναι οι μέρες που φέρνει μαζί του ο νέος χρόνος.

Η βασιλόπιτα

Κατά την θρησκευτική παράδοση κάποτε στη Καισαρεία της Καππαδοκίας στη Μικρά Ασία που επίσκοπος ήταν ο Μέγας Βασίλειος ήλθε να τη καταλάβει ο Έπαρχος της Καππαδοκίας με πρόθεση να τη λεηλατήσει. Τότε ο Μέγας Βασίλειος ζήτησε από τους πλούσιους της πόλης του να μαζέψουν ό,τι χρυσαφικά μπορούσαν προκειμένου να τα παραδώσει ως «λύτρα» στον επερχόμενο κατακτητή. Πράγματι συγκεντρώθηκαν πολλά τιμαλφή. Κατά την παράδοση όμως είτε επειδή μετάνιωσε ο έπαρχος, είτε (κατ΄ άλλους) εκ θαύματος ο Άγιος Μερκούριος με πλήθος Αγγέλων απομάκρυνε τον στρατό του, ο Έπαρχος απάλλαξε την πόλη από επικείμενη καταστροφή. Προκειμένου όμως ο Μέγας Βασίλειος να επιστρέψει τα τιμαλφή στους δικαιούχους, μη γνωρίζοντας σε ποιόν ανήκει τι, έδωσε εντολή να παρασκευαστούν μικροί άρτοι εντός των οποίων τοποθέτησε ανά ένα των νομισμάτων ή τιμαλφών και τα διένειμε στους κατοίκους την επομένη του εκκλησιασμού.

  Κοσμοπούλου Λένια Β2

ΠΗΓΕΣ

https://www.maxmag.gr/agnosti-ellada/7-christoygenniatika-ethima-stin-ellada/

https://thecaller.gr/callers-choice/gnorizete-ton-symvolismo-poy-kryvetai-piso-apo-to-christoygenniatiko-karavi/

https://www.kathimerini.gr/k/gastronomos/938109/pentanostimo-christopsomo/

https://www.iefimerida.gr/news/471521/poioi-einai-oi-momogeroi-poy-vgikan-stoys-dromoys-tis-prevezas-eikones

http://vlahofonoi.blogspot.com/2011/12/blog-post_29.htmlhttps://www.canva.com/

]]> https://schoolpress.sch.gr/1gymamaliadas/archives/321/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/1gymamaliadas/archives/306 https://schoolpress.sch.gr/1gymamaliadas/archives/306#comments Fri, 29 Dec 2023 21:06:39 +0000 ΔΟΥΡΟΥ ΜΑΡΙΝΑ http://schoolpress.sch.gr/1gymamaliadas/?p=306 [...]]]> Στις 21-12-2023 έγινε ενημέρωση των γονέων για την πρόοδο των μαθητών. Η περιβαλλοντική ομάδα του σχολείου μας οργάνωσε ένα χριστουγεννιάτικο παζάρι με κατασκευές που επιμελήθηκαν τα παιδιά με τη βοήθεια των υπεύθυνων καθηγητών.

Ήμασταν εκεί, μπροστά από την διευθύντρια περιμένοντας να μας ανακοινώσει την εμφάνιση του κόκκινου φεγγαριού. Αναρωτιόμασταν πως θα φαινόταν και τι θα κάναμε στην συνέχεια, όμως μάλλον δεν έπρεπε να το πολυσυζητάμε. Έφτασε η στιγμή που περιμέναμε. Όλοι ψιθύρισαν και έλεγαν για το γεγονός. Μετά από την αντίστροφη μέτρηση, λες και ήταν πρωτοχρονιά, είδαμε αυτό που αναζητούσαμε εδώ και πολύ καιρό, το κόκκινο φεγγάρι.

Ενθουσιαστήκαμε! Όμως, αυτός ο ενθουσιασμός διακόπηκε από το σβήσιμο των φώτων. Εγώ κοίταξα και ρώτησα τον Αλέξανδρο πως άραγε συνέβη η διακοπή του ρεύματος. Όλες οι απορίες των παιδιών και των δασκάλων λύθηκαν με μία παράξενη εμφάνιση… Μία σκιά περίμενε στην είσοδο. Πολλοί τρόμαξαν και πανικοβλήθηκαν. Ξαφνικά, η σκιά εξαφανίστηκε και μία κραυγή ακούστηκε από μακριά. Το χάος ξεκίνησε σαν να ήταν η δημιουργία της Γης, αλλά κάτι άλλο δημιουργήθηκε.

Προσπάθησα να μείνω με τους συμμαθητές αλλά τα παιδιά με μετακινούσαν, και σωματικά και ψυχολογικά. Απομακρύνθηκα από το πλήθος. Δυστυχώς, μετά συνειδητοποίησα το μεγαλύτερό μου λάθος. Αφού, απομακρύνθηκα, ένιωσα κάτι χέρια να με τυλίγουν και αμέσως όταν γύρισα, είδα κάποιον χωρίς πρόσωπο. Με χτύπησε χωρίς δεύτερη σκέψη και λιποθύμησα. Μετά, από μερικές ώρες, βρέθηκα με κάποια άλλα παιδιά του το σχολείου μου σε ένα υπόγειο. Μάλιστα ήταν και η διευθύντρια εκεί! Μετά την ταραχή, προσπάθησα να μιλήσω με ένα κορίτσι που την έλεγαν Νατάσσα. Και αυτή ήταν ξύπνα.

Άρχισα εγώ να ρωτώ:

-Νατάσσα! Πού είμαστε; Για ποιον λόγο; Τι έγινε!

-Αρχικά ηρέμησε και σταμάτα να φωνάζεις!!, είπε η Νατάσσα

-Εντάξει… Τώρα μου εξηγείς τι συμβαίνει;

-Ωραία. Τότε που έγινε η έκλειψη του φεγγαριού, πολλά παιδιά εξαφανίστηκαν. Κάποια από αυτά είμαστε και εμείς.

Μου χαμογέλασε η Νατάσσα λες και ήταν κάτι φυσιολογικό.

-Αχ, τι ωραία που θα τα περάσουμε.

-Μην ανησυχείς Δημήτρη. Θα μας βρει το σχολείο και θα πάμε σπίτια μας.

-Πότε;

Εκείνη την στιγμή ξύπνησε και η διευθύντρια ρωτώντας μας κουρασμένη:

-Παιδιά, τι συμβαίνει;

Όλοι μαζί φωνάξαμε:

-Κυρία, είστε καλά;

Απάντησε και η διευθύντρια:

-Ναι, καλά είμαι. Εσείς είσαστε εντάξει;

-Ναι κυρία!, απαντήσαμε όλοι μαζί.

Την στιγμή που προσπάθησα να μιλήσω στην διευθύντρια, εμφανίστηκε εκείνη η σκιά που μας έκανε να λιποθυμήσουμε και μας είπε:

-Παιδιά, μην φωνάζετε τόσο δυνατά, θα ξυπνήσετε την γειτονία.

-Αν είναι έτσι, σε ποια γειτονιά βρισκόμαστε και τι θέλετε;, είπα εγώ φωναχτά και με λίγο φόβο μέσα μου.

-Αρχικά, κόψε την φωνή και τον πληθυντικό «ευγενείας», γιατί θα σου κόψω εγώ τα πόδια!, τόνισε εκείνος.

-Και ποιος είσαστε που απειλείτε τον μαθητή;, μου συμπαραστάθηκε η διευθύντρια.

-Κάποιος που θα γνωρίσετε σύντομα στο τέλος του σχολείου…

-Τι;, είπαμε όλοι.

-Τώρα, γιατί δεν παίρνετε έναν ύπνο να ξεκουραστείτε;

Και μας ρίχνει μια βόμβα με μία περίεργη μυρωδιά, η οποία μας έκανε να κοιμηθούμε.

Μετά από δύο μέρες, με βρίσκουν στον δρόμο μερικά παιδιά από το σχολείο μου. Με σήκωσαν αυτοί επειδή είχα εξαντληθεί πολύ και αφού το έκαναν άρχισε η συζήτηση.

-Μίμη, είσαι καλά; (αυτό είναι το υποκοριστικό μου), με ρώτησε η Τότα.

-Ναι, καλά είμαι. Που βρίσκομαι;

-Έξω από το γυμνάσιο, είπε ο Νίκος.

-Πρέπει να σου αναφέρουμε κάτι που από αυτό κρίνεται το σχολείο μας, είπε η Γεωργία.

Αναρωτήθηκα τι συμβαίνει και τελικά συμφώνησα. Πηδήξαμε όλοι τα κάγκελα του σχολείου και μπήκαμε μέσα σε ένα κρυφό μέρος. Μου αποκάλυψαν ότι έχουν δημιουργήσει μία ομάδα που ονομάζεται Λέσχη του μεσονυκτίου διότι οι συσκέψεις συμβαίνουν τα μεσάνυχτα.

 Ευτυχώς, και όλοι μας και το σχολείο είμασταν μια χαρά, όμως μετά από μερικές μέρες πολλά άλλαξαν. Μια μέρα, όπως πήγαινα στο σχολείο με τον φίλο μου τον Γιώργο, κάποια στιγμή ένιωσα να με πονάει η καρδιά μου. Του είπα λίγο να περιμένει. Μετά από λίγο ήμουν καλύτερα και δεν έδωσα τόση μεγάλη σημασία. Όπως κάναμε Ιστορία με την αγαπημένη μου καθηγήτρια, ξανάρχισε ο πόνος στην καρδιά μου και αμέσως ζήτησα από την κυρία να βγω από την τάξη για να πάρω λίγο αέρα. Με άφησε η κυρία και πέρασα έξω, αλλά ξαφνικά όταν βγήκα από την πόρτα λιποθύμησα. Πολλοί συμμαθητές ανησύχησαν και αμέσως προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν να σηκωθώ. Μετέπειτα, συνήλθα. Γύρω μου έβλεπα τα παιδιά από την λέσχη. Βρισκόμασταν σε ένα άσπρο δωμάτιο. Αμέσως με ρώτησαν:

-Μίμη, είσαι καλύτερα;

-Ναι, τι έγινε;

-Δεν θυμάσαι; Κάποια στιγμή λιποθύμησες και καλέσαμε ένα ασθενοφόρο για να σε πάει στο νοσοκομείο, είπε η Τότα.

-Αα ναι, σωστά.

-Γιατί λιποθύμησες; ρώτησε ο Νίκος.

-Νομίζω μου πονούσε πολύ η καρδιά μου, απάντησα εγώ.

-Για στάσου…, με διέκοψε η Αναστασία, παρόμοιο συμβάν δεν είχε συμβεί και στην Νατάσσα; Λέτε να έχει θέμα με το…, δείλιασε να συνεχίσει και φοβισμένη σταμάτησε.

Όλοι οι υπόλοιποι κατάλαβαν τι εννοούσε. Εγώ όμως δεν το συνειδητοποίησα και για αυτό με σιγουριά ρώτησα:

-Τι έγινε; Γιατί κοιτάζεστε παράξενα;

-Λοιπόν Μίμη, οι περισσότερες πιθανότητες για αυτή την λιποθυμία, που συνέβη και σε εσένα αλλά και στην Νατάσσα, ήταν μάλλον από το κόκκινο φεγγάρι, απάντησε η Έλενα με δισταγμό.

-Ωχ όχι… Δηλαδή μπορεί να γίνει κάτι χειρότερο;, τους ρώτησα με άγχος.

-Μπορεί αλλά τώρα είμαστε όλοι ενωμένοι και θα είμαστε  πλέον μια χαρά, είπε η Έλενα και εγώ χαμογέλασα γεμάτος αυτοπεποίθηση.

Μετά, από πολλές επισκέψεις στην λέσχη, μία μέρα η Αναστασία μας είπε ότι κάποιος σκότωσε την Ζωή και μάλιστα ένας άλλος προσπάθησε να δολοφονήσει την Νατάσσα. Όλοι συγκλονιστήκαμε και αμέσως κάναμε μία αποπήρα να βρούμε τα δύο αυτά άτομα. Πιστεύαμε πως λογικά θα είχε σχέση με το κόκκινο φεγγάρι και συνειδητοποιήσαμε ότι κάτι παρόμοιο είχε συμβεί πριν από εκατό χρόνια, όταν το σχολείο μας ήταν νοσοκομείο. Είχαμε διαβάσει μερικά βιβλία τα οποία μας έλεγαν πως το σχολείο μας ήταν ένα νοσοκομείο. Το είχαν φτιάξει για να βοηθήσουν τους ανθρώπους που είχαν σοβαρές αρρώστιες και να βοηθήσουν στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τους πληγωμένους στρατιώτες. Όμως όλα τα πλάνα μας, οι συνεργασίες μας και οι φιλίες κατά την διάρκεια αυτής της περιπέτειας πάγωσαν με έναν φόνο… σκοτώθηκα… ή μάλλον με σκότωσε εκείνος που όλοι μας είχαμε την εμπιστοσύνη του. Κάποιος που θα αναφερθεί στο τέλος…

 Ράλλης Δημήτρης Β4

]]> https://schoolpress.sch.gr/1gymamaliadas/archives/303/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/1gymamaliadas/archives/298 https://schoolpress.sch.gr/1gymamaliadas/archives/298#comments Sun, 21 May 2023 15:18:57 +0000 ΔΟΥΡΟΥ ΜΑΡΙΝΑ http://schoolpress.sch.gr/1gymamaliadas/?p=298 [...]]]> Οι μαθήτριες του τμήματος Β3 του σχολείου μας: Νικολακοπούλου Π.- Χρυσανθοπούλου Α. -Συριοπούλου Α. Μπαλαχάμη Ε.-Μπούτσικα Μ. και Σαλίμπα Π.) έγραψαν ένα διήγημα 6 κεφαλαίων(6 CHAPTERS) στα Αγγλικά με τίτλο ‘Silver lining’ συνεχίζοντας η κάθε μία την ιστορία της προηγούμενης (Chain story-Διαδοχική ή κυκλική ιστορία/διήγημα), υπό την καθοδήγηση, επίβλεψη και διόρθωση της κ. Α. Πουρνάρα, καθηγήτριας της Αγγλικής  Γλώσσας.

Πώς και γιατί καθιερώθηκε, όμως, η συγκεκριμένη γιορτή;

Αρκετοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η ημέρα της μητέρας έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα και τους εορτασμούς για τη Ρέα, που πραγματοποιούνταν την άνοιξη, και ήταν αφιερωμένοι στη γονιμότητα και τη μητρότητα.

Η σύγχρονη ημέρα της μητέρας, όμως, φαίνεται ότι γεννήθηκε πολύ αργότερα και πιο συγκεκριμένα στις αρχές του 20ού αιώνα.

Μάλιστα, κρύβει πίσω της και μια τραγική ιστορία-αυτή της Ann Marie Reeves Jarvis και της κόρης της, Anna.

Η Ann Marie, γεννημένη το 1832 στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ, ήταν κοινωνική ακτιβίστρια -κάτι μάλλον ασυνήθιστο για την εποχή εκείνη.

Η οικογένεια Jarvis, όπως και τόσες άλλες οικογένειες εκείνη την εποχή, ήξεραν πολύ καλά τι σημαίνει τραγωδία και απώλεια.

Η Ann Marie γέννησε 12 παιδιά σε διάστημα 17 ετών και μόλις τέσσερα εξ αυτών ενηλικιώθηκαν.

Η Ann Marie Jarvis / Wikipedia

Τα υπόλοιπα πέθαναν από ασθένειες όπως η ιλαρά, ο τυφοειδής πυρετός και η διφθερίτιδα -ασθένειες αρκετά συνηθισμένες εκείνη την εποχή.

Η τεράστια απώλεια των παιδιών της έκανε την Jarvis υπέρμαχος της υγιεινής στα νοικοκυριά, δίνοντας πραγματική «μάχη» για να ενημερώσει και να πολεμήσει παιδικές ασθένειες.

Η Jarvis ήταν μια δυναμική γυναίκα που έβλεπε τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας στην οποία ζούσε και έβρισκε τρόπους για να τις καλύψει.

Το 1958, ενώ ήταν έγκυος στο έκτο της παιδί, η Jarvis δημιούργησε γυναικείες ομάδες σε διάφορες πόλεις για να τις ενημερώνει για ασθένειες και συνθήκες υγιεινής.

Οι ομάδες αυτές συγκέντρωναν και χρήματα για την αγορά φαρμάκων αλλά και για να πληρώνουν γυναίκες να βοηθούν μητέρες που έπασχαν από φυματίωση ή είχαν άλλα προβλήματα υγείας.

Μεταξύ άλλων, οι ομάδες της Jarvis ανέπτυξαν τεχνικές επιθεώρησης γάλακτος, πολύ πριν οι αμερικανικές πολιτείες θεσπίσουν συγκεκριμένα μέτρα ασφαλείας.

Τα μέλη των ομάδων επισκέπτονταν, επίσης, νοικοκυριά για να ενημερώνουν τις μητέρες και τις οικογένειές τους για ασθένειες και να τις μάθουν τρόπους να βελτιώσουν την υγιεινή του σπιτιού τους.

Η Jarvis είχε ένα μυστικό «όπλο» -τον αδελφό της James Reeves, έναν γιατρό πολύ γνωστό για το έργο του στην καταπολέμηση του τυφοειδούς πυρετού στη νοτιοδυτική Βιρτζίνια.

Η μοναδική αυτή γυναίκα, πέθανε τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου του 1905 και μετά το θάνατό της, η κόρη της, Anna, έθεσε ως αποστολή της ζωής της να κάνει την ημέρα εκείνη «Ημέρα της Μητέρας».

Ήθελε να γίνει γιορτή για να τιμήσει τη μητέρα της αλλά και όλες τις μητέρες, για τις θυσίες τους προς τα παιδιά τους.

Έτσι, τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου του 1907, η Anna πραγματοποίησε ένα μικρό μνημόσυνο για τη μητέρα της στην Επισκοπική Εκκλησία Andrews Methodist στο Grafton, στη Βιρτζίνια.

Οι παρευρισκόμενοι έλαβαν ένα λευκό γαρύφαλλο, το οποίο ήταν το αγαπημένο λουλούδι της Ann Marie.

Η Anna διοργάνωσε και άλλο μνημόσυνο, ένα χρόνο αργότερα, και αυτή η τελετή είναι γενικά αποδεκτή ως η πρώτη επίσημη εκδήλωση της Ημέρας της Μητέρας.

Η Anna οραματίστηκε την Ημέρα της Μητέρας ως γιορτή του σπιτιού και για ό, τι έκανε η μητέρα μας για εμάς.

Για την προώθηση του σκοπού, η Anna δημιούργησε τη «Διεθνή Ένωση της Ημέρας της Μητέρας» το 1912.

Η ομάδα είχε σκοπό να προωθήσει την ημέρα και να οργανώσει εκδηλώσεις.

Αλλά άρχισε σύντομα να δυσαρεστείται από την εμπορική πτυχή της περίστασης.

Ήταν περισσότερο αναστατωμένη με τα ανθοπωλεία, που στο μυαλό της είχαν εκμεταλλευτεί τα λευκά γαρύφαλλα, που είχε μοιράσει για πρώτη φορά ως σύμβολο της μητέρας της.

Για να καταπολεμήσει την εμπορευματοποίηση του λευκού γαρύφαλλου, δημιούργησε ένα κουμπί που μοίραζε δωρεάν, ώστε οι άνθρωποι να μην χρειάζεται να αγοράσουν το πραγματικό λουλούδι.

Η Anna καταπιάστηκε τόσο πολύ με την μάχη της αυτή και το 1944 φίλοι της φρόντισαν ώστε να εισαχθεί σε άσυλο.

Πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα, σε ηλικία των 84 ετών, χωρίς χρήματα και παιδιά.

                                                                                                 Παναγοπούλου Λίνα Γ3

 πηγή

https://www.cnn.gr/ellada/story/362512/imera-tis-miteras-i-proelefsi-i-simasia-kai-i-tragiki-istoria-piso-apo-ti-giorti

Αμαλιάδα, 19/2/2023

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Είμαι ακόμα σε ΣΟΚ! Θυμάμαι το περιστατικό της προηγούμενης εβδομάδας και ανατριχιάζω στην ιδέα για ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ. Δεν ξέρω από που να αρχίσω, από ουρλιαχτά, από ήχους ασθενοφόρων και πυροσβεστικής ή από καρδιοχτύπια παιδιών για το αν θα εξαφανιστούν ή όχι. Εγώ όπως κατάλαβες επέζησα. Είμαι από τα λίγα και τα τυχερά παιδιά που κατάφεραν να μην επηρεαστούν από το φαινόμενο του κόκκινου φεγγαριού αλλά με κάποια χτυπήματα όχι σοβαρά, απλά γρατζουνιές. Τέλος πάντων, αυτό που ήθελα να μοιραστώ μαζί σου είναι κάτι το οποίο με έχει προβληματίσει και στο οποίο είμαι μέλος. Είναι η εφεύρεση της Λέσχης του Μεσονυκτίου η οποία έχει ιδρυθεί από μια κοπέλα, την Αναστασία μετά την έναρξη του σχολείου αφότου είχε προηγηθεί αυτό το συμβάν. Η αλήθεια είναι πως το να είσαι μέλος μιας τέτοιας λέσχης είναι συναρπαστικό αλλά και επικίνδυνο. Εμένα προσωπικά με διαπερνά μέσα μου τεράστιος φόβος και τρόμος διότι θέλοντας και μη προσπαθείς μεσ’ τα μεσάνυχτα για να βρεις ό,τι στοιχεία μπορείς για να καταλάβεις τι ακριβώς έχει συμβεί. Όμως πριν σου πω τι βρήκα με τα παιδιά της λέσχης, θα σου πω πολύ αναλυτικά τι ακριβώς έγινε εκείνο το μοιραίο βράδυ στο προαύλιο του σχολείου. Αρχικά, φέτος στο σχολείο μας θα γινόταν μία γιορτή στην οποία θα γιορταζόταν η εμφάνιση του κόκκινου φεγγαριού μετά από 100 χρόνια. Όπως καταλαβαίνεις η γιορτή αυτή θα ήταν πολύ σημαντική για το σχολείο μου. Έτσι με την προϋπόθεση ότι θα περνάγαμε καλά, ετοιμάσαμε τις θέσεις όπου θα καθόμασταν, φαγητά, αναψυκτικά και ένα μικρόφωνο για την αντίστροφη μέτρηση. Έπειτα, μετά την ύπαρξη του φεγγαριού στις 0.00, έχοντας γίνει ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στον κόσμο, ξαφνικά σβήνουν όλα τα φώτα στο σχολείο. Φανερά εγώ κατατρομαγμένη, σκούντηξα τη φίλη μου και συμμαθήτριά μου Χριστιάννα και της είπα να μου κρατήσει το χέρι για να μην χαθούμε αλλά και να επικοινωνούμε ταυτόχρονα. Οπότε, αφού της έπιασα το χέρι, εμφανίστηκε μία τεράστια ομίχλη η οποία έπνιξε όλο το σχολείο και μία σκιά η οποία στεκόταν στην εξώπορτα του σχολείου ακίνητη. Πραγματικά, ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί από το τρέμουλο και την ταραχή που είχα. Να φανταστείς ένιωθα το αίμα μου να παγώνει, τις φλέβες μου να σπάνε από το κρύο αλλά και την καρδιά συνεχώς να σταματά και να συνέρχεται. Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Δεν είχα έλεγχο για το τι είχα πάθει. Όλα τα παιδιά είχαν πανικοβληθεί με αποτέλεσμα κάποια να λιποθυμήσουν. Η κατάσταση ήταν τραγική! Με το που η ομίχλη κατέκλεισε όλο το προαύλιο ξαφνικά μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων κάποιος ή κάποιοι άρπαξαν τη Διευθύντρια, αφού εκείνη είχε πάει να δει ποιος είναι. Δεν ξέρω ποιος ή ποιοι το έκαναν αλλά σύντομα θα φανεί η αλήθεια με τα στοιχεία που συλλέγουμε με τη Λέσχη. Όμως για να μην φεύγουμε από το θέμα μας συνεχίζω. Λοιπόν, που είχα μείνει. Αααα θυμήθηκα! Που λες αγαπητή μου, όλα γύρω ήταν σκοτεινά. Ο μόνος οδηγός και όπλο μας ήταν το φεγγάρι το οποίο και μας ακολούθησε στην έξοδο μιας που δεν βλέπουμε. Αφότου βγήκαμε, συμφωνήσαμε τα παιδιά που παρεβρισκόμασταν να μην συζητήσουμε τίποτα για το τι συνέβη και έτσι πήγαμε όλοι στα σπίτια μας σιωπηλοί και ψυχροί σαν τον θάνατο. Εγώ καταλαβαίνεις δεν έκλεισα μάτι όλη νύχτα. Περπάταγα πάνω κάτω έχοντας στο μυαλό μου τις τρανταχτές εικόνες που ήρθα αντιμέτωπη. Δεν το πιστεύω πως συμφωνήσαμε κάτι τέτοιο. Έχω τύψεις. Τεράστιες. Αρχίζω και τρέμω… Ωχ, τι να κάνω. Είμαι μόνη μου σπίτι! Ψυχραιμία, όλα θα πάνε καλά, έλεγα στον εαυτό μου και έτσι κοιμήθηκα μέχρι να ξημερώσει. See you tomorrow!

Με αγάπη,

Βασ.

Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2023

Αμαλιάδα 20/2/2023

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Σήμερα θα είμαι σύντομη. Θα σου συνεχίσω βέβαια την ιστορία μιας που δεν ολοκλήρωσα αλλά θα κάνω γρήγορα. Δε θα σε κουράσω. Λοιπόν, μπαίνω κατευθείαν στο ζουμί. Αφού ξημέρωσε, σηκώθηκα αδιάθετη, μη θέλοντας να κουνήσω το μικρό μου δαχτυλάκι, γιατί πίστευα ότι εν σηκωνόμουν κάτι κακό θα συνέβαινε. Τέλος πάντων, με τα πολλά ή τα λίγα σηκώθηκα και πήγα με τους φίλους μου σχολείο. Η αλήθεια είναι πως τους είδα αλλαγμένους μετά την χθεσινή βραδιά, αλλά δεν μίλησα γιατί όπως και να το κάνεις όλοι κάτι τέτοιο νιώθαμε. Όμως οι συμπεριφορές των φίλων μου με προβλημάτισαν αρκετά. Ειδικότερα ο Γιώργος. Στο σχολείο ήρθε χωρίς να φοράει τα γυαλιά τα οποία έχει πάντα σε καθημερινή βάση. Δεν μπορώ να πω, στην αρχή το θεώρησα λογικό αλλά μετά παραξενεύτηκα διότι ποτέ δεν τα έχει ξεχάσει μαζί και το τυχερό του πουλόβερ το οποίο μου έχει αναφέρει. Στη συνέχεια ο Θανάσης, ο οποίος έρχεται κάθε μέρα στο σχολείο με χαρά, γεμάτος κέφι, χωρίς σκοτούρες και προβλήματα, έκανε τη διαφορά. Εμφανίστηκε από το πουθενά σαν από μηχανής θεός λυπημένος, στεναχωρημένος, χωρίς όμως να ξέρει τι έχει. Τι λες να έπαθε; Και τελευταίος στη σειρά έρχεται ο διπλανός μου, ο Νίκος. Τον Νίκο για εμένα τον θεωρώ καλό μου φίλο. Μπορεί να μην του το έχω πει ποτέ γιατί δεν του πολυανοίγομαι, αλλά τον νιώθω πολύ κοντινό μου πρόσωπο. Ίσως μπορεί να ήταν και αφορμή να τον γνωρίσω καλύτερα για να μάθω περισσότερα για εκείνον μιας που δεν είχαμε αρκετά κοινά ενδιαφέροντα στην αρχή. Έτσι έμαθα πως του αρέσει πολύ να ακούει αγγλική hip hop μουσική σε ακουστικά. Όπως κατάλαβες, με την είσοδό του στο σχολείο, παρατήρησα την απουσία των ακουστικών και του κινητού του και όταν τον ρώτησα στο μάθημα που ήταν μου απάντησε «Δεν ξέρω που τα άφησα. Θυμάμαι πριν κοιμηθώ να τα αφήνω πάνω στο γραφείο μου, μα όταν ξύπνησα, είχαν χαθεί. Τους ρώτησα όλους στην οικογένειά μου, μα κανένας δεν μου έδωσε μια σωστή απάντηση. Συγκεκριμένα, όλοι ήταν σε έναν δικό τους πλανήτη σαν να μην άκουγαν τίποτα και κανέναν». Έτσι, εγώ μιλώντας και με άλλα παιδιά που ήμασταν εκείνο το μοιραίο βράδυ μαζί καταλήξαμε πως κάτι σοβαρό έχει γίνει και για να το λύσουμε αυτό χωρίς άλλους εμπλεκόμενους, αποφάσισε μια κοπέλα, η Αγγελική, να φτιάξουμε τη Λέσχη Μεσονυκτίου. Τότε μες στα μεσάνυχτα μετά από γρήγορη συνέλευση, σκορπιστήκαμε ο καθένας σε διαφορετικά τμήματα του προαυλίου να ερευνήσουμε τον τόπο του εγκλήματος. Πραγματικά σου τα διηγούμαι τώρα και ταράζομαι. Όμως επειδή πρέπει να σε αφήσω και εσένα να ξεκουραστείς πριν σε αποχαιρετήσω, θα σου θέσω μια απορία η οποία θα σου βάλει σκέψεις. Λοιπόν, τι έγινε πραγματικά εκείνο το κόκκινο βράδυ στο προαύλιο του σχολείου;

Με αγάπη,

Βασ.

Βασιλική Παναγιωτοπούλου Β4