Η «συνάντησή» μας με την Αφροδίτη της Μήλου στο Λούβρο
Αν το Παρίσι είναι η πρωτεύουσα της τέχνης, τότε το Μουσείο του Λούβρου είναι η καρδιά της. Η επίσκεψή μας εκεί δεν ήταν απλώς μια βόλτα σε ένα μουσείο, αλλά ένα ταξίδι στον χρόνο και τον παγκόσμιο πολιτισμό. Όμως, για εμάς τους Έλληνες μαθητές, η διαδρομή μέσα στους δαιδαλώδεις διαδρόμους είχε έναν πολύ συγκεκριμένο προορισμό.
Προχωρώντας μπαίνουμε σε μια αίθουσα και συναντάμε την Αφροδίτη της Μήλου. Η ηρεμία και η αρμονία που εκπέμπει το άγαλμα δημιουργούν μια παράξενη αντίθεση με τη φασαρία των τουριστών που προσπαθούν να βγάλουν μια φωτογραφία. Στεκόμενοι μπροστά της, νιώσαμε μια βαθιά περηφάνια για την κληρονομιά μας, αλλά και μια μικρή μελαγχολία που αυτά τα αριστουργήματα βρίσκονται τόσο μακριά από τον τόπο τους.
Η Αφροδίτη της Μήλου είναι πολύ γνωστό μαρμάρινο άγαλμα, του τέλους ελληνιστικής – αρχών ρωμαϊκής εποχής (περί το 150 – 50 π.Χ.), το οποίο βρέθηκε, την άνοιξη του 1820, σε αγροτική περιοχή της Μήλου. Το άγαλμα βρέθηκε σε πάνω από 6 χωριστά κομμάτια και κατέληξε ένα χρόνο αργότερα στο Μουσείο του Λούβρου, όπου και εκτίθεται μέχρι σήμερα. Στο μουσείο της Μήλου υπάρχει πιστό αντίγραφό του, το οποίο στάλθηκε αργότερα ως δωρεά από το Λούβρο. Η Αφροδίτη της Μήλου θεωρείται καταπληκτικό έργο της ελληνιστικής τέχνης, το οποίο συνδυάζει αρμονικά τη γυναικεία ομορφιά και θηλυκότητα.
Η Αφροδίτη της Μήλου είναι σκαλισμένη σε παριανό μάρμαρο και έχει ύψος 2,02 μ. Χρονολογείται γύρω στο 150 – 50 π.Χ. Βρέθηκε ακρωτηριασμένη και εικάζεται πως η θεά στο αριστερό της χέρι κρατούσε μήλο ή καθρέφτη ή ότι με τα δύο χέρια της κρατούσε την ασπίδα του Άρη. Έφερε κοσμήματα όπως φαίνεται από τα σημάδια που απέμειναν στα αυτιά (σκουλαρίκια) και ίσως περιδέραιο και διάδημα -όπως επίσης φανερώνουν κάποια χαρακτηριστικά σημάδια.
Κωνσταντίνος Νεοχωρίτης
