Αγαπητοί μας φίλοι
καθηγητές, γονείς και συμμαθητές μας!
Θυμάστε την πρώτη μέρα που μπήκαμε σε αυτό το προαύλιο;
Ως γονείς, θυμάστε το άγχος για εμάς; το αν θα βρούμε φίλους.. το αν θα τα καταφέρουμε.. το αν θα μας αρέσει.. Άγχος που είχατε για τόσα πράγματα.. και που ίσως δεν έχετε ποτέ ξεστομίσει.
Ως καθηγητές, λογικά θυμάστε κάποιο αίσθημα ενθουσιασμού, όχι όμως με τον τρόπο που το σκεφτόμαστε εμείς. Πιο πολύ έμοιαζε με κάτι που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε με λόγια, γιατί είναι ένα συναίσθημα τόσο μοναδικό που κανένας δεν θα μπορούσε να το χωρέσει στα γράμματα μίας αλφαβήτου.
Όσο για εμάς τους μαθητές, το γεγονός ότι το βιώσαμε υποκειμενικά, μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως, αν και όλα φαινόντουσαν τόσο υπερβολικά και διαφορετικά στην αρχή: καινούργια πρόσωπα, καινούργιοι καθηγητές, καινούργιο περιβάλλον, όλα τόσο διαφορετικά από αυτό που ξέραμε….
Όμως τώρα… Τρία χρόνια μετά..
Τρία χρόνια γεμάτα αναμνήσεις χαράς, λύπης, ξεγνοιασιάς αλλά και αγωνίας και άγχους. Το ότι είμαστε εδώ, όλοι μαζί σήμερα, αυτήν την στιγμή, σημαίνει πως έτσι έπρεπε να είναι. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, όλα γίνονται για κάποιον λόγο, και σίγουρα, αυτή η ημέρα δεν αποτελεί την εξαίρεση….
Αλλά αντίθετα την επιβεβαίωση…Άλλη μια σχολική χρονιά έφτασε στο τέλος της, χωρίς σχεδόν να καταλάβουμε πως είναι η τελευταία χρονιά μας στο Γυμνάσιο. Όλοι εμείς λοιπόν σκεφτόμασταν το ίδιο από εκείνη την μακρινή πρώτη μας μέρα:
… την αποφοίτησή μας! Την ημέρα που έχοντας κατακτήσει το τελευταίο σκαλοπάτι πριν την τελική ευθεία προς το μέλλον μας θα έμοιαζε να είμαστε λίγο πιο κοντά προς την ζωή που σκεφτόμασταν από μικρά παιδιά.
Και βέβαια όταν πρωτοξεκινήσαμε στο Γυμνάσιο, το μόνο που δεν περιμέναμε ήταν να φτάναμε στο σημείο που θα λέγαμε «πότε τέλειωσε;».
Θυμάμαι.. κι όταν είμασταν ακόμη πιο μικροί το γυμνάσιο μας φάνταζε πάντοτε ως κάτι το μυστήριο, κι όμως ταυτοχρόνως υπέροχο, που περιμέναμε να ζήσουμε.
Έτσι, η πρώτη μέρα κάθε σχολικής μας χρονιάς:
της Α’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ, της Β΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΗΣ Γ΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ κάθε πρώτη μέρα
είχε ένα τελείως διαφορετικό αίσθημα από την προηγούμενη. Κάτι πιο διαφορετικό, πιο καινούργιο, και συνάμα πιο νοσταλγικό.
Η κάθε μέρα φάνταζε ατελείωτη, όμως, κοιτάζοντας πίσω και αναπολώντας ολόκληρους μήνες ή και τετράμηνα, νιώθουμε την διαφορά και τη νοσταλγία…
Τίποτα δεν είναι υποχρεωτικά μόνο υπέροχο στην ζωή ενός παιδιού στην ηλικία και στην εποχή μας, όμως αυτό που πάντα θα θυμόμαστε είναι όλες αυτές οι φορές που συνεχίσαμε να προχωράμε, όλες αυτές οι φορές που δεν τα παρατήσαμε, και τελικά φτάσαμε, μας έφτασαν ως εδώ.
Το γυμνάσιο αποτέλεσε και είναι μοναδική εμπειρία για όλους μας. Γνωρίσαμε καινούργια πρόσωπα, βρήκαμε παλιούς φίλους, αλλά και ίσως είδαμε, κάποιες φορές, πώς είναι να είσαι μόνος… Όλα αυτά είχαν έναν σκοπό: να μας πλάσουν ως ανθρώπους.
Ναι, Χωρίς τα μαθήματα, τις εκδρομές, τα κενά ακόμη και τις τιμωρίες, δεν θα ήμασταν όπως είμαστε τώρα!! Η ιδιαιτερότητα όλων αυτών είναι μια προσεχτική μίξη όλου του εαυτού μας, και η ισορροπία ανάμεσα σε εμάς και σε όλον τον κόσμο γύρω μας. Σίγουρα, αυτό είναι που κάνει τη ζωή, έστω και δύσκολη, όταν είσαι στην εφηβεία.. λίγο πιο μοναδική.
ΚΑΙ Βέβαια, όλα αυτά δεν θα τα είχαμε γνωρίσει χωρίς τους καθηγητές μας. Αυτοί, εξάλλου, είναι και ο λόγος που όλα έγιναν με αυτόν τον τρόπο. Είναι σχεδόν σαν μια αρμονία, που αν την ακούσεις ως ξεχωριστά κομμάτια, φαντάζει κάπως λάθος, όμως στο σύνολο είναι πραγματικά μοναδικό.
Όλοι οι καθηγητές μας, με τα δικά τους χαρακτηριστικά, με τις δικές τους ιδιαιτερότητες και παραξενιές, με την δική τους προσωπικότητα, καθένας ξεχωριστά, μας έδειξαν έστω και ένα κομμάτι τους, στην προσπάθεια να μας βοηθήσουν, με τον δικό τους τρόπο, να βρούμε και εμείς ποιοι είμαστε ως νέοι άνθρωποι.
Όσα και να λέμε για αυτούς, όσο και να μην μπορούσαμε να συνυπάρξουμε μαζί τους, ό,τι κι αν γινόταν, όλοι ξέρουμε πως δεν θα ήμασταν αυτοί που ήμαστε χωρίς αυτούς, και ότι θα μας λείψουν κατά βάθος. Για αυτόν το λόγο, τους χρωστάμε ένα ευχαριστώ, όχι μόνο γιατί μας δίδαξαν πράγματα, αλλά γιατί είδαμε, ανακαλύψαμε μέσα από αυτή τη διάδραση έστω και ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μας χάρη σε αυτούς.
Σας ευχαριστούμε για όλα, ακόμη και για τις τιμωρίες. Όλοι το εννοούμε.
Στην κορυφή όλων αυτών, δεν μπορούμε να εξαιρέσουμε την διευθύντριά μας. Μαζί με εμάς, τελειώνει και το δικό της κεφάλαιο στο γυμνάσιο Μάνδρας, έπειτα από αρκετά χρόνια στο σχολείο μας και κοντά σε τόσους πολλούς μαθητές όλα αυτά τα χρόνια.
Μας κράτησε κοντά της και μας βοήθησε σε κάθε δύσκολη στιγμή μας εντός του σχολείου, με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Παρόλο που πολλοί από εμάς θα έχουμε τις ενστάσεις μας για αυτό, όλοι ξέρουμε πως το Γυμνάσιο δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτήν, και τώρα που θα την αποχωριστούμε, που την αποχωριζόμαστε..
Μοιάζει να χάνουμε όχι απλώς μία καθηγήτρια, αλλά μια μητρική φιγούρα προς όλους μας, μία δυνατή προσωπικότητα που μας κράτησε όλους μας μαζί στο ταξίδι μας στο Γυμνάσιο, και μας γέμισε με ιδιαίτερες αναμνήσεις, άλλες πιο ευχάριστες και άλλες πιο δυσάρεστες για μερικούς. Όπως και να έχει, της χρωστάμε ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ που ήταν μαζί μας τόσα χρόνια, όσο δύσκολο κι αν της το κάναμε. Ξέρουμε ότι μας αγάπησε όλους μας με τον τρόπο που και εμείς θα την κρατήσουμε στον νου μας για μια ζωή, και στα βήματά μας πάντα.
Κλείνοντας, ας κοιτάξουμε για μια τελευταία φορά αυτό το προαύλιο. Μαζί με όλα τα μαθήματα του προγράμματος, διδαχτήκαμε να ονειρευόμαστε, να ελπίζουμε, και να προχωράμε μπροστά σε όλη μας την ζωή. Από σήμερα, ξεκινάει ο δρόμος προς αυτήν την ζωή. Όπως είπε και ο Ανατόλ Φρανς: «Για να καταφέρουμε μεγάλα πράγματα, δεν πρέπει μόνο να δρούμε, αλλά και να ονειρευόμαστε. Όχι μόνο να σχεδιάζουμε, αλλά και να πιστεύουμε».
Φεύγοντας λοιπόν από το Γυμνάσιο, έχουμε κάνει τα πρώτα μας όνειρα για το αύριο που μας περιμένει. Τώρα, ήρθε η ώρα να σταθούμε με θάρρος στα πόδια μας, και, πάνω από όλα, να πιστεύουμε στους εαυτούς μας. Φεύγουμε από εδώ λίγο πιο ώριμοι, λίγο πιο έξυπνοι, πιο δεμένοι και σίγουρα πιο ψηλοί.
Το Λύκειο μας περιμένει και είμαστε έτοιμοι να περάσουμε στο επόμενο αυτό βήμα, να ανεβούμε στο καινούριο μας σκαλί, με όσα μάθαμε και βιώσαμε στην καρδιά και το μυαλό μας.
Καλή διαδρομή στους συμμαθητές μας, και στους παλιούς μας καθηγητές, που θα συνεχίσουν να είναι εδώ για να καθοδηγούν άλλους μαθητές και θα σταθούν σε αυτό το σημείο, με τον ίδιο σκοπό και τα ίδια συναισθήματα.
