Με τραγούδια όπως το “360” , το “Von dutch” και το “Sympathy is a knife” στην αρχική εκδοχή του άλμπουμ ,τα οποία έδειξαν μεγάλη επιτυχία στα Spotify Charts , η τραγουδίστρια επιλέγει να κυκλοφορήσει άλλες 2 εκδοχές του δίσκου , το deluxe (άλμπουμ με bonus τραγούδια που δεν υπήρχαν στην αυθεντική εκδοχή του δίσκου) και το remix album , το οποίο περιέχει συνεργασίες με αμέτρητους καλλιτέχνες ,όπως αυτές με την Billie Eilish στο “Guess” , την Addison Rae και τον dj A.G Cook στο “Von dutch” και την θρυλική Lorde στο “Girl ,so confusing” .Αυτές συγκεκριμένα , “hταν αναπόφευκτο να μην γίνουν viral και θέμα συζήτησης σε διαδικτυακές πλατφόρμες όπως το TikTok.

360 ft. Robyn & Yung Lean :
Μου άρεσε σαν τραγούδι . Η μουσική και το beat από πίσω σε ταξιδεύουν στα μέσα των 90s – 2000s , πράγμα που το κάνει να εναρμονίζεται με την αισθητική του δίσκου .

Club classics ft. Bb trickz:
Η ισπανική ραπ της Bb trickz στο κουπλέ έκανε την διαφορά . Η παραγωγή ήταν σχετικά καλή , έκανε το τραγούδι περισσότερο χορευτικό από την αρχική έκδοσή του και σου δίνει την αίσθηση του club . Θεωρώ την προσθήκη του «365» προς το τέλος του τραγουδιού ανούσια , εφόσον επισκιάζει το κυρίως κομμάτι .

Sympathy is a knife ft. Ariana Grande :
Αυτή η εκδοχή είναι πολύ πιο ήπια και χαλαρή από αυτήν του αρχικού τραγουδιού, αν και προφανώς παραμένουν τα στοιχεία της hyper pop αλλά σε μικρότερη κλίμακα . Η αλήθεια είναι πως προσδοκούσαμε περισσότερα από την Ariana , ποσό μάλλον από το ίδιο το τραγούδι . Κατά την γνώμη μου το καλύτερο σημείο είναι το τέλος καθώς ο ήχος είναι πιο έντονος και επιθετικός .

I might say something stupid ft. The 1975 & Jon Hopkins:
Συναισθηματικό αλλά πολύ περισσότερο από την κανονική βερσιόν. Η συμμετοχή του Jon Hopkins στην παραγωγή ήταν σχετικά απρόβλεπτη. Αν και οι συνθέσεις του δεν είναι και τόσο “brat”, δεν ήταν και τόσο άσχημη η προσέγγιση του.

Talk talk ft. Troye Sivan
Περισσότερο χορευτικό με στοιχεία της μουσικής του Troye Sivan . Η εμφάνιση της Dua Lipa στην εισαγωγή , μιλώντας ισπανικά , είναι σίγουρα μια ενδιαφέρουσα προσθήκη , αν και θα προτιμούσα να συμμετείχε και εκείνη εξ ολοκλήρου στο τραγούδι .

Von dutch ft. Addison Rae & A.G Cook:
Το απόλυτο electro pop remix στο άλμπουμ, με την παραγωγή βγαλμένη από τα χέρια του A.G , όπου έδωσε ένα πιο σκοτεινό αίσθημα στο τραγούδι ,με άλλα λόγια ,ο ορισμός του “brat” σαν αισθητική . Οι στίχοι για τις Louis Vuitton τσάντες ,για το μηνιαίο εισόδημα των 2 celebrity και η μανία που έχει ο κόσμος για αυτές ,εφαρμόζονται ακριβώς στον τόνο του δίσκου , καθώς η κολακευτική φωνή της Addison, η οποία για μια ακόμα φορά απέδειξε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που περίμενε ο κόσμος για εκείνην ,ταιριάζει απόλυτα με αυτήν της Charli ,πόσο μάλλον το θρυλικό ουρλιαχτό της στο κουπλέ αλλά και το ίδιο το outro του τραγουδιού, οπού έγιναν viral σε εφαρμογές όπως το TikTok.

Everything is romantic ft. Caroline Polachek
Μάκραν από τις καλύτερες συνεργασίες στον δίσκο . Η Caroline πάντα ξεπερνάει τον εαυτό της σε ο,τι πρότζεκτ και αν κυκλοφορήσει . To μυστικιστικό φθινοπωρινό beat , οι αψεγάδιαστες υψηλές της νότες και οι ποιητικοί της στίχοι (“Late nights in black silk in East London,church bells in the distance,free bleeding in the autumn rain,fall in love again and again”) , χτίζουν μια νέα προοπτική για το τραγούδι , μοιράζοντας τα βαθύτερα συναισθήματα της αλλά και της Charli ως 2 στενές φίλες που συζητούν μέσω μιας τηλεφωνικής κλήσης . Η Polachek σίγουρα άφησε το στίγμα της σε αυτό το remix.

Rewind ft. Bladee :
Τα εφέ στην μέση – intro του τραγουδιού δίνουν περισσότερη ζωντάνια . Οι στίχοι αναφέρονται επίσης στην ζωή της καλλιτέχνη, πριν την φήμη της αλλά με έναν πιο ζωηρό τρόπο . Το επαναλαμβανόμενο outro δίνει όντως την αίσθηση του “rewind”.

So I ft. A.G Cook:
Μια εντελώς διαφορετική προοπτική του τραγουδιού από την αρχική . Η Charli αναφέρει στους στίχους πως θέλει να ξανά ζήσει παλιότερες στιγμές της ζωής της , όπου έφτιαχνε τραγούδια με τους φίλους της και περνούσε καλά μαζί τους . Τα στοιχεία του A.G Cook στην παραγωγή είναι χαρακτηριστικά αλλά και μοναδικά .

Girl, so confusing ft. Lorde:
Από τις μεγαλύτερες στιγμές της ποπ κουλτούρας , λαμβάνοντας υπόψη την προϊστορία των 2 καλλιτεχνών, και πως τα media και οι θαυμαστές προσπαθούσαν να δημιουργήσουν μια ίντριγκα ανάμεσά τους . Τα συναισθήματα που μεταφέρονται στους ακροατές είναι απερίγραπτα , εφόσον αναφέρεται στις παρεξηγήσεις που μπορούν να δημιουργηθούν σε μια γυναικεία φιλία ,την ζήλια που μπορεί να γεφυρωθεί σε αυτήν αλλά και το πόσο δύσκολο είναι να είσαι μια γυναίκα καλλιτέχνης . Η Lorde και η Charli διοχετεύουν όλα όσα ένιωσαν τα τελευταία χρόνια ,λύνουν τις διάφορες τους στο τραγούδι , ή καλύτερα θα ήταν να λέγαμε “work it out on the remix” όπως αναφέρουν και οι στίχοι , και αποδεικνύουν στον κόσμο ακριβώς το αντίθετο από αυτό που προσδοκούσαν για αυτές και την σχέση τους. Ένας γνήσιος ύμνος φιλίας .

Apple ft. The Japanese House :
Πανομοιότυπο με το αρχικό κομμάτι , με την μόνη προσθήκη τους στίχους που δηλώνουν βαθύτερα συναισθήματα , κυρίως αναφέρονται στις οικογενειακές σχέσεις .

B2b ft. Tinashe :
Έχοντας υπόψη την απογείωση της καριέρας της Tinashe φέτος , το τελικό αποτέλεσμα ήταν όντως καλό , αφού έδωσε ένα πιο διασκεδαστικό και 2000s beat στο τραγούδι , σε σχέση με την αρχική έκδοση που ήταν πιο σκοτεινή και μυστήρια .

Mean girls ft. Julian Casablancas:
To edit στην φωνή της Charli είναι καθηλωτικό . Το αφηρημένο πιάνο σε συγκεκριμένα σημεία αλλά και στο τέλος ταιριάζει πολύ, ακόμα και αν οι στίχοι που τραγουδά ο Julian είναι εξαιρετικά μελαγχολικοί.

I think about it all the time ft. Bon Iver:
Η συνεργασία βελτιώνει τόσο πολύ το αρχικό τραγούδι που θα μπορούσε να βρίσκεται ανάμεσα στα τραγούδια της πρωτότυπης εκδοχής του άλμπουμ . Η ανάμειξη της electro pop με την indie/alt μουσική είναι λεπτομερής και εξαιρετική, προφανής αποτύπωμα και επιρροή των Bon Iver στο κομμάτι .

365 ft. Shygirl :
Νομίζω μια από τις πιο συναρπαστικές λεπτομέρειες στο BRAT, είναι το ότι αρχίζει και τελειώνει με 2 πανομοιότυπα τραγούδια , το 360 και το 365 , που είναι ένα remix του 360 με τροποποιημένους στίχους (στην αρχική έκδοση του δίσκου ) . Με άλλα λόγια, είναι ένα «κυκλικό άλμπουμ». Η παραγωγή της Shygirl σε αυτό το τραγούδι είναι εμφανής , καθώς ενισχύει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα από τα λεγόμενα και πασίγνωστα rave sets της Charli xcx. Αν και το αποτέλεσμα ήταν άρτιο , καθώς αποτέλεσε και intro στο “Sweat Tour” της Charli και του Troye Sivan , τα 20 δευτερόλεπτα συμμετοχής της Shy στους στίχους,ήταν λίγο απογοητευτικά .

Guess ft. Billie Eilish :
Όλος αυτός ο χαμός , κυριολεκτικά για κάτι μέτριο . Προφανώς το τραγούδι από μόνο του είναι πολύ καλό , εφόσον είναι σίγουρα από τα πιο παιγμένα κομμάτια σε clubs για αυτό το έτος , αλλά η συμμετοχή της Billie δεν με ενθουσιάζει .Κατά την γνώμη μου οι φωνές των 2 καλλιτεχνών ,δεν ταιριάζουν και τόσο μαζί . Το συγκεκριμένο remix , επισκιάζει καλύτερες δουλειές στο άλμπουμ ,όπως αυτές της Lorde , της Addison Rae και της Caroline Polachek , που πιστεύω πως άξιζαν περισσότερο μερίδιο προσοχής .Το music video πάντως ήταν απερίγραπτο ως αναφορά την σκηνοθεσία , καθώς έμεινε προφανώς ως ένα “highlight” της ποπ μουσικής το 2024.

Spring breakers ft. Ke$ha:
Ένα από τα πιο υποτιμημένα κομμάτια στο άλμπουμ . Η Kesha και το χαρακτηριστικό της auto tune ,που συνοδεύουν τις ψηλές της νότες ,δίνουν έναν πιο 2010s χαρακτήρα . Η Charli έδωσε τις πραγματικές της ικανότητες σε αυτήν την παραγωγή.

Συνοψίζοντας , η Charli xcx κατάφερε να κάνει μιας αξιόλογη προσπάθεια ώστε να φέρει την hyper pop μουσική στην δημοσιότητα , κάνοντας την να αποτελεί ένα από τα πιο συνηθισμένα παρακλάδια της pop σήμερα , καθώς η επίδραση της στην ποπ κουλτούρα , θα παραμείνει αξέχαστη .

Κάποιες από αυτές, είναι μία με ένα μικροσκοπικό χάπι με την επιγραφή “SPIT”, με ένα μπλε καπέλο που γράφει πάνω του “Do you have the stones?”, ένα μικρό κλIπ από την Lorde να χορεύει σε ένα από τα τραγούδια της (χωρίς τον ήχο να ακούγεται) και ένα στιγμιότυπο οθόνης από ένα μήνυμα προς μια φίλη της , επιβεβαιώνοντας ότι το άλμπουμ της έχει σχεδόν τελειοποιηθεί. Η πιο πρόσφατη και ανεξήγητη από όλες ,αποτελεί μια φωτογραφία με ένα μπουκάλι που κρατιέται από το χέρι της μουσικού, την οποία έθεσε ως εικόνα προφίλ σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της. Το πιο περίεργο σημείο όμως είναι ότι όποτε σκοπεύει να ανεβάσει φωτογραφίες, σβήνει τις προηγούμενες της , εξαφανίζοντας κάθε ποστ της και αφήνοντας έτσι σε απορία τους φαν της για το τι πρόκειται να συμβεί.

Η μουσικός αποφασίζει στις 9 Απριλίου να δημοσιεύσει ένα snippet από ένα τραγούδι της ,από το νέο της άλμπουμ , με όνομα What Was That (WWT) που έκανε τους θαυμαστές της να αποτρελαθούν. Στο βίντεο , φαίνεται να φοράει ένα άσπρο πουκάμισο και ένα τζιν , καθώς περπατάει στην πλατεία Ουάσινγκτον της Νέας Υόρκης , ακούγοντας το κοντινό single της με στίχους :“Since I was 17, I gave you everything/ Now we wake from a dream, well baby, what was that?/ What was that?” .

Δεν γνωρίζουμε πολλά ακόμα για τις προθέσεις της καλλιτέχνη , καθώς η τελευταία της live εμφάνιση ήταν στη περιοδεία της Charli xcx και Troye Sivan “SWEAT TOUR” , μετά από την επιτυχημένη της συνεργασία , στο τραγούδι “Girl so confusing” που βγήκε τον Ιούλιο του 2024 .Μάλιστα η ίδια δήλωσε τον Δεκέμβριο του 2024 ότι “Το άλμπουμ δεν θα έρθει κάπου στα κοντινά. Απλά υπάρχει τόση δημοσιότητα που πρέπει να σας ενημερώσω. Δεν χρειάζεται να ενθουσιαστείτε από τώρα, απλά χτίζουμε μια βάση για το νέο αυτό κεφάλαιο” . Το μόνο που γνωρίζουμε για εκείνη , είναι πως ζει την καλύτερη και πιο δημιουργική περίοδο της ζωής της, και όπως φαίνεται θα ανακοινώσει το τραγούδι της κάπου στα κοντινά , και στην καλύτερη των περιπτώσεων , να ανακοινώσει τον νέο της δίσκο (Lorde 4/ L4 όπως συνηθίζουν να το αποκαλούν οι θαυμαστές της ) μέσα στο καλοκαίρι του 2025.

Τα 11 διαφορετικά τραγούδια που εμπεριέχει, παρομοιάζονται από την ίδια ως «πλευρές» του δίσκου,  μιας και παρουσιάζουν διαφορετικά μηνύματα στους ακροατές, οι οποίοι φαίνεται να παθιάζονται και να ταυτίζονται με εκείνα. Αλλά πριν περάσουμε στο κυρίως κομμάτι, ας αναλύσουμε την σημασία του τίτλου αυτού του άλμπουμ . Ο όρος «Eusexua», δεν αποτελεί λέξη της αγγλικής γλώσσας , καθώς έχει φτιαχτεί από την ίδια την καλλιτέχνη , όπως και αναφέρει στις συνέντευξης της . Αποτελεί το «συναίσθημα μιας ανεξήγητης, εξαιρετικής και έμφυτης ευφορίας που σε κάνει να υπερβαίνεις την ανθρώπινη μορφή» , (Eusexua/Drums of Death). Με μεταφορικές έννοιες προφανώς , διατυπώνει την ενοποίηση των ανθρώπων σε κάτι κοινό , π.χ σε ένα πάρτυ . Δεν σε νοιάζει αν σε κατακρίνουν ή σε κοιτάζουν, απλά «χάνεις τον εαυτό σου στον ρυθμό της μουσικής, όπως και οι υπόλοιποι , πειραματίζονται με τον εαυτό τους» (Room Of Fools). Κάπως έτσι αρχίζει και η εμπειρία του Eusexua. Παράλληλα , τα υπόλοιπα παράθυρα αυτού του μικρόκοσμου που συνέθεσε η twigs, εκτός ότι συνεχίζουν να εκφράζουν εύθυμα συναισθήματα, αποτυπώνουν και την απροσδόκητη λύπη που προέρχεται από καταστάσεις της καθημερινής ζωής όταν επιδιώκεις να ξεφύγεις από αυτές και να απαλύνεις τον πόνο (Sticky), είτε εκφράζουν το συναίσθημα της έλλειψης προσπάθειας και απομόνωσης από τον κοινωνικό περίγυρο σου (Keep It , Hold It), ακόμα και την αναπόληση της παιδικής ηλικίας και της διαρκούς φαντασίωσης της (Childlike Things), η οποία μεταμορφώνεται στον δικό της προσωπικό και απομακρυσμένο κόσμο (Wanderlust), κάνοντας έτσι την ψυχολογία του ανθρώπου το κύριο concept του δίσκου της.

Συνοψίζοντας , το τρίτο άλμπουμ της FKA twigs “EUSEXUA” συνδυάζει την club μουσική με την προοπτική της, δημιουργώντας έναν υπερφυσικό, πολύπλευρο κόσμο  με επιρροές από τον techno , house και garage drum ήχο  έχοντας ως αποτέλεσμα ένα πραγματικό και φαινομενικό αριστούργημα της σημερινής pop.

Τουλουμτζίδης Κωνσταντίνος, Γ4

Η Μαρία Σοφία Άννα Καικιλία Καλογεροπούλου, όπως ήταν το πλήρες ελληνικό όνομά της, γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1923 στη Νέα Υόρκη. Οι γονείς της είχαν μετακομίσει στην αμερικανική μεγαλούπολη προς αναζήτηση καλύτερη τύχης.

Από νωρίς άρχισε να ασχολείται με τη μουσική, παίρνοντας τα πρώτα μαθήματα πιάνου-σολφέζ και σε ηλικία 11 ετών κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό παιδικών φωνών. Το 1937 εγκαταστάθηκε με τη μητέρα της και τη μεγάλη αδελφή της στην Αθήνα, μετά το διαζύγιο των γονιών της και εγγράφηκε στο Εθνικό ωδείο.
Ο πρώτος ρόλος της ήταν η «Σαντούτσα» στην όπερα του Μασκάνι «Καβαλερία Ρουστικάνα», σε μία παράσταση των μαθητών του ωδείου. Το 1940 προσλήφθηκε στη Λυρική Σκηνή του τότε Βασιλικού Θεάτρου και το 1941 πρωτοεμφανίστηκε ως «Βεατρίκη» στην οπερέτα Βοκκάκιος του Σουπέ.

Τον Σεπτέμβριο του 1945, επέστρεψε στην Ελλάδα με σκοπό να προωθήσει την καριέρα της στο εξωτερικό και τότε αποφάσισε να αλλάξει το επίθετο της σε Κάλλας. Παρά το γεγονός ότι έμεινε άνεργη μέχρι το 1947, δεν τα παράτησε και μετά από μια επιτυχημένη ακρόαση , της ανατέθηκε ο ρόλος της Τζιοκόντας στην ομώνυμη όπερα του Αμίλκαρε Πονκίελη. Η παράσταση έλαβε χώρα στην Αρένα της Βερόνας, έναν από τους πιο διάσημους λυρικούς χώρους της Ιταλίας. Παρά το γεγονός  ότι τραυματίστηκε στον αστράγαλο κατά την διάρκεια των γενικών δοκιμών, η Κάλλας κατάφερε να πραγματοποιήσει με επιτυχία το πρώτο σημαντικό βήμα της καριέρας της στις 2 Αυγούστου 1947.

Στις 21 Απριλίου του 1949 η Κάλλας παντρεύεται τον βιομήχανο Τζιανμπατίστα Μενεγκίνι με την βοήθεια του οποίου η καριέρα της απογειώθηκε σε ρόλους δραματικής υψιφώνου.

Το 1951 τραγουδά στην Σκάλα του Μιλάνου και αποθεώνεται από το κοινό για τη μεγαλειώδη της ερμηνεία.

Μετά τη «Σκάλα» του Μιλάνου ήταν η σειρά της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης (ΜΕΤ) να υποκλιθεί στο φαινόμενο Μαρία Κάλλας το 1956. Η Ελληνίδα ντίβα θα επιβάλλει πλήρως τους όρους της, αναγκάζοντας τον διευθυντή της Ράντολφ Μπινγκ όχι μόνο να της καταβάλλει το μεγαλύτερο ποσό που είχε πληρώσει ποτέ ο θίασος για καλλιτέχνη, αλλά και να δηλώσει ότι η πρώτη εμφάνιση της Κάλλας στη «ΜΕΤ» ήταν η πιο συναρπαστική βραδιά της ζωής του. Ο μύθος της είχε αρχίσει να δημιουργείται.

Όμως, η εξαντλητική δίαιτα στην οποία είχε υποβληθεί και οι φωνητικοί ακροβατισμοί της είχαν επιπτώσεις στην ποιότητα της φωνής της, η οποία σταδιακά άρχισε να αδυνατίζει στις υψηλές νότες. Το καλοκαίρι του 1957 εμφανίστηκε στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και κυριολεκτικά αποθεώθηκε.

Από το 1958 άρχισε η καθοδική της πορεία. Τον Ιανουάριο στη Ρώμη αποχώρησε με την πρώτη πράξη της Νόρμας του Μπελίνι και αποδοκιμάστηκε από το κοινό και τον Μάιο η «Σκάλα» του Μιλάνου της διέκοψε το συμβόλαιο. Ο Τύπος άρχισε να της επιτίθεται.

Οι εμφανίσεις της από το 1960 άρχισαν να αραιώνουν. Το καλοκαίρι του 1960 τραγούδησε Νόρμα στην Επίδαυρο και τον επόμενο χρόνο στον ίδιο χώρο Μήδεια. Η παράσταση αυτή μεταφέρθηκε και στη Σκάλα του Μιλάνου την περίοδο 1961-1962. Παρ’ όλα αυτά, η σταδιοδρομία της στα ιταλικά θέατρα είχε τελειώσει οριστικά.

Το 1957 γνωρίζει τον Αριστοτέλη Ωνάση. Η ίδια πιστεύει ότι η σχέση αυτή θα καταλήξει σε γάμο και ζητάει διαζύγιο από τον Μενεγκίνι. Όμως αυτό δεν συμβαίνει καθώς ο Έλληνας μεγιστάνας παντρεύεται τη χήρα του Αμερικανού Προέδρου Κένεντι. Αυτή του η πράξη βυθίζει σε κατάθλιψη την κορυφαία υψίφωνο.

Το 1965 αποσύρθηκε οριστικά από τις λυρικές παραστάσεις, παρά την εξαιρετική Τόσκα που τραγούδησε στη Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης. Το κύκνειο άσμα της ήταν η Νόρμα, που ανέβηκε στο Παρίσι, στις 29 Μαΐου του 1965.

Η τελευταία της εμφάνιση έγινε στην πόλη Σαπόρο της Ιαπωνίας στις 11 Δεκεμβρίου του 1974.Έκτοτε, η Μαρία Κάλλας κλείστηκε στο διαμέρισμά της στο Παρίσι και τον εαυτό της. Η μεγάλη ντίβα έφυγε από τη ζωή το πρωί της 16ης Σεπτεμβρίου 1977 από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 54 ετών.

Η φωνή της είχε μεγάλη έκταση φτάνοντας έως και 3 οκτάδες, κάτι που της επέτρεψε να ερμηνεύσει τόσο ρόλους που απαιτούσαν εκφραστική δύναμη όσο και πιο λυρικούς και μελωδικούς. Εκτός από τη μεγάλη της εκφραστικότητα, η Κάλλας είχε άριστη γνώση των μουσικών ιδιαιτεροτήτων. Η τεχνική της περιλάμβανε άψογη άρθρωση, η φωνή της χαρακτηριζόταν από μια μοναδική, μελωδική ποιότητα, πλούσια σε χροιές και δυναμική.

Η Μαρία Κάλλας υπήρξε μια από τις πιο εμβληματικές φωνές του 20^ο αιώνα και το έργο της συνεχίζει να εμπνέει και να επηρεάζει νέες γενιές καλλιτεχνών. Μέσα από τη μοναδική της ερμηνεία, άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στην όπερα, αποδεικνύοντας πως η τέχνη της φωνής μπορεί να αγγίξει την καρδιά του κοινού.

Παπαϊωάννου Έλενα, Β4

Η Ολίβια Ροντρίγκο ,γνωστή Αμερικανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός, είναι γεννημένη στις 20 Φεβρουαρίου του 2003. Η καριέρα της άρχισε περίπου το 2010 συμμετέχοντας σε γνωστές σειρές της Disney Channel όπως το περίφημο «Bizaardvark» και «High School Musical: The Musical: The Series». Η συνέχεια της μουσικής καριέρας όμως, άρχισε εντελώς απρόσμενα, καθώς , γύρω στο 2019-2020, ξεκίνησε να προωθεί βίντεο , στα οποία τραγουδούσε διασκευές διάσημων τραγουδιών, αλλά και δικών της, που αφορούσαν τις παλιές εφηβικές ερωτικές σχέσεις της  ώσπου αναγνωρίστηκε από την Interscope Records για ένα κλιπ ενός δικού της τραγουδιού. Το τραγούδι αυτό ονομάζεται  “happier”. Επιπροσθέτως, αφού το τραγούδι σημείωσε ακμάζουσα επιτυχία , κατέληξε κομμάτι του 1ου της album “SOUR” και  στη συνέχεια ακολούθησαν και τα 3 υπόλοιπα singles της , τα οποία παγίωσαν τη  διεθνή θέση της ως πρόσωπο των μέσων. Η ίδια μάλιστα, ομολογεί ότι προτιμάει να ονομάζει τα albums της  με λέξεις που εμπεριέχουν 4 γράμματα και τα 4 γραμμένα με κεφαλαία.

Τα βραβεία, singles και επιτεύγματά της:

Στις 8 Ιανουαρίου του 2020 κυκλοφόρησε με τη δισκογραφική Interscope Records, το debut single της «drivers license», το οποίο έσπασε διάφορα ρεκόρ, καθώς βρίσκονταν στην 3η θέση στα iTunes και Spotify και έγινε ένα από τα τραγούδια με τις μεγαλύτερες πωλήσεις του 2021, με αποτέλεσμα η Olivia να αποκτήσει πολύ μεγάλη φήμη και θαυμαστές από όλο τον κόσμο.  To περιοδικό «Times» την ανακήρυξε ως «Best Artist Of The Year 2021» (Καλύτερη Καλλιτέχνης της Χρονιάς για το 2021) και το Billboard την ονόμασε “Woman Of The Year 2022” (Γυναίκα της Χρονιάς του 2022). Τέλος, το tour της «GUTS WORLD TOUR» σημείωσε επίσης μεγάλη επιτυχία και κέρδισε την αγάπη όλων των θαυμαστών της , καθώς εκεί ανακοίνωσε και το deluxe version του 2ου album της “GUTS (spilled)».

Κριτικές των album της «SOUR» και «GUTS» από διάσημα περιοδικά της Αμερικής και Ευρώπης:

Το βρετανικό περιοδικό «NME» γράφει για το single της «Vampire»:

«Τραγούδια όπως το «Driver’s License» και το «Good 4 U» μας έδειξαν ήδη ότι η Olivia Rodrigo ήταν ικανή να γράψει μεγάλα, πικρόχολα τραγούδια χωρισμού, αλλά ήταν έτοιμη για αίμα με το single της «Vampire», το οποίο περιέγραψε ως « heartbreak τραγούδι στο οποίο μπορείς να χορέψεις». Το ήσυχο πονηρό κομμάτι πλημμύρισε από πιασάρικους στίχους («How’s the castle built of people you pertained to care about ?»), αλλά η αγανάκτησή της έφτασε σε πυρετό με τον εντυπωσιακά άγριο θανατηφόρο στίχο του τραγουδιού:«Bloodsucker, dream crusher , bleeding me dry like a vampire».

Το Αμερικανικό περιοδικό «billboard» γράφει για το νέο της album “GUTS”:

«Η Olivia Rodrigo μεγαλώνει μπροστά στα μάτια μας. Στο debut album της που έσπασε τα ρεκόρ, SOUR, η Ροντρίγκο αιχμαλώτισε την αφέλεια που συνοδεύει την εφηβική θλίψη – αλλά στο GUTS, ξέρει καλύτερα και, στην πραγματικότητα, είναι θυμωμένη με τη ζωή, την αγάπη και το πώς της φέρθηκαν. Πάνω από το τσούγκρισμα ,κιθάρα alt-rock της δεκαετίας του ’90 (ή και μελοδραματικό pop/rock πιάνο της δεκαετίας του ’00), η 20χρονη δείχνει το μίσος της σε αυτούς που τη χρησιμοποιήσαν («vampire»), το φανταστικό κορίτσι που ζει ελεύθερα στο κεφάλι της («lacy) και ακόμη και τις δικές της ανατριχιαστικές στιγμές όσον αφορά τις ανασφάλειες της ως έφηβης (ballad of a homeschooled girl»).»
«Αιχμαλωτίζει τι πραγματικά νιώθει μεγαλώνοντας: Οι νέοι είναι θυμωμένοι, είναι περίπλοκοι, είναι συναισθηματικοί, έχουν μια στάση- και παρ” όλα αυτά, διασκεδάζουν πάρα πολύ. Αν αυτό δεν είναι το πραγματικό εφηβικό όνειρο, δεν ξέρουμε τι είναι».

Το Αμερικανικό περιοδικό «VULTURE» γράφει για το single της «vampire»: :

«Το να γράψεις ένα debut single όπως το «drivers license» είναι αρκετά δύσκολο. Πρέπει να διοχετεύσετε όλο το νέο, περίπλοκο πόνο που νιώθετε από έναν χωρισμό και να συστηθείτε στον κόσμο ως καλλιτέχνης έξω από το καλούπι σας στο Disney Channel, ενώ προσεύχεστε να πιάσει αρκετά ώστε να σας δώσει μια ευκαιρία για μια επιτυχημένη pop καριέρα. Κάντε τα όλα αυτά και θα αντιμετωπίσετε ένα ακόμη πιο αδύνατο έργο: να γράψετε ένα πιο δυνατό single για το επόμενο album σας. Αυτό κάνει το “Vampire” της Olivia Rodrigo μια σπανιότητα pop, μια βελτίωση σε όλα όσα ερωτεύτηκε ο κόσμος για πρώτη φορά.»