Δάφνες και Πικροδάφνες από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καβάλας
ΔΑΦΝΕΣ ΚΑΙ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΕΣ
των Δ. Κεχαΐδη – Ε. Χαβιαρά
Συντελεστές της παράστασης:
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Γκόνης
Σκηνικά – Κουστούμια: Ελένη Στρούλια
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Συμεωνίδου
Παίζουν: Αλέξανδρος Καλπακίδης
Δημήτρης Κοντός
Παύλος Σταυρόπουλος
Ανδρέας Τσιαπτσιάδης
Διοικητικοί υπεύθυνοι – Γραμματεία θεάτρου:
Τόνια Γ. Μανάλη Κερανοπούλου
Βέρα Λαζαρίδου
Έφη Πριμικυρλίδου
Μηχανικοί Σκηνής: Γιάννης Σταυρίδης, Γιώργος Μαστοράκης
Φροντιστής: Γιάννης Κουκιάς
Ηλεκτρολόγος: Τάσος Κοντόριας
Ταμείο: Εύα Δοξιάδου
Λίγα λόγια για το έργο…
To έργο «Δάφνες και πικροδάφνες» των Δημήτρη Κεχαΐδη – Ελένης Χαβιαρά, είναι μία πολιτική κωμωδία σπαρταριστής επικαιρότητας και από τα σημαντικότερα της νεοελληνικής δραματουργίας. Γράφτηκε από τους συγγραφείς για το «Θέατρο Τέχνης» και ανέβηκε για πρώτη φορά το 1979.
Το έργο διαδραματίζεται στο «αρχηγείο» τεσσάρων μικροκομματαρχών στην Τρίπολη, σε προεκλογική περίοδο. Το μικροπολιτικό παρασκήνιο, ο παραγοντισμός, η κοτσαμπασίδικη νοοτροπία, ο παλαιοκομματισμός, η μηχανορραφία, οι πελατειακές σχέσεις, οι «λίστες», όλες οι άρρωστες πλευρές του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, καταγράφονται διαχρονικά και ανάγλυφα, όχι μέσα από ιστορικά γεγονότα αλλά μέσα από τους τέσσερις αυτούς μικροπαράγοντες της Ελληνικής Επαρχίας. Είναι μία «ιστορική» παρτίδα πρέφας, παιγμένη από τέσσερις κλασικούς καφενόβιους πρεφαδόρους, που με μοναδικό πάθος, μαστοριά, πονηριά και καπατσοσύνη πετάνε στο τραπέζι τα ατού και τις μπλόφες τους, ανατρέποντας κάθε λίγο και λιγάκι όλα τα δεδομένα του παιχνιδιού. Οι εθνικοί αγώνες, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η φιλία, η εμπιστοσύνη, ο έρωτας μετατρέπονται σε καπίκια και διακυβεύονται. Το έργο καταφέρνει, με εξαιρετική δραματουργική μαεστρία, περνώντας συνεχώς από το ειδικό στο γενικό, να πραγματοποιήσει μια ανάγλυφη χαρτογράφηση της εξουσίας απομυθοποιώντας συγχρόνως την ελληνική πολιτική πραγματικότητα.
Λίγα λόγια από τον Δημήτρη Κεχαΐδη
«Οι χαρακτήρες αυτοί είναι περίεργα λουλούδια. Θέλουν το δικό τους ρυθμό για ν΄ανθίσουν. Τη δική τους ατμόσφαιρα. Ο σημερινός ρυθμός εδώ στην Αθήνα τους «σκοτώνει». Ίσως γι΄αυτό εγώ τους ταξιδεύω. Πότε στη Λάρισα, πότε στα Τρίκαλα, πότε στην Τρίπολη. Εκεί που το ποτάμι τρέχει πιο αργά, πιο ανθρώπινα… Δεν μπορώ να μη βλέπω με συμπάθεια κάθε πλάσμα που είναι καταδικασμένο να πεθάνει κάποτε».
«Οι ηλικιωμένοι είναι οι άνθρωποι που μ΄ενδιαφέρουν περισσότερο, έχουνε μέλλον μικρό, πλούσιο παρελθόν, ένα πλήθος ανικανοποίητα όνειρα και μπροστά τους το θάνατο. Μ΄ένα λόγο είναι σφαιρικοί, γιατί έχουν περάσει το καμίνι της ζωής, ενώ οι νέοι είναι χαρτί άγραφο».
«Το γράψιμο ενός θεατρικού έργου δεν είναι μια δουλειά όπως τη φαντάζονται: όλο έμπνευση και πα΄θος, μια εκτόνωση. Ούτε πάλι από την άλλη μερι΄μια οργάνωση εγκεφαλική. Είναι ένας σκληρός συνδυασμός και των δυο μαζί. Μια συστολή και διαστολή. Ένα θερμό και ένα ψυχρό. Ένα λογικό, που να΄χει μέσα του και το αυθόρμητο και το ενστικτώδες»
Σχολιάστε
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.
