Ο δημοσιογράφος Βασίλης Σκουντής στο σχολείο μας: Μια συζήτηση για τα Fake News
Το σχολείο μας είχε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενήσει στη βιβλιοθήκη του τον επιφανή Ρεθεμνιώτη δημοσιογράφο κ. Βασίλη Σκουντή.
Ο κ. Σκουντής παραχώρησε μια εφ” όλης της ύλης συνέντευξη στις μαθήτριες της Β΄ Λυκείου, Κάτια Ασουμανάκη, Νάντια Καλλιτσουνάκη και Μαρία Κιαγιά, με κεντρικό θέμα τα Fake News και τις προκλήσεις της ενημέρωσης στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή.
Στο πλαίσιο του προγράμματος EPAS
Η δράση αυτή εντάσσεται στο πρόγραμμα EPAS (European Parliament Ambassador School), υπηρετώντας τον βασικό του στόχο: την καλλιέργεια ενεργών, ενημερωμένων και κριτικά σκεπτόμενων νέων πολιτών.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης αναλύθηκαν:
- Το φαινόμενο της παραπληροφόρησης και οι μηχανισμοί διάδοσης ψευδών ειδήσεων.
- Η ζωτική ανάγκη για διασταύρωση και αξιολόγηση των πηγών.
- Η σημασία του ψηφιακού γραμματισμού για τη διαχείριση του καθημερινού όγκου πληροφοριών.
Οι μαθήτριες, επιδεικνύοντας εξαιρετικά ανακλαστικά, έθεσαν εύστοχα ερωτήματα για τη δημοσιογραφική δεοντολογία και την αξιοπιστία των μέσων, αναπτύσσοντας έναν ιδιαίτερα γόνιμο διάλογο.
Η καταγραφή της συζήτησης υπάρχει στο κανάλι μας στο YouTube
(Ηχητική μορφή Podcast)
Συνέντευξη με τον αθλητικογράφο Βασίλη Σκουντή
Αρχικά, πείτε μας λίγα λόγια για τον εαυτό σας.
Θα σας πω λίγα λόγια για μένα. Όταν ήμουν στη δική σας ηλικία, στη δευτέρα λυκείου, μου ήρθε η «φλασιά» να ασχοληθώ με αυτό που κάνω μέχρι σήμερα και που δεν το θεωρώ απλώς δουλειά. Συχνά λέμε «κάνω το χόμπι μου επάγγελμα»· κάπως έτσι έγινε και με εμένα.
Αγαπούσα πολύ τον αθλητισμό, αλλά κυρίως το γράψιμο. Λέω καμιά φορά ότι «γραφιάς γεννήθηκα, γραφιάς ζω και γραφιάς θα πεθάνω». Το θεωρώ κάτι βαθιά δημιουργικό.
Στο σχολείο έβγαζα μαθητικές εφημερίδες — μάλιστα, είχα τιμωρηθεί κιόλας με πενθήμερη αποβολή και διαγωγή κοσμία, γιατί εκείνη την εποχή τέτοιες πρωτοβουλίες δεν ήταν πάντα αποδεκτές.
Αργότερα πέρασα στη Νομική Αθηνών με υποτροφία, τέταρτος στη σειρά. Ωστόσο, γρήγορα κατάλαβα ότι, παρόλο που οι σπουδές με ενδιέφεραν, ήθελα να ακολουθήσω αυτό που αγαπούσα από μικρός. Προσπάθησα να τα συνδυάσω, αλλά αυτό αποδείχθηκε δύσκολο. Έτσι, επέλεξα τελικά τον δρόμο που με εξέφραζε περισσότερο.
Και ευτυχώς, μετά από 48 χρόνια —από το 1978 μέχρι σήμερα— συνεχίζω να το κάνω με την ίδια αγάπη. Αυτό που λέω πάντα στα παιδιά είναι να προσπαθούν να κάνουν κάτι που τους αρέσει πραγματικά, ώστε να μη το βλέπουν σαν αγγαρεία.
Τι είδους εφημερίδες γράφατε στο σχολείο;
Ήταν μαθητικές εφημερίδες. Η μία λεγόταν «Εύθυμος Κόσμος» και ήταν χειρόγραφη. Την έγραφα μόνος μου, με κολλάζ και σατιρικό περιεχόμενο — σατιρίζαμε ακόμη και τους καθηγητές και γράφαμε διάφορα «κουτσομπολιά» της τάξης.
Η άλλη λεγόταν «Μαθητικά Μηνύματα» και ήταν πιο σοβαρή, τυπωμένη σε τυπογραφείο. Είχαμε διοργανώσει και εκδηλώσεις, προσκαλώντας σημαντικούς ανθρώπους των γραμμάτων, όπως τον Αντώνη Σαμαράκη. Εκείνη την εποχή, μάλιστα, ο Ελύτης είχε μόλις βραβευτεί με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Για την εποχή εκείνη, όλα αυτά ήταν αρκετά πρωτοποριακά. Χρειάστηκε χρόνος για να γίνει αποδεκτό ότι οι μαθητές μπορούν να κάνουν και κάτι πέρα από τα στενά όρια του σχολείου.
Πώς αποφασίσατε να εστιάσετε στην καλαθοσφαίριση;
Η δημοσιογραφία είναι ένας χώρος που σου ανοίγει πολλούς δρόμους: πολιτικό, κοινωνικό, καλλιτεχνικό ρεπορτάζ και φυσικά αθλητικό.
Στην περίπτωσή μου, η ενασχόληση με το μπάσκετ προέκυψε κάπως τυχαία. Μου άρεσε πολύ ως άθλημα και το περιβάλλον του μου φαινόταν πιο οικείο. Παρ’ όλα αυτά, έχω ασχοληθεί και με το ποδόσφαιρο, κάνοντας ρεπορτάζ και μεταδόσεις, ενώ έχω ιδιαίτερη αγάπη και για τα υγρά αθλήματα, όπως η κολύμβηση και το πόλο.
Πιστεύω ότι ένας δημοσιογράφος δεν πρέπει να περιορίζεται σε έναν μόνο τομέα. Η εξειδίκευση είναι χρήσιμη, αλλά εξίσου σημαντικό είναι να έχει μια συνολική εικόνα και άποψη για πολλά πεδία.
Πώς θα ορίζατε τα fake news με απλά λόγια;
Τα fake news, δηλαδή οι ψευδείς ειδήσεις, αποτελούν ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα — όχι μόνο για τη δημοσιογραφία, αλλά για την κοινωνία συνολικά.
Θα μπορούσαμε να τα περιγράψουμε ως παραπληροφόρηση ή ψευδοειδήσεις. Παρόλο που υπήρχαν και στο παρελθόν, τα τελευταία χρόνια έχουν ενταθεί λόγω του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που επιτρέπουν τη γρήγορη και ανεξέλεγκτη διάδοσή τους.
Πρόκειται για πληροφορίες που συχνά εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα και μπορούν να επηρεάσουν σοβαρά την κοινή γνώμη.
Μπορούν τα fake news να επηρεάσουν τη δημοκρατία;
Βεβαίως και μπορούν. Το πρόβλημα είναι πολύ πιο σοβαρό απ’ ό,τι φαίνεται. Δεν έχουν καμία σχέση με αθώα ψέματα, όπως τα πρωταπριλιάτικα αστεία.
Οι ψευδείς ειδήσεις μπορούν να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη, ακόμη και να επηρεάσουν πολιτικές εξελίξεις. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι πολλές φορές δεν προέρχονται μόνο από ανεπίσημες πηγές, αλλά μπορεί να αναπαραχθούν και από σοβαρά μέσα ενημέρωσης χωρίς επαρκή έλεγχο.
Στη δημοσιογραφία υπάρχει ένας βασικός κανόνας δεοντολογίας: καμία είδηση δεν πρέπει να δημοσιεύεται αν δεν έχει διασταυρωθεί και τεκμηριωθεί. Ωστόσο, στην προσπάθεια για ταχύτητα ή προβολή, αυτός ο κανόνας συχνά παραβιάζεται.
Μπορούν οι ψευδείς ειδήσεις να εξυπηρετήσουν σκοπιμότητες και στον αθλητισμό;
Ναι, φυσικά. Στον αθλητισμό, για παράδειγμα, μπορεί να διαδοθεί μια ψευδής πληροφορία για έναν τραυματισμό ή μια μεταγραφή, με στόχο να επηρεαστεί ο αντίπαλος.
Ο αθλητισμός είναι ένας έντονα ανταγωνιστικός χώρος — πολλές φορές και συγκρουσιακός. Σε τέτοιο περιβάλλον, η παραπληροφόρηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως «όπλο».
Ακόμη και σε κορυφαία πρωταθλήματα, όπως το NBA, έχουν υπάρξει περιπτώσεις όπου ομάδες τιμωρήθηκαν επειδή απέκρυψαν ή παραποίησαν πληροφορίες για παίκτες. Μπορεί αυτό να μην αλλάζει την ιστορία, αλλά δείχνει πόσο σημαντικό είναι το ζήτημα.
Εσείς θέλετε να τονίσετε κάτι από αυτό το βιβλίο που σας έκανε εντύπωση ;
Μου έχει κάνει εντύπωση κάτι που το είχαμε στο μυαλό μας, ότι υπήρχαν τέτοια συμπτώματα από την αρχαιότητα και ότι δεν είναι μόνο τα fake news, γιατί τα fake news είναι μόνο μία παραφιάδα αυτής της ιστορίας.
Είναι ότι υπάρχουν και άλλα, παράλληλα και συγγενή το ένα με το άλλο, δηλαδή, έχετε ακούσει προφανώς για τις θεωρίες της συνομωσίας , για τον υβριδικό πόλεμο. Αυτό που σίγουρα έχετε ζήσει είναι η πανδημία, δηλαδή γιατί να πάμε στην εποχή του Μέγα Αλεξάνδρου όταν μπορούμε να αναλογιστούμε τις θεωρίες συνομωσίας που υπήρχαν στην πανδημία. Ο Κορωνοϊός είναι η αποθέωση και των fake news , της παραπληροφόρησης και των θεωριών συνομωσίας που σχετίζονταν με το αν τα εμβόλια κάνουν καλό,αν στον Μπέργαμο τα καμιόνια που μετέφεραν τους νεκρούς ήταν αληθινά ή δεν ήταν, ή αν το πλύσιμο των χεριών ή αν οι νοσοκόμοι. Πολλές φορές είμαστε και πολύ ευάλωτοι ως κοινωνία στο τρόπο που θα διαχειριστούμε τα conspiracy theories , γιατί η ζωή μας είναι έτσι πλέον που πρέπει να ελέγχεις και να προσπαθείς να διασταυρώσεις οτιδήποτε ακούς, ακόμα και την καλημέρα.
Κάποτε ξέρετε τι γινόταν ; δεν υπήρχαν ραδιόφωνα, δεν υπήρχε τηλεόραση και αν ένας δημοσιογράφος πριν από 40-50 χρόνια έλεγε ότι είναι μεσάνυχτα, έξω έχει 50 βαθμούς και βρίσκεται στη Χαβάη, ο κόσμος θα το πίστευε. Παρόλο που εκείνος θα βρισκόταν ας πούμε στο Ρέθυμνο. Ο κόσμος δηλαδή δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει ούτε να αποδείξει ότι αυτός λέει ψέματα. Αντίθετα τώρα, πολλές φορές εγώ για παράδειγμα κάνω εκπομπή στο ραδιόφωνο, στη τηλεόραση και επειδή εκείνη τη στιγμή κάνω κάτι συγκεκριμένο, μπορεί να έχει συμβεί κάτι που δεν το ξέρω, ενώ εσείς να το ξέρετε. Άρα, αντιλαμβάνεται κάποιος λοιπόν ότι τώρα πια ο κόσμος είναι και πιο ενημερωμένος και πιο προβληματισμένος από ότι ήταν στο παρελθόν, αλλά πάντοτε χρειάζεται μέτρο και αξιολόγηση της πληροφορίας.
Θεωρώ εγκληματικό το να γράψει κάποιος κάτι για να εξυπηρετήσει κάποιο συμφέρον. Πρέπει να είναι αναίσθητος εντελώς , δηλαδή εγκληματίας.
Ποιος είναι ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην αντιμετώπιση των fake news ;
Αυτή είναι μια πολύ σοβαρή ερώτηση, πραγματικά. Είναι προφανές ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει από τη σκοπιμότητα του, την καλώς εννοούμενη σκοπιμότητα του δηλαδή, τη δυνατότητα να νομοθετεί ή να επιβάλλει στους εταίρους και στα μέλη του μια συγκεκριμένη αντιμετώπιση των πραγμάτων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο Ωστόσο χωρίς να ξέρω με σιγουριά θεωρώ ότι υπάρχουν στο πλαίσιο των διαφόρων επιτροπών που λειτουργούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πολλές περιπτώσεις, δεν ξέρω συγκεκριμένα για τα fake news, έχω δει από άλλες περιπτώσεις, επειδή είχα συνεργαστεί κιόλας σε ένα πρόγραμμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πριν από μερικά χρόνια,ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πολύ δύναμη σε παρόμοια θέματα της κοινωνίας.
Η Ελλάδα, σαν χώρα, καταγράφει από τα υψηλότερα ποσοστά εκθέσεις σε ψευδείς ειδήσεις στην Ευρώπη. Τι πιστεύετε ότι μπορεί να γίνει ώστε να μειωθούν τα ποσοστά ;
Παιδιά, εδώ, ξέρετε, κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει ένα σύστημα ελεγκτικό. Να ποινικοποιηθεί το ψέμα, να ποινικοποιηθούν τα fake news όμως δεν είναι εύκολο. Είχα ακούσει κάτι ενδιαφέρον πάνω σε αυτό το θέμα, ήταν ένας δημοσιογράφος, συνταξιούχος πλέον και έδινε μια συνέντευξη. Στη συνέντευξη λοιπόν του ζήτησα να κάνει έναν απολογισμό της καριέρας του ως δημοσιογράφος και εκείνος είπε κάτι φοβερό, τότε γέλασα, μετά κατάλαβα ότι είχε δίκιο.
Απάντησε ότι είχε μια καριέρα 40 ετών, την άρχισε στα 25 του και την τελείωσε στα 65. Από αυτά τα 40 χρόνια, στα 20 έγραφε για πράγματα που δεν ήξερε και στα υπόλοιπα 20 δεν έγραφε για αυτά που ήξερε. Επομένως , το συμφέρον και η σκοπιμότητα υπάρχει σε όλα τα επαγγέλματα. Είναι θέμα συνειδησιακό, δεν έχω άλλη απάντηση να σας δώσω. Μπορεί να είναι πολύ απλοϊκή, αλλά είναι συνειδησιακό θέμα. Συγκεκριμένα να μην θες να γράψεις κάτι για το εφήμερο συμφέρον, για ένα like. Δυστυχώς οι δημοσιογράφοι με τα social media πολλές φορές ανεβάζουν πράγματα μόνο και μόνο από αυταρέσκεια, από ναρκισσισμό, δηλαδή, μόνο και μόνο για να μπουν 10 άνθρωποι να τους κάνουν like, ας πούμε. Αυτό καταλήγει σε χυδαιότητα όμως.
Ποια διαδικασία οφείλει να ακολουθεί ένας δημοσιογράφος για την εξακρίβωση της εγκυρότητας μιας πηγής ;
Μπράβο. Πολύ καλή ερώτηση .Δεν είναι μόνο ότι μαθαίνω μια είδηση το ζήτημα είναι να τσεκάρω και ποιος μου την είπε αυτήν την είδηση. Μπράβο, δηλαδή, τώρα σημαδέψατε στην καρδιά του προβλήματος. Καθώς αν εγώ έχω αυτοψία δηλαδή είμαι εκεί την στιγμή που θα συμβεί ένα γεγονός μπορώ να ενημερώσω τον κόσμο χωρίς φόβο. Αν όμως κάποιος μου το μεταφέρει, εκεί η δυσκολία είναι μεγαλύτερη γιατί πρέπει να τσεκάρω και την πηγή.
Από την άλλη στην δημοσιογραφία πολλές φορές κάποιος δεν θέλει να εκτεθεί δηλαδή περισσότερο στο εξωτερικό βέβαια θα δείτε σε πάρα πολλά δημοσιεύματα πολύ έγκριτων και σοβαρών media ‘sources say’ , είπαν οι πηγές , καθώς δεν θέλει να το χρεωθεί κάποιος ότι ήταν δική του είδηση.
Άρα λοιπόν εδώ έχουμε δύο υποχρεώσεις, όταν μία πληροφορία είναι δική μας να την έχουμε τσεκάρει και όταν μας μεταφέρουν μια πληροφορία που μπορεί να εξυπηρετεί κάποιο συμφέρον να ελέγχουμε και την ίδια την πληροφορία και τον πληροφοριοδότη.
Υπάρχουν και περιπτώσεις που αυτός που δίνει την πληροφορία είναι δικός μας , έμπιστος άνθρωπος που τον έχουμε ελέγξει πολλές φορές .Θα καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ αν ψάξετε την ιστορία του water gate που σχετίζεται με ένα τρομερό σκάνδαλο στα τέλη της δεκαετίας του 60, το οποίο έριξε την αμερικανική κυβέρνηση, τον Νίξον συγκεκριμένα. Τότε λοιπόν υπήρχε ένας πληροφοριοδότης μέσα στον λευκό οίκο που έδωσε σε δύο δημοσιογράφους της Washington post όλη την πληροφορία για ένα μεγάλο σκάνδαλο το οποίο εν τέλει έριξε την κυβέρνηση. Αυτοί οι δημοσιογράφοι συναντιούνταν μαζί με τον πληροφοριοδότη νύχτες σε κάτι απόμερα σημεία της Washington και τους έδινε τις πληροφορίες, δεν χρησιμοποίησαν ποτέ όμως το όνομά του, ξέρουμε μόνο το ψευδώνυμο που του δώσανε, το βαθύ λαρύγγι. Ήταν άνθρωπος της CAE στον οποίο προφανώς είχαν εμπιστοσύνη.
Παρολ΄ αυτά τα fake news δυστυχώς υπάρχουν παντού, ειδικά τώρα που συμβαίνουν πόλεμοι. Υπάρχει μία ατάκα που λέει ότι τα μεγαλύτερα ψέματα λέγονται πριν από τις εκλογές, στην διάρκεια πολέμου και μετά το κυνήγι.
Τι συμβουλές θα δίνατε στους νεαρούς δημοσιογράφους ;
Να είναι τίμιοι , να προσπαθούν πάντοτε να διασταυρώνουν τις πηγές τους και τις ειδήσεις , να αγαπάνε αυτό που κάνουν, να μην θέλουν να γίνουν εισαγγελείς, γιατί στην δημοσιογραφία ανθίζει και ο δημοσιογράφος-εισαγγελέας που κουνάει το χέρι στην κοινωνία , ενώ ο δημοσιογράφος πρέπει να είναι ταπεινός , να κάνει ερευνητική δημοσιογραφία πιο απλά δημοσιογραφία του δρόμου παρά να κάθεται στο γραφείο του πιστεύοντας ότι τα ξέρει όλα . Το σημαντικότερο είναι ο δημοσιογράφος να τεκμηριώνει αυτό που γράφει γιατί αλλιώς θα καταντήσει σε κανένα δικαστήριο ή χαντάκι. Αν και την αλήθεια να γράφει πάλι κινδυνεύει να πάθει και τα δύο καθώς πολλές φορές είναι δυσάρεστος ο ρόλος των δημοσιογράφων όταν ανακαλύπτουν διάφορα πράγματα τα οποία θίγουν με αποτέλεσμα να γίνονται δυσάρεστοι οι δημοσιογράφοι, αλλά αν το σκεφτείτε αυτός είναι και ο ρόλος μας ο κόσμος δηλαδή μας ακούει μας βλέπει για να τον ενημερώνουμε για πραγματικά γεγονότα όχι για να τον κοροϊδεύουμε.
Σε ποιο βαθμό πιστεύετε ότι ο δημοσιογράφος πρέπει να περιλαμβάνει την γνώμη του ;
Καλή ερώτηση. Εγώ πιστεύω ότι έχουμε δύο διαφορετικά δοχεία ας πούμε, το ένα είναι η είδηση και το άλλο το σχόλιο. Δεν υπάρχει σχόλιο χωρίς είδηση, καθώς το σχόλιο το γεννάει ένα γεγονός . Θα σας δώσω ένα παράδειγμα από τον δικό μου χώρο όταν μια ομάδα κερδίζει ένα ματς πρώτα από όλα έχω την υποχρέωση να μεταφέρω το γεγονός και έπειτα να το σχολιάσω. Ασφαλώς και πρέπει ο δημοσιογράφος να εκφράζει την άποψή του με την προϋπόθεση ότι θα το κάνει τεκμηριωμένα και επώνυμα.
Πως αλλάζει η τεχνολογία το μέλλον της ενημέρωσης ;
Δραματικά. Εγώ έχω προλάβει σχεδόν όλες τις μορφές και τις εξελίξεις της δημοσιογραφίας που κατά βάση είναι τεχνολογικές γιατί η δημοσιογραφία εξαρτάται πολύ από την τεχνολογία. Όταν το 78 άρχισα να γράφω , έγραφα στο χέρι , μετά στο πανεπιστήμιο οι γονείς μου μου πήραν δώρο μία γραφομηχανή. Στα μέσα της δεκαετία του 90 εμφανίστηκαν οι υπολογιστές και τα λάπτοπ και ξαφνικά πολλοί λινοτύπες και τυπογράφοι έχασαν την δουλεία τους και μπήκε η φωτοσύνθεση . Μετά βγήκαν τα τάμπλετ και τα κινητά τηλέφωνα . Παλαιότερα φανταστείτε για να καλύψουμε μία είδηση στο εξωτερικό χρειαζόταν καμεραμαν , ηχολήπτες κλπ τώρα όμως το κινητό είναι αρκετό. Άλλαξε επίσης πάρα πολύ η μορφή της δημοσιογραφίας στις αρχές της δεκαετίας του 90 με το ελεύθερο ραδιόφωναφού μέχρι τότε υπήρχαν μόνο κρατικά ραδιόφωνα, την ελεύθερη τηλεόραση, με τα κανάλια antenna , mega ,skai, star , open που υπάρχουν ακόμη χάρει αυτών η δημοσιογραφία έγινε ένα πολύ δημοφιλές επάγγελμα , πάρα πολλά παιδιά θέλουν να γίνουν δημοσιογράφοι. Κάθε μέρα αλλάζει η δημοσιογραφία από την τεχνολογία , διότι εξοικονομεί χρόνο, πράγματα που χρειαζόντουσαν ώρες για να συμβούν τώρα γίνονται ταχύτατα. Κάποτε αν γινόταν κάτι το βράδυ οι άνθρωποι το μάθαιναν την επόμενη μέρα από την εφημερίδα ενώ τώρα μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα ενημερωνόμαστε για ό,τι συμβαίνει από τα social,τα ραδιόφωνα, το ίντερνετ. Μίας που ζούμε στην εποχή της εξέλιξης πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να δεχτούμε το οτιδήποτε θα συμβεί στο μέλλον. Υπάρχουν ήδη για παράδειγμα ρομποτικές κάμερες σε λίγα χρόνια μπορεί να υπάρχουν και δημοσιογράφοι ρομπότ .
Πως μπορούν οι μαθητές να αναγνωρίσουν μία ψεύτικη είδηση ;
Αν είναι φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι πολύ πιστευτή τότε είναι δύσκολο ακόμα και για πιο έμπειρους ανθρώπους. Πιστεύω ότι έχει να κάνει με την εμπειρία περισσότερο. Οι μαθητές θα πρέπει να είναι συνεχώς υποψιασμένοι, να επιβεβαιώνουν και να σκέφτονται κάθε νέα πληροφορία να μην την αποδέχονται απλά.
Θέλετε να προσθέσετε κάτι άλλο;
Όχι θέλω να σας ευχαριστήσω πολύ για την ευκαιρία που μου δώσατε να μιλήσουμε. Ήταν πολύ ωραία κουβέντα , πολύ ωραίες ερωτήσεις. Θέλω να σας δώσω συγχαρητήρια κιόλας γιατί με την κατάλληλη καθοδήγηση θίξατε ένα πολύ σοβαρό θέμα και πρόβλημα της κοινωνίας , μιας που ζούμε σε μια κοινωνία ελεγχόμενοι με βάση την εξουσία είναι πολύ συχνό οι δημοσιογράφοι να γίνονται παπαγαλάκια για να ικανοποιήσουν συμφέροντα.
Συγχαίρουμε τις μαθήτριές μας για την άρτια δημοσιογραφική τους προσπάθεια και εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες στον κ. Βασίλη Σκουντή για την πολύτιμη, διαφωτιστική και τιμητική παρουσία του.
Υπεύθυνη καθηγήτρια Αθηνά Πανακάκη
