Από την Άννα Λιακοπούλου, μαθήτρια της Γ΄ Γυμνασίου
Ποιήματα που μου είπε η γιαγιά μου, τα οποία μάθαινε στο σχολείο ή διάβαζε σε βιβλία της εποχής:
1) Στέκει εκεί πρωί και βράδυ βράδυ μοναχός
Άκουσε τα καριοφίλια είδε αρματολούς
Πέρασε πολέμους, μπόρες, μπόρες κεραυνούς
Μα κρατά σαν παλικάρι
Όσος χρόνος κι αν περνά
Και αγναντεύει πέρα ως πέρα
πέρα τα βουνά
2) Η ελιά
Είμαι του ήλιου η θυγατέρα,
η πιο από όλες λατρευτή,
χρόνια η αγάπη του πατέρα,
σε αυτόν τον κόσμο με κρατεί
εδώ στον ίσιο μου από κάτω
ήρθε ο Χριστός να αναπαυτεί
και ακούστηκε η γλυκιά λαλιά του
λίγο προτού να σταυρωθεί
το δάκρυ του δροσιά αγιασμένη
έχει στη ρίζα μου χυθεί
είμαι η ελιά η τιμημένη
3) Πώς να πικράνω την μητέρα
Να κάνω εγώ να λυπηθεί
Που όλη νύχτα κι όλη μέρα
Για το καλό μου προσπαθεί;
Αυτή στα στήθη τα γλυκά της
Με είχε βρέφος αγαθό
Με κάθιζε στα γόνατά της
Και με “μαθε για να μιλώ
Αυτή με τρέφει και με ντύνει,
Αυτή για με πρωί ξυπνά
Δίπλα στη μικρή μου κλίνη
Αν αρρωστήσω ξαγρυπνά
Πώς να πικράνω την μητέρα
Να κάνω εγώ να πικραθεί;
Που όλη νύχτα κι όλη μέρα για το καλό μου προσπαθεί;
