Στις μέρες μας στα σχολεία, στις δουλειές και γενικότερα στην ζωή μας τρώμε μπούλινγκ ή αλλιώς εκφοβισμό από κάποιον άλλων άνθρωπο. Το μπούλινγκ μπορεί να είναι λεκτικό, σωματικό ή διαδικτυακό, αλλά πάντα πληγώνει βαθιά τα θύματα.
Οι θύτες προσπαθούν να μειώσουν ψυχολογικά το θύμα και να το εκφοβίσουν. Αυτό οφείλεται ή στο σπίτι δηλαδή στο πως έχουν μεγαλώσει το παιδί. Επιπλέον μπορεί να έχει να κάνει με κάποια κακή επιρροή όπως η παρέα. Οι θύτες προσπαθούν να δείξουν ότι είναι πιο δυνατοί και χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους “μάγκα”.
Τα θύματα σε αντίθεση κλείνονται στον εαυτό τους και νιώθουν ότι δεν έχουν κάποιον να μιλήσουν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά αυτά να αποκτούν ψυχολογικά προβλήματα και αυτοκτονικές τάσεις. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου τα θύματα απευθύνονται σε κάποιον και είτε δεν παίρνουν θέση είτε δεν το παίρνουν στα σοβαρά και αυτό έχει ως αποτέλεσμα το θύμα να πληγώνεται χειρότερα.
Τέλος θεωρώ πως κάθε παιδί που δέχεται μπούλινγκ πρέπει να μιλάει σε κάποιον υπεύθυνο π.χ στο χαμόγελο του παιδιού ή σε κάποια άλλη υπεύθυνη οργάνωση ή σε κάποιο κοντινό άτομο και να μην το αφήνει άθικτο καθώς πληγώνεται χειρότερα.
Βάλια Κότσαλη Γ3
