Προσχέδιο
26ο Γυμνάσιο Αθηνών, ακρόαση μαθητών για συμμετοχή σε εθνική εορτή 25ης Μαρτίου 1821
Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2026, ώρα 14.30 μμ μετά το μάθημα
Ήρωες : Αλέξανδρος, Κορίνα, Παναγιώτης, οι υποψήφιοι για τους κεντρικούς ρόλους. Κριτική επιτροπή : κυρία Τριανταφύλλου Βασιλική (καθηγήτρια φιλόλογος), Πρόδρομος Ανδρεαδάκης (σεναριογράφος- φοιτητής σκηνοθέτης) και Τζένη Στεργίου (ανερχόμενη ηθοποιός, απόφοιτη Λυκείου και φοιτήτρια υποκριτικής), που κάνει την πρακτική της στη σχολή Θεάτρου που φοιτά στο 26ο Γυμνάσιο.
Τα παιδιά αναμένουν έξω από την αίθουσα και προβάρουν τα λόγια τους, λίγο πριν μπουν στην αίθουσα ακροάσεων. Ενώ περιμένουν γεμάτοι αγωνία….
Κορίνα : …εγώ είμαι η Λένω η Μπότσαρη, η αδερφή του Γιάννη και ζωντανή δεν πιάνομαι εις των Τουρκών τα χέρια…
Παναγιώτης : «Α! Τόσο ωραία…Ούτε απ` εξω δεν περνάμε, αν τα πεις έτσι… Άλεξ, σειρά σου!»
Αλέξανδρος : Κράτα μου τα λόγια, Παναγιώτη.
Και ξαφνικά μέσα από την αίθουσα ακρόασης ακούγεται ένα εκκωφαντικό : « Έξω, έξω, ατάλαντοι, που `χετε το θράσος να `ρχεστε μπροστά μου, με αυτό το φρικτό κείμενο, αδιάβαστοι και απροετοίμαστοι…. επόμενος!!!» φωνάζει.
Τζένη : « Σειρά σας, κακόμοιρα μου…ειλικρινά δεν ξέρω τι κακό έχετε κάνει για να το περνάτε όλο αυτό, με αυτόν που μπλέξαμε, που …Θου Κύριε φυλακήν τω στόματι μου…νομίζει ο ατάλαντος ότι είναι και σκηνοθέτης…. ήθελα να `ξερα ποιος νοήμων άνθρωπος τον όρισε και σκηνοθέτη, αυτόν τον αγροίκο, τον ατάλαντο που δεν ξέρει μήτε να διαβάζει…
Πρόδρομος : ε ψιτ εσύ, που νομίζεις ότι κάνεις πρακτική, θα περιμένω πολλή ώρα ακόμα ?
Τα παιδιά μπαίνουν στην αίθουσα και αντικρύζουν την επιτροπή με τον ίδιο στο κέντρο, την κυρία Τριανταφύλου, γλυκύτατη, όπως πάντα, στα δεξιά του να χαμογελά υποστηρικτικά στα παιδιά και μια άδεια θέση στα αριστερά του, της Τζένης που εκτελεί χρέη γραμματέως του… τέτοια ψωνάρα ο τύπος.
Κυρία Τριανταφύλλου : Γιατί τέτοιο άγχος βρε παιδιά… Δεν τρέματε έτσι τις προηγούμενες γιορτές?
Τζένη : Ναι, γιατί είχε σπάσει ο ακατονόμαστος το πόδι του και είχατε αναλάβει εσείς όλη τη γιορτή…
Πρόδρομος : απαξιώ…την επόμενη φορά που θα θελήσουμε τη γνώμη σου…θα φροντίσουμε να μην σε ρωτήσουμε. Επίσης μην ξεχνάς ότι έχουμε ένα μήνα μπροστά μας για τη γιορτή και δεν έχουμε ακόμη την τέταρτη ομάδα… και απ` ό,τι βλέπω…πολύ δύσκολα θα βρούμε άτομα που να μπορούν στοιχειωδώς … να διαβάσουν και να μάθουν απ` έξω τριάμιση λέξεις…
Κυρία Τριανταφύλλου : τρεισήμισι λέξεις, Πρόδρομε! Οι λέξεις είναι γένους θηλυκού…μην ξεχάσουμε και τα Ελληνικά μας…
Πρόδρομος : …ναι αυτό μας μάρανε τώρα. Εδώ ο κόσμος καίγεται, ηθοποιούς δεν έχουμε βρει και το μόνο που μας ενδοαφέρει είναι η γραμματική. Ωραία, ας δούμε και αυτά τους “ούγκανους” τι έχουν να μας παρουσιάσουν. Πάντως κρίνοντας απ` το βλέμμα τους, μόνο το πρόγραμμα της γιορτής, τους βλέπω ικανούς, να μπορούν να μοιράσουν στον κόσμο….και γι`αυτό δεν είμαι και τόσο σίγουρος.
Παναγιώτης : καλά θα πάει και αυτό σήμερα…
Πρόδρομος : Εσύ, που νομίζεις ότι είσαι και έξυπνος, δεν είσαι ο αδελφός του Παπαγιάννη, που είχαμε στην τάξη μας….τρομερή προσωπικότητα.. σόι πάει το βασίλειο…
Παναγιώτης : ααα, ναι βέβαια…μου έχει μιλήσει ο αδελφός μου για την περίπτωσή σου…
Πρόδρομος : τι μου λες, έμαθαν να μιλάνε τα ασπόνδυλα…λοιπόν ας μην χάνουμε άλλο χρόνο. Ώρα για τις συστάσεις : Δεξιά μου η κυρία Τριανταφύλλου, φιλόλογος, επιμελήτρια κειμένων, ενώ από αριστερά μου, έχουμε την Τζένη Στεργίου, απόφοιτη του Λυκείου μας, πρωτοετή στη Δραματική Σχολή που αυτοαποκαλείται…Ήμαρτον Θεέ μου…ηθοποιός…. θα έρθουν τα φαντάσματα της Παξινού και του Μινωτή να μας πλακώσουν… Εγώ πάλι είμαι ο γνωστός και μη εξαιρετέος σεναριογράφος και ανερχομένος σκηνοθέτης, Πρόδρομος Ανδρεαδάκης.
Τζένη: τι ψώνιο, Θεέ μου…
Πρόδρομος (βήχοντας ψευτικά και μουρμουρίζοντας μέσα από τα δόντια του)… «Ατάλαντη…»
Τζένη : είπες κάτι γλυκέ μου?…
Πρόδρομος : Συγγνώμη, πνίγηκα. Ατάλαντη, ήθελα να πω (φωνάζοντας δυνατά)…
Πρόδρομος : (αναστενάζοντας βαθιά), λοιπόν εσύ η Λένω Μπότσαρη, εσύ Αθανάσιος Διάκος, εσύ Νικηταράς και τέλος δείχνοντας την Τζένη και εσύ …μοιρολογίστρα…
Κυρία Τριανταφύλλου : Μα εδώ δεν παίζουμε τραγωδία.
Πρόδρομος : Αυτό αφήστε να το αποφασίσει ο θεατής, ναι ναι και μιλάω για τον έναν και μοναδικό θεατή που θα έρθει να παρακολουθήσει την παράσταση.
Ο Πρόδρομος αποχωρεί από την αίθουσα, ενώ η Τζένη εξοργισμένη μαζί του σιγομουρμουρίζει…
Τζένη : Εγώ πείτε του είμαι Σαλονικιά και δεν τα σηκώνω κάτι τέτοια…
Κυρία Τριανταφύλλου : έλα κούκλα μου, μην δίνεις σημασία. Είναι λίγο αυστηρός, μα κατά βάθος είναι ένας άγγελος.
Τζένη : Ναι, έκπτωτος… άγγελος …
Παναγιώτης : (σφίγγοντάς της το χέρι) Θα συμφωνήσω μαζί σου.
Ο Πρόδρομος επιστρέφει στην αίθουσα και απευθυνομένος προς τον Παναγιώτη του λέει:
Πρόδρομος : Εσύ πάλι, θα πρότεινα, για να μπεις στο πετσί του ρόλου να ετοιμάσουμε μια σούβλα στα γρήγορα για την περίπτωσή σου.
Κυρία Τριανταφύλλου : Ντροπή, Πρόδρομε!
Τζένη : Τι να ντραπεί κυρία! Εδώ έκαψε τη Ρώμη με τον Νέρωνα και δεν έχυσε δάκρυ.
Πρόδρομος : Για να μην ακολουθήσεις εσύ, κάνε ό,τι σου λέω εγώ…
Τα παδιά ανεβαίνουν στη σκηνή και παίρνουν τις θέσεις τους .
Τζένη: (αφηγείται)
Ὅλαις οἱ καπετάνισσαις ἀπὸ τὸ Κακοσοῦλι
ὅλαις τὴν Ἄρτα πέρασαν, τὰ Γιάννινα τοῖς πάνε,
σκλαβώθηκαν οἱ ἀρφαναῖς, σκλαβώθηκαν οἱ μαύραις,
κ’ ἡ Λένω δὲν ἐπέρασε, δὲν τὴν ἐπῆραν σκλάβα.
Μὸν πῆρε δίπλα τὰ βουνά, δίπλα τὰ κορφοβούνια,
σέρνει τουφέκι σισανὲ κ’ ἐγγλέζικα κουμπούρια,
ἔχει καὶ ’ς τὴ µεσοῦλα της σπαθὶ μαλαματένιο.
Κορίνα : Τοῦρκοι, γιὰ μὴν παιδεύεστε, μὴν ἔρχεστε σιµά µου,
σέρνω φουσέκια ’ς τὴν ποδιὰ καὶ βόλια ’ς τοῖς μπαλάσκαις.
Παναγιώτης : —Κόρη, γιὰ ῥῆξε τἄρµατα, γλύτωσε τὴ ζωή σου.
Κορίνα : —Τί λέτε, μωρ’ παλιότουρκοι καὶ σεῖς παλιοζαγάρια;
Ἔγώ εἰμαι ἡ Λένω Μπότσαρη, ἡ ἀδερφὴ τοῦ Γιάννη,
καὶ ζωντανὴ δὲν πιάνουµαι εἰς τῶν Τουρκῶν τὰ χέρια».
Κυρία Τριανταφύλλου : Συγχαρητήρια παιδιά μου! Επίπεδο Επιδαύρου, τολμώ να πω.
Πρόδρομος : Ναι, τρομάρα τους …Επιδαύρου…πίσω στην παραλία να σερβίρουν καφέδες.
Ακούγεται το κινητό του να χτυπά.
Πρόδρομος : Εμπρός.
Από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου ακούγεται μια τσιριχτή φωνή να του λέει:
Λάζαρος : Λοιπόν βρήκατε κανέναν αξιόλογο ή ακόμη χαϊδεύετε αυτιά;
Πρόδρομος : Τι να βρούμε καλέ μου Λάζαρε, με όλους του ατάλαντους που έχουμε μπλέξει. Που η καθεμιά εδώ μέσα νομίζει ότι είναι τουλάχιστον Meryl Streep. Και ως γνωστόν τι έχουμε πει για την Meryl Streep ; Ότι εκεί που έφτυσε η Meryl, γεννήθηκαν κάποιοι δικοί μας ηθοποιοί, άνδρες, γυναίκες…
Τζένη : (αναστενάζοντας) “Συνεχίζουμε, δεν βγαίνει άκρη με αυτούς τους δύο”.
Λάζαρος : Α, είναι και αυτή εκεί; Συγγνώμη την τελευταία φορά που την είδαμε, σερβίριζε καφέδες στο θέατρο Πολιτών.
Τζένη : Ο ρόλος μου ήταν, ανόητε…
Πρόδρομος : Σου πήγαινε γάντι πάντως…
Κυρία Τριανταφύλλου : Νομίζω ότι δεν οδηγεί πουθενά όλη αυτή η αντιπαλότης…
Αλέξανδρος : Μήπως θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε;
Πρόδρομος : Ναι, επειδή σας βαρέθηκα, ας τελειώνουμε. Να δούμε πόσο ακόμη θα κινδυνέψουμε, να μας κόψει το ΕΣΡ…
Αλέξανδρος : «Σκυλιά κι α με σουβλίστε, ένας Γραικός εχάθη.»
Λάζαρος : (γελώντας από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου)… Δόλιε, δόλιε, τι λες μωρ`δόλιε…
Πρόδρομος : (ξεκαρδισμένος) …επόμενος…
Παναγιώτης : α να σκάσω είμαι…
Πρόδρομος : ε, σκάσε ντε, μπας και σωθούμε από την αταλαντοσύνη…
Κυρία Τριανταφύλλου : πες παιδάκι μου, μην τον ακούς. Δεν ξέρω ποια μύγα τον τσίμπησε σήμερα.
Τζένη : η μύγα που προσκολλήθηκε πάνω του από τη γέννα…
Πρόδρομος : Λάζαρε, πέρνα από δω να γελάσουμε λίγο…έτσι να μην το ζω όλο αυτό το μασκαριλίκι μόνος μου, ο έρμος…
Τζένη : Μην τολμήσει, παιδιά, κάποιος να κλείσει τις πόρτες…να του πετάξει πέτρες…
Αλέξανδρος : Πώς θα τον καταλάβουμε;
Τζένη : Δεν θα δυσκολευτούμε… στάζει αίμα από τα δόντια του…
Παναγιώτης : μπαίνοντας στο ύφος και το πνεύμα του Διάκου “ Για ιδές καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, / Τώρα που ανθίζουν τα κλαριά και βγάζει η γης χορτάρι”
Πρόδρομος : (ψευτοκλαίγοντας)…Όχι, όχι, όχι…δεν το ζω όλο αυτό εγώ…αν υπάρχει προηγούμενη ζωή, πρέπει να έχω κάνει κάτι πολύ κακό, για να το αξίζω αυτό…
Λάζαρος : πρέπει να μπήκε πολύ βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο.
Πρόδρομος : Αχ αγοράκι μου, στην Ελλάδα ζεις… το μαχαίρι το κλέψανε από καιρό και το κόκαλο το κάνανε σούπα…
Αλέξανδρος : Νομίζω πως το κουράσαμε. Αν δεν σου κάνουμε, πες το να τελειώνουμε…δεν θα φάμε και όλη μας την ημέρα εδώ.
Όλοι μαζί προς τον Πρόδρομο : κάπου ώπα, έχει δίκιο ο Αλέξανδρος. Παίζουμε στην παράσταση; Ναι ή όχι; Όλα τ` άλλα, να `χαμε, να λέγαμε…
Πρόδρομος : Καλά! (αναφώνησε, με ένα σαρδόνιο χαμόγελο). Δεν έχω κι άλλη επιλογή. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια… Ελπίζω τουλάχιστον να μάθετε τα λόγια σας μέχρι το επόμενο Σάββατο που θα ξανασυναντηθούμε την ίδια ώρα στο ίδιο μέρος.
Κυρία Τριανταφύλλου : Εύγε Πρόδρομε! Βλέπω ότι πρυτάνευσε η λογική και άφησες στην άκρη τους βεντετισμούς.
Όλοι μαζί αποχωρούν από την αίθουσα …
Αλέξανδρος : Επιτέλους, δεν το πιστεύω. Βγήκαμε ζωντανοί…
Τζένη : Θα το συνηθίσετε… μάλλον…
Την ίδια ώρα περνά από μπροστά τους οδεύοντας προς την αίθουσα ο Λάζαρος.
Στην είσοδο της αίθουσας τον περίμενε ο Πρόδρομος γελώντας …
Πρόδρομος : άργησες, έχασες …καρακιτσαριό …τσίρκο από τα λίγα … πάμε για καφέ να στα πω….
Μία ώρα μετά
Λάζαρος : είσαι σίγουρος; Να φέρω την κάμερα;
Πρόδρομος : Ναι, θα γελάσουμε πολύ… τους ετοιμάζω κάτι να θυμόμαστε για αιώνες και να γελάμε, να γελάμε, να γελάμε….
