Το ζεϊμπέκικο είναι ένας από τους πιο γνωστούς και αγαπημένους ελληνικούς χορούς. Δεν είναι όμως απλώς ένας τρόπος να διασκεδάσει κανείς. Είναι ένας χορός που έχει πίσω του μεγάλη ιστορία και δείχνει τον χαρακτήρα και την ψυχή του Έλληνα.
Η ιστορία του ξεκινά πολλά χρόνια πριν, στη Μικρά Ασία. Εκεί ζούσαν οι Ζεϊμπέκηδες, μια ομάδα πολεμιστών που ήταν γνωστοί για το θάρρος τους αλλά και για την ανεξαρτησία τους. Συχνά ήταν νομάδες, δηλαδή δεν είχαν μόνιμο τόπο κατοικίας, και άλλες φορές βοηθούσαν τις αρχές, ενώ άλλες φορές δημιουργούσαν προβλήματα. Πολλοί από αυτούς ήταν Έλληνες χριστιανοί και δεν ξέχασαν ποτέ τις ρίζες τους. Από αυτούς πήρε και το όνομά του ο χορός.
Αρχικά, το ζεϊμπέκικο χορευόταν από δύο άντρες, που κρατούσαν όπλα και έκαναν κινήσεις που θύμιζαν πολεμική προετοιμασία. Με τα χρόνια, όμως, άλλαξε και έγινε χορός που χορεύεται από ένα άτομο, μόνο του. Είναι ένας χορός ελεύθερος, χωρίς συγκεκριμένα βήματα. Ο καθένας εκφράζεται όπως νιώθει, με σεβασμό στη μουσική και στο συναίσθημα.
Ο ρυθμός του ζεϊμπέκικου είναι 9/8 και είναι πολύ χαρακτηριστικός. Πολλοί μουσικοί πιστεύουν ότι έχει επιρροές από τη βυζαντινή εκκλησιαστική μουσική και το ελληνικό δημοτικό τραγούδι. Πάνω σε αυτόν τον ρυθμό στηρίχτηκε και το ρεμπέτικο τραγούδι, που γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, κυρίως στη Σμύρνη και στην Κωνσταντινούπολη. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ο ζεϊμπέκικος ήρθε στην Ελλάδα και αγαπήθηκε πολύ από τον λαό.
Με τον καιρό, το ζεϊμπέκικο έγινε σύμβολο της λαϊκής ψυχής. Παλιά το χόρευαν μόνο άντρες, αλλά σήμερα το χορεύουν και γυναίκες. Όποιος χορεύει ζεϊμπέκικο, το κάνει γιατί νιώθει κάτι βαθύ μέσα του – μια λύπη, μια ανάμνηση, μια ανάγκη να εκφραστεί. Κάθε χορευτής έχει τον δικό του τρόπο, και γι’ αυτό ο χορός αυτός λέγεται και «μοναχικός».
Παλιότερα υπήρχε και η λεγόμενη «παραγγελιά». Όποιος ήθελε να χορέψει, ζητούσε από τους μουσικούς ένα συγκεκριμένο τραγούδι, το δικό του. Όσο χόρευε εκείνος, κανείς δεν έπρεπε να τον διακόψει ή να χορέψει μαζί του. Ήταν ένας άγραφος κανόνας σεβασμού, που δείχνει πόσο ιερός θεωρείται αυτός ο χορός.
Σήμερα, το ζεϊμπέκικο εξακολουθεί να συγκινεί μικρούς και μεγάλους. Μπορεί να το δει κανείς παντού — σε γιορτές, πανηγύρια, αλλά και σε στιγμές μοναξιάς. Είναι ένας χορός που δεν γίνεται για να εντυπωσιάσει, αλλά για να εκφράσει συναισθήματα. Είναι ένας χορός που δείχνει ποιοι είμαστε και τι κουβαλάμε μέσα μας.
Πηγές:https://www.pro-dance.gr/dances/popular-greek-dances/zeimbekiko-the-greek-dance/zeimbekiko
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%CE%B5%CF%8A%CE%BC%CF%80%CE%AD%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CE%BF
