Ένα από τα πιο γνωστά βιβλία της Ευγενίας Φακίνου που διάβασα ήταν «η Μέθοδος της Ορλεάνης», όπου και θα σχολιάσω στο σημερινό άρθρο.
Σε αυτό το βιβλίο, παρακολουθούμε τη ζωή ενός κοριτσιού και βλέπουμε πώς η απομόνωση επηρεάζει τη ζωή της. Η συγγραφέας το έχει γράψει το βιβλίο με έναν τρόπο έτσι ώστε μοιάζει με ένα ζωντανό και ρεαλιστικό πείραμα, μιας και ζούμε μέσω του βιβλίου την ιστορία της πρωταγωνίστρια, Αρέθας, που εξαναγκάζεται σε απομόνωση εξαιτίας των συγγενών του πατέρα της και της ψυχικής ιδιαιτερότητας της. Η Φακίνου φαίνεται μέσω του βιβλίου της να θέλει να δείξει ακριβώς αυτό: Πώς η απομόνωση μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το άτομο και την ελεύθερη βούληση του.
Γύρω από τον βασικό χαρακτήρα της Αρέθας,, η συγγραφέας μας έχει δώσει μία ποικιλία από πρόσωπα. Υπάρχει η γλυκιά Μελάνη, η θεία της Αρέθας,ο περιπετειώδης Αντρέας, φίλος της Αρέθας, η αυστηρή και υπερπροστατευτική θεία της Αρέθας Βασιλεία και ένας άφαντος πατέρας.
Όσον αφορά την δημιουργία του έργου αυτού, δεν είναι ξεκάθαρο από πού εμπνεύστηκε η Φακίνου. Παρ’όλα αυτά, μέσα στο βιβλίο βλέπουμε ένα απόσπασμα που θυμίζει πολύ Καββαδία, ενώ σε κάποιο άλλο η Αρέθα όταν τρυπάει το δάχτυλο της με ένα βελονάκι πέφτει σε ύπνο. Με βάση αυτά τα στοιχεία, η συγγραφέας φαίνεται να έχει επηρεαστεί όχι μόνο από ναυτικά ποιήματα (Καββαδίας) μα και από παραμύθια (Ωραία Κοιμωμένη). Επίσης μπορούμε να γνωρίσουμε μέσα από το βιβλίο πολλές λαϊκές παραδόσεις.
Ακόμα, η γλώσσα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας είναι έτσι δομημένη με αποτέλεσμα να γίνεται κατανοητή. Παρ’όλα αυτά, υπάρχουν λέξεις όπως το πεσκίρι, τους μπασμάδες και το τσικιντί που είναι τουρκικής προέλευσης. Συνεπώς, ένα λεξικό ίσως και να είναι απαραίτητο σε κάποια σημεία.
Τέλος, στο βιβλίο διακρίνουμε πολλά εκφραστικά μέσα. Ένα από αυτά που χρησιμοποιεί για παράδειγμα, είναι το ασύνδετο σχήμα. Αυτό όταν θέλει να δημιουργήσει ένταση στον αναγνώστη, ή και να αναφέρει πολλά πράγματα σε λίγες μόνο γραμμές. Επιπρόσθετα, υπάρχουν και πολλές εικόνες, αντιθέσεις και η χρήση του γ’ ενικού.
Αφήνοντας όμως όλα αυτά πίσω, θα ήθελα να αναφερθώ στο τι μου άρεσε και τι όχι σε αυτό το βιβλίο. Αρχικά, αξίζει να σημειωθεί πως οι πρώτες 200 σελίδες δεν είχαν τόση δράση, καθώς η πλοκή δεν εξελίσσεται όσο γρήγορα έχω συνηθίσει. Επιπλέον, το γεγονός ότι η συγγραφέας επαναλαμβάνει τις συνθήκες του εγκλεισμού τοποθετώντας την ηρωίδα σε ολοένα μικρότερο χώρο, μου έδωσε αρχικά την αίσθηση πως ήθελε να γεμίσει σελίδες, αλλά τελικά νομίζω της ήταν να κάνει τον αναγνώστη να αισθανθεί στην ασφυξία του χαρακτήρα. Πάντως, γενικώς, η όλη ιδέα δεν με ξετρέλανε, γιατί την βρήκα βαρετή, ειδικά στην αρχή όπως προανέφερα.
Παρ’όλα αυτά όμως, «η Μέθοδος της Ορλεάνης» είχε και κάποια ωραία στοιχεία. Το τέλος ήταν ενδιαφέρον, καθώς έβαλε τον αναγνώστη να επιλέξει ο ίδιος πως ήθελε να τελειώσει η ιστορία. Επίσης, εντυπωσιακό ήταν το γεγονός ότι υπήρχε ταυτόχρονα και ένα ίχνος μεταφυσικού στοιχείου (μαντική Βασιλείας) μα και το ανεξήγητο (ύπνοι Αρέθας).
Συνοψίζοντας, το βιβλίο «η Μέθοδος της Ορλεάνης» κατά την άποψη μου δεν ήταν ένα κακό βιβλίο, μα όχι και εξαιρετικό. Πρέπει να τονιστεί όμως ότι τα βιβλία που διαβάζω γενικά είναι φαντασίας, οπότε δεν είμαι μαθημένη σε τέτοιους κόσμους. Διάβασα κάτι που δεν συνηθίζω. Ίσως και αυτός να είναι και ο λόγος που δεν μου άρεσε τόσο. Ίσως από την άλλη, απλώς να μου έλειψε ένας κόσμος από αυτούς που έχω συνηθίσει να διαβάζω. Γι’αυτό, αγαπημένοι μου αναγνώστες, η βαθμολογία μου είναι 6/10. Παρ’όλα αυτά είμαι σίγουρη ότι θα βρεθούν ανάμεσα σας παιδιά που θα έχουν αντίθετη άποψη από εμένα. Επομένως, πρόταση θερινής (καλοκαιρινής) ανάγνωσης, να στείλετε την δική σας βαθμολογία για αυτό το βιβλίο.
Αρθρογράφος: Γκιντίκα Αντιγόνη
