https://heyzine.com/flip-book/53a16342a0.html

ή δείτε το σε pdf: https://drive.google.com/file/d/1JjQl8fKioC_AzWRW-DS1uIcLIceAp6Tf/view?usp=drive_link

Θα σας πω μια ιστορία για τη φίλη μας τη Γη…

Η Γη ήταν μια μικρή σβούρα που της άρεσε να στριφογυρίζει συνέχεια μπροστά από τον φίλο της, τον Ήλιο. Κάθε φορά που η Γη γύριζε την πλευρά της προς τον Ήλιο, εκείνος την φώτιζε με τις χρυσές του ακτίνες. Τότε οι άνθρωποι ξυπνούσαν κι έλεγαν: « Ήρθε η ημέρα!» Όταν η Γη συνέχιζε τον στροβιλισμό της και εκείνη η πλευρά «κρυβόταν» από τον Ήλιο, ερχόταν το σκοτάδι και η ησυχία. Τότε όλοι ξεκουραζόταν και έλεγαν: « Ήρθε η νύχτα!».

Και έτσι η Γη συνεχίζει να γυρίζει σα σβούρα, για να έχουν όλοι οι φίλοι της χρόνο για παιχνίδι και για ύπνο!

 Κωνσταντίνος Γεωργουλάκης

                    Οι Δύο Αδερφές

 Μια φορά κι ένα καιρό ήταν δύο αδερφές, η Ημέρα και η Νύχτα. H Ημέρα ήταν φωτεινή και έλαμπε. Ενώ η νύχτα ξεχώριζε από την Ημέρα, ήταν σκοτεινή. Η ημέρα είχε πολλούς φίλους. Τον ήλιο, τα λουλούδια, τα δέντρα ,τα πουλιά… Ενώ η νύχτα είχε για παρέα μόνο το φεγγάρι και τα αστέρια.

Οι δύο αδερφές, παρόλο που ήταν αγαπημένες, ζούσαν μακριά η μία με την άλλη… Κάποια στιγμή οι δυο τους προσπάθησαν να ανταμώσουν, μα… δεν τα κατάφεραν! Συναντήθηκαν όμως οι φίλοι τους! Ο ήλιος μαζί με το φεγγάρι. Και έτσι έφτιαξαν το Ηλιοβασίλεμα! Εκεί η Ημέρα κρυβόταν, ενώ η αδερφή της η Νύχτα εμφανιζόταν… Ποτέ δε συναντήθηκαν οι δυο τους…    

 Σεβαστή Βλυσίδη

Η Μέρα και η Νύχτα

Μια φορά και έναν καιρό σε ένα απέραντο  σκοτεινό διάστημα υπήρχε μια μεγάλη, στρογγυλή πέτρα που την έλεγαν Γη. Η Γη είχε έναν φίλο, τον λαμπερό και ζεστό Ήλιο, που έστεκε ακίνητος στη μέση του χώρου.

Η Γη όμως δεν μπορούσε να μείνει ακίνητη. Καθώς εκείνη χόρευε, ο Ήλιος την φώτιζε! Όμως, επειδή ήταν στρογγυλή και όλο γύριζε, τα φώτα του Ήλιου έπεφταν μόνο στην μια της μεριά. Την άλλη πλευρά την φώτιζε το Φεγγάρι μαζί με τα αστέρια. Έτσι η Γη συνέχιζε να χορεύει ασταμάτητα, φέρνοντας την μέρα και την νύχτα.

Ευστάθιος Κριμιζής

Οι ήρωες ζωντάνεψαν μέσα από τις δικές τους ζωγραφιές, την εικονογράφηση και την ηχογράφηση των διαλόγων, ενώ παράλληλα οι μαθητές εξοικειώθηκαν με το ψηφιακό εργαλείο Book Creator, αναπτύσσοντας δεξιότητες ψηφιακής δημιουργίας και συνεργασίας.

«Ο Τζόναθαν και η Λίλι, δύο 11χρονα δίδυμα που περνούν πολλές ώρες μόνα στο σπίτι, γνωρίζουν στο διαδίκτυο έναν άγνωστο που τους υπόσχεται δώρα και ειδικές προσφορές με αντάλλαγμα προσωπικές πληροφορίες. Παρά τους φόβους της Λίλι, αποφασίζουν να τον συναντήσουν. Στην αρχή όλα φαίνονται φυσιολογικά, όμως μια «αθώα» συνάντηση παίρνει απρόσμενη τροπή και ένα βίντεο αρχίζει να κυκλοφορεί στο σχολείο…

Θα καταφέρουν τα δύο αδέλφια να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες; Θα βρουν το θάρρος να ζητήσουν βοήθεια πριν τα πράγματα ξεφύγουν;»

Ας το ανακαλύψουμε ξεφυλλίζοντας στον παρακάτω σύνδεσμο το ψηφιακό βιβλίο των παιδιών:

https://read.bookcreator.com/gQgypN2ZiegORx699yDeJy3yShx1/XaCuASypTdCNUQSUR_OAPw

Από την Ανθρώπινη… στην Τεχνητή Νοημοσύνη:

https://gemini.google.com/share/42578dc78d72

Γεια σας μικροί μας φίλοι! Θα μιλήσουμε για κάτι πολύ σημαντικό. Θα μιλήσουμε για το φαγητό μας και πώς θα μπορούμε να το αγαπάμε τόσο πολύ, που να μην πετάμε τίποτα!  Το φαγητό είναι σαν ένας μικρός ήρωας που μας δίνει ενέργεια για να παίζουμε, να μάθουμε και να μεγαλώνουμε. Αλλά μερικές φορές, ο ήρωας αυτός αντί να μας βοηθάει, καταλήγει στα … σκουπίδια! Και αυτό δεν είναι καθόλου καλό.     

                 Οι φίλοι μας: Μια οικογένεια όλο υγεία!

Η ιστορία μας ξεκινάει :

    Σε ένα ευρύχωρο συρτάρι λαχανικών του ψυγείου, ζούσε μια μικρή οικογένεια λαχανικών: Ένα χαρούμενο και στρογγυλό μπρόκολο, ο μπαμπάς Μπρόκο, μια όμορφη πορτοκαλί καρότα με πράσινα μαλλιά, η μαμά Καροτίνα και ο γιος τους ένα ζωηρό κατακίτρινο καλαμπόκι, ο Καλαμποκάκης.

 Κάθε μέρα ξυπνούν γεμάτοι ενέργεια και χαρά, έτοιμοι να γίνουν ένα νοστιμότατο γεύμα για τα παιδιά.   Μια μέρα η μαμά ετοίμασε ένα υπέροχο γεύμα. Ο Μπρόκο, η Καροτίνα και ο Καλαμποκάκης ήταν έτοιμοι να δώσουν την ενέργειά τους και τις βιταμίνες του.  Όμως το παίδι, η μικρή Κλεοπάτρα, έφαγε μόνο λίγο από το φαγητό της. <<Χόρτασα! Δεν πεινάω άλλο!>>, είπε και άφησε το υπόλοιπο. Η οικογένεια του Μπρόκο κοιτάχτηκαν λυπημένοι και με απορία είπαν: <<Μα εμείς είμαστε τόσο νόστιμοι! Γιατί μας άφησες;>> αναρωτήθηκε η οικογένεια.

   Το ταξίδι του Πεταμένου Φαγητού

   Δυστυχώς το φαγητό που περίσσεψε, πήγε σε ένα μεγάλο κάδο. Εκεί η οικογένεια του κου Μπρόκου συνάντησε κι άλλους φίλους τους: ένα μισοφαγωμένο μήλο, μια ζαρωμένη ντομάτα, μερικά δημητριακά στο κουτί τους και  λίγο γιαούρτι. Όλοι μαζί, βρέθηκαν σε ένα μέρος που δεν ήθελαν να είναι. Το μέρος των ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ! <<Αυτό είναι άδικο!>> είπε ο Καλαμποκάκης. ‘’Εμείς θα μπορούσαμε να βοηθήσαμε άλλα παιδιά που πεινάνε! Ή να γίνουμε κομπόστα, για να βοηθήσουμε τα φυτά και τα λουλούδια να μεγαλώσουν!>>

Τι μπορούμε να κάνουμε;

   Κι εδώ έρχεται η δική μας σειρά. Για να μη συμβαίνει αυτό στον Μπρόκο, την Καροτίνα και τον Καλαμποκάκη μπορούμε να κάνουμε μερικά έξυπνα πράγματα:

• Μπορούμε να φτιάξουμε κάτι καινούριο με τα περισσεύματα
• Όταν βάζουμε φαγητό στο πιάτο μας ας βάζουμε πιο λίγο στην αρχή. Αν πεινάσουμε κι άλλο, μπορούμε να ξαναγεμίσουμε! Έτσι, δε θα μένει φαγητό που δεν ξανατρώγεται.
• Αν περισσέψει φαγητό η μαμά ή ο μπαμπάς μπορούν να βάλουν το φαγητό στην κατάψυξη ή στο ψυγείο για άλλη μέρα.
• Τα υπολείμματα των λαχανικών κ των φρούτων μπορούν να γίνουν ένα πολύ καλό λίπασμα για τα φυτά κ τα λουλούδια μας βοηθώντας τα να μεγαλώσουν.    

         Τέλος της ιστορίας (που είναι η Αρχή!)

        Την επόμενη που θα δείτε τον Μπρόκο, την Καροτίνα και τον Καλαμποκάκη στο πιάτο σας θυμηθείτε την ιστορία τους. Αγαπήστε το φαγητό σας, φάτε το με χαρά και βοηθήστε να μην πεταχτεί τίποτα. Έτσι όλοι θα είμαστε χαρούμενοι, υγιείς και ο πλανήτης μας θα είναι πιο καθαρός! Και φυσικά η τσέπη μας θα είναι πιο γεμάτη!

                                                                                       Η συγγραφική ομάδα Ε’ τάξης

Σειρά σας να το απολαύσετε!

Το τραγούδι του κλόουν

Δεν έχεις που να κοιμηθείς, δανείσου το παπούτσι μου
δεν έχεις πού να ζεσταθείς, δανείσου την καρδιά μου

Δεν έχεις πού να πιεις νερό, ξεδίψασε στο δάκρυ μου
δεν έχεις πού να ονειρευτείς, δανείσου τα όνειρα μου

Κρύβω βαθιά στις τσέπες μου, δυο ψίχουλα ψωμί,
κρύβω τον ήλιο, τα πουλιά, κι ένα άσπρο γιασεμί

Κι όλα θα γίνουν αύριο, καρβέλια, χρώματα
για να χορτάσουν των παιδιών μάτια και στόματα.

Γιώργος Μενέλαος Μαρίνος

Διαβάστε το παραμύθι, κάνοντας κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο: Το Τραγούδι του Κλόουν

ή δείτε το σε pdf:  

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν πέντε αγαπημένες αδελφές που είχαν έναν λαγό.

 Τον λάτρευαν και περνούσαν ατέλειωτες ώρες παίζοντας μαζί του. Ώσπου μια μέρα ο λαγός χάθηκε.

Στην πραγματικότητα, είχε πάει μια βόλτα στο δάσος. Καθώς περπατούσε αμέριμνος, είδε ένα παράξενα όμορφο λουλούδι.  Πλησίασε για να το μυρίσει… μα ξαφνικά το λουλούδι άνοιξε και τον κατάπιε!

Σε μια στιγμή βρέθηκε σε ένα σκοτεινό μέρος, δίπλα σε μια τρομερή μάγισσα. Εκείνη τον άρπαξε και τον έβαλε στον φούρνο για να τον ψήσει. Όμως η μάγισσα δεν έβλεπε καλά, κι έτσι ο έξυπνος λαγός βρήκε ευκαιρία να ξεγλιστρήσει και να σωθεί.

Την ίδια ώρα, η μάγισσα είχε κλέψει δύο από τις αδελφές, τη Μύριαμ και την Αριάννα. Τα άλλα τρία κορίτσια —η Μαρία, η Ελευθερία και η Ιωάννα— κοιμόντουσαν ανυποψίαστα. Το επόμενο πρωί, όταν κατάλαβαν πως οι αδελφές τους έλειπαν, ανησύχησαν πολύ και ξεκίνησαν να τις αναζητήσουν.

 Ανέβηκαν στο βουνό και εκεί είδαν ένα λουλούδι ίδιο με εκείνο που είχε δει ο λαγός. Πλησίασαν για να το παρατηρήσουν καλύτερα… και το λουλούδι τις κατάπιε κι αυτές! Έτσι βρέθηκαν στο ίδιο μυστηριώδες μέρος με τον λαγό, ευτυχώς χωρίς τη μάγισσα παρούσα. Όταν είδαν το αγαπημένο τους ζωάκι, οι καρδιές τους γέμισαν χαρά. Το πήραν αγκαλιά και άρχισαν να ψάχνουν για τη Μύριαμ και την Αριάννα.

Τις βρήκαν δεμένες, με τα χέρια τους σφιχτά δεμένα με σκοινί. Τις ελευθέρωσαν γρήγορα. Τα χέρια της Αριάννας ήταν γδαρμένα και πονούσε, όμως στάθηκε γενναία και δεν το έβαλε κάτω.

Καθώς προσπαθούσαν να βρουν την έξοδο, η μάγισσα τις εντόπισε. Τις έπιασε και τους έδεσε χέρια και πόδια. Τα κορίτσια ήταν τρομοκρατημένα. Ευτυχώς, η μάγισσα είχε έναν καλό σκύλο που τις λυπόταν και ήθελε να τις βοηθήσει. Αντίθετα, η κακιά της γάτα τις κλείδωσε καλά για να μην ξεφύγουν.

Λίγο αργότερα, η μάγισσα επέστρεψε κρατώντας ένα ποντίκι. Το έδωσε στα κορίτσια να το μυρίσουν και έπειτα το πέταξε στη γάτα για να το φάει. Τα κορίτσια ένιωθαν απελπισμένες. Δεν ήξεραν πώς να σωθούν.  Τότε η γενναία Αριάννα, παρά τον πόνο της, κατάφερε σιγά σιγά να λύσει τα δεσμά της.

Με υπομονή και θάρρος ελευθέρωσε και τις αδελφές της. Μόλις στάθηκαν ξανά όρθιες, άρχισαν να ψάχνουν απεγνωσμένα για διέξοδο. Τελικά, η Μαρία εντόπισε μια μικρή πόρτα κρυμμένη πίσω από κάτι βράχια.

Η πόρτα τις οδήγησε στο βουνό. Κατέβηκαν προσεκτικά το μονοπάτι και, κουρασμένες αλλά ευτυχισμένες, έφτασαν στο σπίτι τους. Εκεί τις περίμενε μια ζεστή, αχνιστή σούπα στο τραπέζι.

Αγκαλιάστηκαν όλες μαζί, κρατώντας σφιχτά τον λαγό τους, ευγνώμονες που ήταν ξανά ενωμένες. Και από εκείνη τη μέρα, έμαθαν πως με αγάπη, θάρρος και συνεργασία μπορούν να ξεπεράσουν κάθε δυσκολία.

           Οι μαθήτριες της Γ΄ Τάξης:

• Ευθυμιοπούλου Ιωάννα
• Ζαννίκου Ελευθερία
• Ζαννίκου Μαρία
• Κυλαδίτη Αριέττα Άννα
• Παπαζή Μαρία

Η ΦΩΤΙΑ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν δύο μικρά κορίτσια, η Μαρκέλλα και η Ιωάννα. Ήταν καλές φίλες αλλά και γειτόνισσες.

Μια μέρα του Ιούνη, μια φωτιά ξεκίνησε στο νησί από το πουθενά. Η φωτιά αυτή έκαψε χωριά, αρκετά χωριά. Ξεκίνησε από τον περιφερειακό δρόμο, έφτασε μέχρι το Δαφνώνα, τον Αγ. Γιώργη Συκούση και σε πολλά άλλα χωριά.

Έφτασε όμως και στον Βροντάδο, δηλαδή στην περιοχή που ήταν τα δύο κορίτσια. Όλη μέρα παρακολουθούσαν τα ελικόπτερα να περνούν πάνω από τα σπίτια τους.

 Ξαφνικά το βράδυ ήρθε ενημέρωση ότι έπρεπε να φύγουν από την περιοχή. Ανησύχησαν πολύ, ετοιμάστηκαν γρήγορα και βγήκαν με τις οικογένειές τους έξω. Συναντήθηκαν, αγκαλιάστηκαν και ξεκίνησαν να πάνε κάπου αλλού, ελπίζοντας να ξαναβρεθούν γρήγορα.

Η Ιωάννα πήγε στο σπίτι του ξαδέλφου της και η Μαρκέλλα στο άλλο σπίτι της κάπου κοντά. Όταν ηρέμησαν τα πράγματα αργά το βράδυ η Ιωάννα έκανε μια ευχή: «Να πάνε όλα καλά». Μετά από αυτό κοιμήθηκαν.

Όταν ξύπνησαν ήταν πια πρωί, η φωτιά δεν έκαιγε κοντά στα σπίτια τους οπότε επέστρεψαν εκεί με ασφάλεια.

Συναντήθηκαν ξανά χαρούμενες. Από τότε έζησαν αυτές καλές κι εμείς καλύτερα!

Από τη μαθήτρια της Γ΄Τάξης:

Ευθυμιοπούλου Ιωάννα

Η ΔΥΣΚΟΛΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τέσσερις άντρες από την Βαρκελώνη, ο Λαμίν, ο Ντίας, ο Κάρλος και ο Ντέμο. Ετοιμάστηκαν και σάλπαραν για την Ιταλία. Στη μέση της διαδρομής συνάντησαν ένα κράκεν.

Ο Λαμίν όρμησε καταπάνω του και ξεσπασε μεγάλη μάχη! Ο Ντίας έριξε ένα δηλητηριασμένο βέλος στο κράκεν και ύστερα από λίγο εκείνο πέθανε και βυθίστηκε πάλι στην θάλασσα.

Το ίδιο βράδυ όμως ο Ντέμο και ο Κάρλος διαπίστωσαν ότι το πλοίο είχε πάθει ζημιές και έμπαζε νερά! Οι γενναίοι άντρες έτρεξαν να καλύψουν τις ρωγμές και να επισκευάσουν ό,τι είχε χαλάσει.

Το πρωί όλα φαίνονταν να είναι καλά, όμως ξαφνικά προέκυψε ένα άλλο πρόβλημα: εμφανίστηκαν καρχαρίες που γύριζαν γύρω γύρω από το καράβι απειλώντας ότι θα το αναποδογυρίσουν!! Τότε, ο Κάρλος, που ήταν ο πιο ψύχραιμος, έριξε στη θάλασσα δολώματα που είχαν μέσα τους υπνωτικό, για να μπορέσουν να ξεφύγουν από τον κίνδυνο. Οι καρχαρίες έπεσαν στην παγίδα, έφαγαν τα δολώματα και αμέσως ναρκώθηκαν.

Τέλος, μετά από πολλές μέρες, οι τέσσερις άντρες έφτασαν με ασφάλεια στην Ιταλία. Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Οι μαθητές της Γ΄Τάξης:

Νικόλαος Λοίζος, Μανώλης Τουνισσίδης, Γιώργος Μανάρας και Νικόλαος Αντωνίου

«Το μαγικό πλοίο»

Μια φορά κι  έναν καιρό ήταν πέντε παιδιά. Τέσσερα κορίτσια και ένα αγόρι. Τα κορίτσια τα λέγανε Μαρίνα, Σάιρα, Αμαλία,  Όλια  και το αγόρι το λέγανε Καπετάν στέφανο. Είχαν πάει μία βόλτα στο δάσος.

Ξαφνικά είδαν από ένα μεγάλο δέντρο να κρέμεται ένα φαναράκι που ήταν το σπίτι μιας νεράιδας. Η νεράιδα βγήκε από το φαναράκι της , γιατί άκουσε τις φωνές των παιδιών. Όταν τα είδε τους είπε «Ξέρω να σας οδηγήσω σε μία μαγική πύλη». Τα παιδιά ακολούθησαν τις οδηγίες της νεράιδας της φύσης. Τους οδήγησε σε μία μαγική πύλη. Πέρασαν μέσα από τη μαγική πύλη και βρέθηκαν σε ένα μαγικό νησί με πολλά φυτά και δέντρα που ήταν χρωματιστά. Εκεί συνάντησαν τη νεράιδα της θάλασσας.

Αυτή τους οδήγησε σε μια κρυστάλλινη θάλασσα, που απλωνόταν πάνω από την απέραντη, γνώριμη θάλασσα∙ κι από τα νερά της ξεχυνόταν ένα λαμπερό, απόκοσμο φως. Τα παιδιά βούτηξαν και κατάλαβαν ότι μπορούσαν να αναπνέουν κάτω από το νερό. Κολυμπούσαν πολλή ώρα μέσα στη θάλασσα μέχρι που βρήκαν ένα ναυαγισμένο κρουαζιέρόπλοιο. Μπήκαν μέσα στο κρουαζιερόπλοιο και βρήκαν ότι ήταν γεμάτο με κρεβάτια, ψυγεία, καναπέδες και πουφ.

Επειδή ήταν πολύ αργά πήγανε στα κρεβάτια να κοιμηθούνε. Τότε συνάντησαν  μια γριά, χοντρή, κακιά νεράιδα.  Η νεράιδα τους είπε «Ακολουθήστε με και δεν θα το μετανιώσετε».  Είχε φίδια αντί για μαλλιά και τους χαμογελούσε πονηρά.  Την ακολούθησαν μέχρι που φτάσανε σε μία ατσάλινη πόρτα με ατσάλινα αγκάθια.  Η νεράιδα άνοιξε την πόρτα και είπε στα παιδιά να μπούνε μέσα.  Ξαφνικά η νεράιδα έκλεισε την πόρτα και τους  είπε « Τα λέμε…» Τα παιδιά κοίταξαν το δωμάτιο.  Αμέσως μετά εμφανίστηκε ένα γιγάντιο τέρας που είχε κεφάλι φιδιού και σώμα λιονταριού.  Τα παιδιά κατατρόμαξαν και έτρεξαν να σωθούν αλλά η πόρτα ήταν κλειδωμένη.  Ξαφνικά με ένα μεγάλο χτύπημα, η πόρτα άνοιξε.  Τότε σάλπαραν για να φτάσουν γρήγορα στα σπίτια τους. 

Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Οι μαθήτριες της Γ΄ Τάξης:

Σέβη Κωστάλα, Ευαγγελία Σταματινού, Μαρία Ζαννίκου, Ειρήνη Βασιλάκη, Μαρκέλλα Γεωργούλη και Κωστάλας Στέφανος

Μια παράξενη κατάδυση

             Μια φορά κι έναν καιρό, τρεις φίλοι, ο Σιδερής, ο Στέφανος και ο Άγγελος, πήγαν στη θάλασσα για κατάδυση. Όπως κολυμπούσαν είδαν κάτι παράξενο. Η θάλασσα λαμπύριζε. Πήγαν πιο κοντά και είδαν ένα κλειδί κι έναν χάρτη. Πήγαν να το πουν στους φίλους τους, τον Αναστάση και τον Μάκη. Αλλά είχαν ένα πρόβλημα, ο χάρτης, που ήταν χάρτης θησαυρού, έδειχνε το σημείο του θησαυρού στην Αυστραλία. Αλλά εκείνοι ήταν στην Ελλάδα.

            Οπότε μάζεψαν υλικά και προμήθειες και έφτιαξαν ένα καράβι. Πήραν τα κουπιά τους και άρχισαν το ταξίδι τους. Ταξίδευαν μήνες και μήνες ώσπου έφτασαν στην Αυστραλία. Όταν έφτασαν κατάλαβαν πως το σημείο που έδειχνε χάρτης, ήταν πάνω σε ένα ηφαίστειο. Έτρεξαν στο ηφαίστειο και καθώς πήγαιναν συναντήσαν ένα δηλητηριασμένο φίδι που ήθελε να τους φάει. Πήγαν στο καράβι, πήραν τα κουπιά τους και αντιμετώπισαν το φίδι. Το ηφαίστειο ήταν ενεργό. Πήγαν στο ηφαίστειο γρήγορα και τότε έγινε ένας σεισμός. Κατάλαβαν πως τα πράγματα έγιναν πολύ σοβαρά. Κατάφεραν και πήραν το θησαυρό. Κατά την επιστροφή έπεσαν πάνω σε πειρατές, που ήθελαν και εκείνη το θησαυρό. Οι πειρατές στο πλοίο τους είχαν έναν φυλακισμένο, τον Αλέξη. Οι πέντε τον γνώριζαν και αποφάσισαν να τον ελευθερώσουν. Σκότωσαν τους πειρατές και πήραν τον Αλέξη. Όταν  έφτασαν σπίτι άνοιξαν τον θησαυρό και μέσα του είχε χρυσάφι, λεφτά και ένα χαρτί που έλεγε <<ο αληθινός θησαυρός είναι η περιπέτεια>>.

            Αυτή είναι μια ιστορία που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ εγώ και οι φίλοι μου!!!

Οι μαθητές της Γ΄Τάξης:

Άγγελος Βασιλάκης, Ισίδωρος Γλύκας, Στέφανος Τσέτσερης, Μιχάλης Κωνσταντάς, Αναστάσιος Ταχτσίδης και Αλέξανδρος Ντεντάι

 Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τρία παιδιά, ο Λάζαρος, η Ζηνοβία και η Φανή.  Κάθε μέρα πήγαιναν να εξερευνήσουν  το δάσος.  Μια μέρα, καθώς έπαιζαν κρυφτό πίσω από τα δέντρα, ο Λάζαρος άκουσε κάτι παράξενους ήχους και ήταν περίεργος να δει από πού έρχονται.  Σε λίγα λεπτά εξαφανίστηκε, χωρίς κανένας να καταλάβει κάτι.  Η Ζηνοβία και η Φανή αγχώθηκαν. Έψαχναν για τον Λάζαρο αλλά δεν τον έβρισκαν πουθενά.  Βράδιασε και πήγαν σπίτια τους.  Αλλά το επόμενο πρωί πήγαν πάλι στο δάσος να ψάξουν για τον

Λάζαρο.  Είχαν απελπιστεί, όταν είδαν ένα περιστέρι που δεν ήταν σαν τα άλλα.  Τους προκαλούσε να το ακολουθήσουν.  Το περιστέρι τους οδήγησε βαθιά στο δάσος.  Είδανε τον Λάζαρο ξαπλωμένο στον κορμό ενός δέντρου  και το πόδι του φαινόταν να έχει τραυματιστεί.

-      Τι έπαθες; Τον ρώτησαν.

-      Όταν παίζαμε κρυφτό, άκουσα κάτι παράξενους ήχους.   Είχα την περιέργεια να βρω τι είναι αυτοί οι ήχοι.  Ακολούθησα λοιπόν τους ήχους, αλλά οδηγήθηκα βαθιά στο δάσος και χάθηκα.  Όταν βράδιασε, καθώς έψαχνα κάπου να κοιμηθώ, σκουντούφλησα σε ένα κλαδί, έπεσα και λιποθύμησα.  Από κείνη την ώρα δεν μπορούσα να κουνηθώ.

Οι φίλες του τον βοήθησαν να σηκωθεί και να περπατήσει.  Κανείς τους δεν γνώριζε πώς να βγουν από το δάσος.  Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε πάλι το

περιστέρι και τους οδήγησε έξω από το δάσος.  Πήγανε αμέσως στα σπίτια τους και ζήσανε αυτοί καλά  κι εμείς καλύτερα!

 Στυλιανός Ζαννίκος

Μιχαήλ Μητσός

Μιχαήλ Αγγελίδης

Σταύρος Τσούρος

Οι Πρωταθλητές του Πόλο και το Μυστικό των Βαμπίρ

 ​Μια φορά κι έναν καιρό, ο Μιχάλης και ο Γιώργος ήταν δύο αχώριστοι φίλοι που λάτρευαν το πόλο. Μια Τετάρτη, η ομάδα τους, έπαιζε αντίπαλη με μια πολύ δύσκολη ομάδα σε έναν πολύ κρίσιμο αγώνα. Ο Μιχάλης είχε αναλάβει τη θέση του τερματοφύλακα, ενώ ο Γιώργος έπαιζε ως φουνταριστός.

​Ο αγώνας ήταν εξαιρετικά δύσκολος. Ο Νίκος κατάφερε να βάλει πολλά γκολ, όμως η τύχη δεν ήταν με το μέρος των δύο φίλων εκείνη τη μέρα. Ο Γιώργος αναγκάστηκε να γίνει αλλαγή επειδή τον χτύπησαν σκληρά, ενώ ο Μιχάλης δέχτηκε την μπάλα με δύναμη στο κεφάλι. Όταν επέστρεψαν στο σπίτι τους το βράδυ, ήταν και οι δύο πολύ λυπημένοι.

​Την επόμενη μέρα όμως, όλα άλλαξαν. Στον επαναληπτικό αγώνα στην πισίνα, ο Γιώργος έβαλε πολλά γκολ χαρίζοντας στην ομάδα του την νικη ενώ απο το τέρμα του Μιχαλη δεν πέρασε ούτε μια φορά η μπάλα . Η εμφάνισή τους ήταν τέλεια και έτσι, όταν γύρισαν σπίτι, ήταν γεμάτοι χαρά και ικανοποίηση.

​Όμως, η ευτυχία τους κόπηκε απότομα. Οι γονείς τους είχαν εξαφανιστεί! Έντρομα, τα δύο παιδιά έτρεξαν στην αστυνομία για να ζητήσουν βοήθεια, αλλά εκεί τους περίμενε μια εφιαλτική αποκάλυψη: οι αστυνομικοί είχαν μεταμορφωθεί σε βαμπίρ!

​Άρχισε ένα κυνηγητό που κράτησε μέρες. Μετά από μεγάλη προσπάθεια, ο Μιχάλης και ο Γιώργος κατάφεραν τελικά να βρουν τους γονείς τους. Η αλήθεια όμως ήταν τραγική: είχαν γίνει και εκείνοι βαμπίρ​. Στην αρχή φοβήθηκαν κ σκέφτηκαν να το βάλουν στα πόδια, όμως βλέποντας έτσι τους γονείς  είπαν κ οι δυο μαζί , «πρέπει να βρούμε μια λύση εμείς είμαστε πολίστες δεν τα παρατάμε.»   Τότε ο Μιχάλης είχε μια ιδέα:

«Γιώργο, τα βαμπίρ φοβούνται το νερό της πισίνας!»

​Πήραν γρήγορα τα παγούρια τους και έβρεξαν τους γονείς τους με το νερό που είχαν φέρει από το κολυμβητήριο. Ξαφνικά, το κακό ξόρκι λύθηκε! Οι γονείς τους έγιναν πάλι καλά, τα βαμπίρ εξαφανίστηκαν και όλοι μαζί γύρισαν στο σπίτι ασφαλείς. Οι δύο φίλοι ήταν πλέον οι ήρωες της πόλης!

 Αγγελίδης Μιχαήλ & Γεώργιος Μαθιούδης

Οι Μάγισσες του Μαγισσόλακου

Κάποτε σε ένα μικρό χωριό τη Μαγισσούπολη υπήρχαν τέσσερεις νεαρές μάγισσες , που οι γονείς τους ήταν αυτοί που ελευθέρωσαν τη Μαγισσούπολη από τις τρεις κακές μάγισσες του Μαγισσόλακου.

Ααααχ! Ξεχάσαμε να σας πούμε τα ονόματα μας!

-Εγώ είμαι η Γουίλα Γουόρντ , ενώ οι φίλες μου είναι η Γουάντα Ροκ , η Γουίντα Ζοκ και η Μπέλα Κόντρατ.

Αυτές ήταν αχώριστες και ατρόμητες . Ένα βράδυ έπεσε μια μεγάλη κατάρα στη Μαγισσούπολη . Οι άνθρωποι όλοι πάγωσαν… Κατόπιν όμως οι μάγισσες του Μαγισσόλακου πήγαν γρήγορα σε ένα ολόμαυρο σπίτι , το πιο κακό από όλα , το είδαν , το ξαναείδαν αλλά δεν τους θύμιζε τίποτα.

-Γεία σας, εγώ είμαι η Γουίντα Ζόκ , οι γονείς μου είναι οι πιο σπουδαίοι μάγοι , είχαν βγει έξω ένα βράδυ και τους είδε ο κακός μάγος , αυτοί όμως δεν τον είδαν . Τέλος η δική μου ιστορία , ακούστε τώρα τις ιστορίες των φίλων μου.

-Εγώ είμαι η Γουάντα Ροκ , και οι δικοί μου γονείς ήταν πολύ σπουδαίοι μάγοι ή όχι ψέματα , ήταν οι δυο πιο ισχυροί μάγοι σε όλη την πόλη. Τέλος πάντων , ας σας πω τώρα την ιστορία μου.

Εδώ και έναν μήνα οι γονείς μου μαζί με τους γονείς της Γουίλα Γουόρντ ,της Γουάντα Ροκ και της Μπέλα Κοντραντ είχαν εξαφανιστεί για πάρα πολύ καιρό, όμως δεν ξέρουμε για πιο λόγο γιατί δεν έχουν δώσει ως τώρα σημάδια ζωής . Γι αυτό οι τέσσερεις μικρές μάγισσες της Μαγισσούπολης ξεκίνησαν το μακρινό τους ταξίδι για να σώσουν την πόλη τους από τις κακές μάγισσες του Μαγισσόλακου . Εκείνο το βράδυ ετοίμασαν τα πράγματά τους γιατί η επόμενη μέρα θα ήταν πολύ κουραστική. Το βράδυ κύλησε ήρεμα.

Την  επόμενη μέρα…

-Είσαστε όλοι έτοιμοι; , ρώτησε η Γουίλα .

-Εννοείται! , απάντησαν με μια φωνή τα άλλα τρία μαγισσάκια.

-Ας ξεκινήσουμε λοιπόν τη δράση!

Οι μικρές, μα γενναίες μάγισσες πέρασαν από λόφους , βουνά , πόλεις και χωριά , λίμνες και ποτάμια. Πέρασαν μέρες πολλές , μέχρι που μια μέρα έφτασαν ακριβώς πάνω από το Μαγισσόλακο. Τότε με μια φωνή είπαν όλες μαζί γεμάτες  ενθουσιασμό : « Κορίτσια φτάσαμε, ώρα για δράση!» Καθώς πετούσαν πάνω στις μαγικές τους σκούπες είδαν κάτω όλους τους κακούς μάγους να γλεντούν όλοι μαζί . Χωρίς να χάσουν χρόνο , πέταξαν όσο πιο χαμηλά μπορούσαν και τους έριξαν ένα μαγικό φίλτρο , που τους μετέτρεψε όλους σε καλούς μάγους. Έτσι την επόμενη μέρα επέστρεψαν στο χωρίο τους και εκεί συνάντησαν τους γονείς τους , οι οποίοι είχαν επιτρέψει απογοητευμένοι γιατί δεν είχαν βρει το Μαγισσόλακο. Τότε τα θαρραλέα κορίτσια τους , τους εξήγησαν ότι κατέφεραν να μετατρέψουν τους κακούς μάγους σε καλούς και δεν είχαν πια κάτι να φοβούνται. Οι γονείς τους ήταν τόσο περήφανοι , που με δάκρυα στα μάτια αγκαλιάστηκαν οι μαζί. Από τότε όλοι ζούσαν χαρούμενοι και ασφαλείς στην πόλη χάρη στις ατρόμητες μάγισσες .

Άλλωστε όλα μπορούμε  να τα καταφέρουμε όταν είμαστε ενωμένοι και πιστεύουμε στον εαυτό μας!

Συγγραφείς  : Καραμπουρνιώτη Μαρκέλλα ,  Κοτατή Κυριακή

                      Κριτούλη Βασιλική  & Κωνσταντά Μαρία

Οι τρεις Κυνηγοί

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσαν τρεις φίλοι κυνηγοί που επιθυμούσαν πάντα το καλό. Μια μέρα αποφάσισαν να πάνε εκδρομή στο δάσος. Ένα πρωινό, ο ένας από αυτούς βγήκε για έναν περίπατο ανάμεσα στα δέντρα.

Καθώς περπατούσε, συνάντησε ένα βαμπίρ που σκόρπιζε φόβο και τρόμο σε όλο το δάσος. Εκείνος όμως δεν δείλιασε. Το πλησίασε με θάρρος και το ρώτησε πώς το λένε.

«Με λένε Φόβο», απάντησε το βαμπίρ.

Τότε ο κυνηγός το ρώτησε: «Γιατί βασανίζεις όσους ζουν σε αυτό το τόσο όμορφο και γεμάτο χρώματα δάσος;»

Και το βαμπίρ αποκρίθηκε: «Γιατί θέλω να νικήσω την ομορφιά».

Ο κυνηγός στάθηκε απέναντί του και είπε με αποφασιστικότητα: «Δεν θα το επιτρέψω αυτό, γιατί έχω συμμάχους μου το θάρρος και την ελπίδα».

Μόλις τελείωσε η κουβέντα τους, το δάσος πάγωσε για μια στιγμή, σαν να κρατούσε την ανάσα του. Το βαμπίρ χαμογέλασε σκοτεινά και προχώρησε ένα βήμα μπροστά.

«Θα δούμε αν το θάρρος σου είναι αρκετό», είπε με βαριά φωνή.

Ο κυνηγός στάθηκε ακίνητος, αλλά μέσα του ένιωθε την καρδιά του να χτυπά δυνατά. Παρ’ όλα αυτά, δεν υποχώρησε. Θυμήθηκε τους φίλους του, την καλοσύνη που τους ένωνε και την ομορφιά του δάσους που άξιζε να προστατευτεί.

Ξαφνικά, ένα απαλό φως άρχισε να απλώνεται γύρω του. Ήταν η ελπίδα που κουβαλούσε μέσα του. Το σκοτάδι γύρω από το βαμπίρ άρχισε να υποχωρεί.

Το βαμπίρ έκανε πίσω, τα μάτια του γεμάτα απορία. «Τι είναι αυτό;» ψιθύρισε.

«Είναι αυτό που δεν μπορείς να νικήσεις», απάντησε ο κυνηγός. «Το θάρρος και η ελπίδα».

Το φως δυνάμωσε ακόμη περισσότερο και το δάσος γέμισε ξανά χρώματα και ζωή. Το βαμπίρ, ανήμπορο μπροστά σε αυτή τη δύναμη, χάθηκε σιγά σιγά μέσα στις σκιές.

Ο κυνηγός χαμογέλασε και γύρισε πίσω στους φίλους του, γνωρίζοντας πως όσο υπάρχει θάρρος και ελπίδα, το καλό θα βρίσκει πάντα τον δρόμο του.

Συμπέρασμα: Το θάρρος και η ελπίδα πάντα νικούν.

Λαδικός Στέλιος, Μαθιούδης Κωνσταντίνος, Μαθιούδης Γεώργιος και Καλιμανάς Λάμπρος

1. Πού πήγε η Δευτέρα;

Το παραμύθι έγραψαν οι μαθητές/τριες της Δ΄ Τάξης του 3^ου Δημοτικού Σχολείου Βροντάδου: 

Καραμπουρνιώτη Μαρκέλλα – Νικολέτα

Κριτούλη Βασιλική

Μαθιούδης Κωνσταντίνος

Κάποτε, σε μια μικρή πόλη κρυμμένη ανάμεσα σε δύο βουνά, υπήρχε ένας δράκος εντελώς διαφορετικός από όλους τους άλλους. Δεν έτρωγε όπως οι συνηθισμένοι δράκοι, δεν του άρεσε το ανθρώπινο κρέας, ούτε επιθυμούσε να γίνει πλούσιος. Ο δράκος αυτός είχε μια πολύ παράξενη όρεξη… του άρεσε να τρώει… μέρες.

Ναι, καλά άκουσες. Μέρες της εβδομάδας.

Τον έλεγαν Γκρίζλο και ζούσε ψηλά στα σύννεφα, εκεί όπου οι μέρες περνούσαν από κάτω του σαν πολύχρωμες κορδέλες. Ο Γκρίζλο τις έβλεπε και τις λαχταρούσε. Και κάποια μέρα, που έτυχε να είναι Δευτέρα, ο Γκρίζλο βαρέθηκε.

Βαρέθηκε να βλέπει ανθρώπους να γκρινιάζουν για τη Δευτέρα, επειδή είναι η μέρα που πάνε στη δουλειά· να μουρμουρίζουν, να παραπονιούνται, να εύχονται να μην είχε ξημερώσει.

«Αφού κανείς δεν τη θέλει…» μουρμούρισε και άνοιξε το στόμα του διάπλατα. «Θα την πάρω εγώ!»

Με μια τεράστια μπουκιά «χράπ!» κατάπιε ολόκληρη τη Δευτέρα.

Την επόμενη μέρα, ο κόσμος ξύπνησε και είδε στο ημερολόγιο Τρίτη. Κι όμως όλοι ένιωθαν περίεργα ξεκούραστοι, χωρίς το παραμικρό ίχνος πρωινής γκρίνιας. Κανείς δεν ήξερε το γιατί. Κανείς, εκτός από τον Γκρίζλο.

Οι μέρες περνούσαν ήσυχα, αλλά χωρίς τη Δευτέρα ο χρόνος άρχισε να μπερδεύεται. Τα σχολεία έχαναν το πρόγραμμά τους, τα καταστήματα δεν ήξεραν πότε να ανοίξουν. Όλοι ένιωθαν πως κάτι δεν πήγαινε καλά, σαν να χανόταν το βήμα από το χορό.

Τότε ήταν που η μικρή Ελένη, ένα κορίτσι γεμάτο περιέργεια και θάρρος, αποφάσισε να ανέβει στο βουνό και να βρει ποιος ανακάτευε έτσι τον χρόνο. Σκαρφάλωσε ως την κορυφή του βουνού, βρήκε τον Γκρίζλο και τον ρώτησε:

«Κύριε δράκε, μήπως εσύ έφαγες τη Δευτέρα;»

Ο Γκρίζλος ντράπηκε λίγο και έγνεψε καταφατικά.

«Μα γιατί;» τον ρώτησε ξανά η Ελένη.

«Επειδή όλοι τη μισούσαν…» απάντησε εκείνος και «σκέφτηκα πως δε θα τους λείψει».

Η Ελένη χαμογέλασε γλυκά.

«Τη Δευτέρα δε τη μισούμε. Απλώς τη φοβόμαστε λίγο. Είναι η αρχή. Και κάθε αρχή είναι δύσκολη. Όμως χωρίς αρχή, δεν ξεκινάει τίποτα όμορφο.»

Ο Γκρίζλος σκέφτηκε για λίγο και είπε: «Έχεις δίκιο. Πρέπει να την επιστρέψω.»

Άνοιξε τότε το στόμα του και, με ένα «πουφ», άφησε τη Δευτέρα να γλιστρήσει πίσω στη θέση της, έτοιμη για χρήση.

Από εκείνη τη μέρα, οι άνθρωποι δεν γκρινιάζουν τόσο για τη Δευτέρα. Γιατί ξέρουν πως, αν το παρακάνουν, υπάρχει πάντα ένας δράκος ψηλά στα σύννεφα, πρόθυμος… να την ξανακαταβροχθίσει!

 ΤΕΛΟΣ

Μπορείτε να διαβάσετε το παραπάνω παραμύθι σε φηφιακή μορφή, κάνοντας κλικ στον σύνδεσμο:

https://heyzine.com/flip-book/33b02733f7.html

ή να το δείτε σε pdf: Πού Πήγε η Δευτέρα

Με μια άλλη ματιά …όταν η Τεχνητή Νοημοσύνη  δίνει ζωή στις πιο όμορφες ιδέες και στη φαντασία των παιδιών.

2. Ζητείται φίλος (Όχι για φάγωμα)

Το παραμύθι έγραψαν και εικονογράφησαν οι μαθητές/τριες της Ε΄ Τάξης του 3^ου Δημοτικού Σχολείου Βροντάδου:

ΤΣΟΥΡΟΥ ΕΙΡΗΝΗ

ΖΑΝΝΙΚΟΥ ΕΙΡΗΝΗ

ΜΑΘΙΟΥΔΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗ

ΠΑΝΤΕΛΟΓΛΟΥ ΣΕΒΗ

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΜΥΡΤΩ

ΛΟΙΖΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

 Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μια οικογένεια που λεγόταν «Εβδομάδα». Αποτελούνταν από επτά παιδιά, το καθένα με το δικό του όνομα και χαρακτήρα.

Μια ηλιόλουστη μέρα, όλα τα παιδιά βγήκαν στο πάρκο για να παίξουν. Έτρεχαν, γελούσαν και διασκέδαζαν τόσο πολύ, που δεν κατάλαβαν πότε πέρασε η ώρα. Ξαφνικά άκουσαν τη μητέρα τους να τους φωνάζει:
«Ελάτε σπίτι για να φάτε!»

Τα παιδιά ξεκίνησαν αμέσως για το σπίτι. Όταν έφτασαν, η Τρίτη και η Τετάρτη περίμεναν να ετοιμαστεί το φαγητό παίζοντας στον κήπο, ενώ η Πέμπτη και η Παρασκευή πήγαν στην κουζίνα για να βοηθήσουν τη μητέρα τους. Όμως κάτι δεν πήγαινε καλά… Κάποιος έλειπε!
Η Δευτέρα δεν είχε ακούσει τη μητέρα της και είχε μείνει μόνη της στο πάρκο.

Εκείνη την ώρα, ενώ έπαιζε αμέριμνη, είδε μπροστά της έναν τεράστιο κόκκινο δράκο. Από το στόμα του έβγαιναν φωτιές, είχε μεγάλα κατακόκκινα μάτια, κοφτερά δόντια και μυτερές λεπίδες στην πλάτη του. Η Δευτέρα τρόμαξε πολύ! Άρχισε να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε, όμως σύντομα κατάλαβε πως ο δράκος δεν την κυνηγούσε… αλλά έκλαιγε.

Με διστακτικά βήματα πλησίασε κοντά του και τον ρώτησε:
«Τι έχεις;»  

Ο δράκος, χωρίς να πει λέξη, την κατάπιε με μια μπουκιά! Όμως δεν μπόρεσε να την κρατήσει στο στομάχι του. Άρχισε να χασμουριέται δυνατά και η Δευτέρα βρήκε την ευκαιρία να σκαρφαλώσει και να βγει έξω. Μόλις ελευθερώθηκε, έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε προς το σπίτι της για να κάνει μπάνιο.  

Την ίδια στιγμή, η οικογένειά της την έψαχνε παντού. Είχαν πανικοβληθεί και φοβόντουσαν πολύ. Όταν όμως την είδαν να επιστρέφει σώα και αβλαβής, ανακουφίστηκαν.
«Πού ήσουν;» τη ρώτησαν με αγωνία.

Η Δευτέρα τους διηγήθηκε όλη την περιπέτειά της. Τότε όλοι μαζί αποφάσισαν να πάνε να βρουν τον δράκο και να τον ρωτήσουν γιατί συμπεριφέρθηκε με αυτό τον τρόπο. Πήγαν στο σημείο όπου τον είχε δει για τελευταία φορά η Δευτέρα και πράγματι, ήταν ακόμα εκεί.

«Γιατί το έκανες;» τον ρώτησαν.
Ο δράκος τους εξήγησε πως ένας μάγος του είχε αναθέσει μια αποστολή: να φάει έναν άνθρωπο για να αποκτήσει φίλους.

Τότε η Δευτέρα τον ρώτησε:
«Γιατί δεν γίνεσαι φίλος μαζί μας;»

Ο δράκος χάρηκε πολύ και απάντησε πως θα το ήθελε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο! Έτσι, τα παιδιά και ο δράκος πήγαν όλοι μαζί στο πάρκο και έπαιξαν χαρούμενοι σαν αληθινοί φίλοι.

Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

ΤΕΛΟΣ

Μπορείτε να διαβάσετε το παραπάνω παραμύθι σε φηφιακή μορφή, κάνοντας κλικ στον σύνδεσμο:

https://heyzine.com/flip-book/0940adf445.html

ή να το δείτε σε pdf:  Ζητείται Φίλος(Όχι για Φάγωμα)

3.  Η Εξαφάνιση της Δευτέρας

Το παραμύθι έγραψαν οι μαθητές/τριες της Στ΄΄ Τάξης του 3^ου Δημοτικού Σχολείου Βροντάδου:

Κριμιζής Ευστάθιος

Λιάκου Μαρκέλλα

Μανδαμανδιώτης Κωνσταντίνος-Μαρκέλλος 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας δράκος που τον έλεγαν Φαταουλίνο.

Ο Φαταουλίνος δεν έτρωγε πίτσες, παγωτά και μπισκότα όπως οι άλλοι δράκοι.
Ήταν πολύ παράξενος, γιατί του άρεσε να τρώει μέρες!

Έτρωγε Τετάρτες, Σάββατα και καμιά φορά Παρασκευές. Όμως αυτές οι μέρες του έπεφταν βαριές στο στομάχι και πάντα τις έβγαζε αμέσως έξω.
Έτσι, οι άνθρωποι αν και δεν καταλάβαιναν πώς κάποιες μέρες εξαφανίζονταν και μετά ξαναγύριζαν, συνέχιζαν την καθημερινότητα τους.  Μια μέρα όμως ο Φαταουλίνος έκανε κάτι απίστευτο.
Έφαγε τη Δευτέρα και δεν την έβγαλε ξανά!

Το επόμενο πρωί όλοι ξύπνησαν μπερδεμένοι.

— Μπαμπά, τι μέρα είναι σήμερα; ρώτησε ένα παιδί.
— Εεε… νομίζω Τρίτη; είπε ο μπαμπάς ξύνοντας το κεφάλι του.
— Μα χθες ήταν Κυριακή! είπε η μαμά.

Κανείς δεν καταλάβαινε τι είχε γίνει.

Μόνο ο Μάριος, ένα παιδί της Πέμπτης Δημοτικού, παρατήρησε κάτι περίεργο.
Κοίταξε το ημερολόγιο και είδε ότι… η Δευτέρα έλειπε!

— Ο δράκος την έφαγε! σκέφτηκε. Πρέπει να τον βρω!

Ο Μάριος έψαξε παντού στην πόλη, αλλά δεν έβρισκε πουθενά τον δράκο.
Κουράστηκε πολύ και κάθισε σε ένα παγκάκι να ξεκουραστεί.
Ξαφνικά, καθώς κοιτούσε δεξιά κι αριστερά…
ποιος περνάει από μπροστά του;
Ο Φαταουλίνος!

— Φαταουλίνε! Γιατί έφαγες τη Δευτέρα; Όλος ο κόσμος έχει μπερδευτεί! φώναξε ο Μάριος.

— Πεινούσα πολύ και βαρέθηκα να τρώω τα ίδια και τα ίδια, είπε ο δράκος.

— Ναι, αλλά δεν γίνεται να λείπει μια μέρα από το ημερολόγιο, απάντησε ο Μάριος.

Ο δράκος σκέφτηκε λίγο.

— Και τώρα πώς θα τη βγάλουμε από την κοιλιά μου; Την έχω χωνέψει πια…

— Θα βρούμε λύση, αλλά πρώτα πρέπει να το πούμε σε όλους, είπε ο Μάριος.

Ο Μάριος έτρεξε σε όλο το χωριό φωνάζοντας:
— Παιδιά, παιδιά! Βρήκα πού πήγε η Δευτέρα!

Όμως κανείς δεν τον πίστεψε. Όλοι γελούσαν.
Ο Μάριος δεν τα παράτησε.

Την επόμενη μέρα πήγε ξανά στον Φαταουλίνο.
Ο δράκος είχε καταλάβει το λάθος του και ήταν στενοχωρημένος.

— Βρήκα τη λύση! είπε ο Μάριος.

— Εσείς οι δράκοι βγάζετε φωτιά όταν φυσάτε. Αν φυσήξεις δυνατά, μαζί με τη φωτιά ίσως βγει και η Δευτέρα!

Ο Φαταουλίνος πήρε βαθιά ανάσα και φύσηξε με όλη του τη δύναμη…

Φφφφφ!

— Να η Δευτέρα! φώναξε χαρούμενος ο Μάριος.

Για να τον ευχαριστήσει, ο Μάριος του έφερε ένα παλιό ημερολόγιο γεμάτο μέρες, για να τρώει χωρίς να δημιουργεί μπελάδες.

Και ζήσανε αυτοί καλά

κι εμείς ακόμα καλύτερα!

Τέλος

Μπορείτε να διαβάσετε το παραπάνω παραμύθι σε φηφιακή μορφή, κάνοντας κλικ στον σύνδεσμο:

https://heyzine.com/flip-book/0940adf445.html

ή να το δείτε σε pdf:   Η Εξαφάνιση της Δευτέρας

Οι μαθητές της Ε΄ Τάξης δημιούργησαν ένα ψηφιακό βιβλίο που αναφέρεται στους κινδύνους που διατρέχουν κατά την περιήγηση τους στο διαδίκτυο, σε μια προσπάθεια να δώσουμε έμφαση στην ασφαλή πλοήγηση και δημιουργική χρήση του διαδικτύου.  Με αυτό το έργο το σχολείο μας έλαβε μέρος στο 14ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ψηφιακής Δημιουργίας που διεξήχθη στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο στις 9 Μαΐου 2025. 

https://read.bookcreator.com/4Er0vpPsHGMhmRGrWnB6gqx4KTC3/KVs9g_qhTGWyZyWTsI8Gfw