Το Παράξενο Περιστέρι

 Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τρία παιδιά, ο Λάζαρος, η Ζηνοβία και η Φανή.  Κάθε μέρα πήγαιναν να εξερευνήσουν  το δάσος.  Μια μέρα, καθώς έπαιζαν κρυφτό πίσω από τα δέντρα, ο Λάζαρος άκουσε κάτι παράξενους ήχους και ήταν περίεργος να δει από πού έρχονται.  Σε λίγα λεπτά εξαφανίστηκε, χωρίς κανένας να καταλάβει κάτι.  Η Ζηνοβία και η Φανή αγχώθηκαν. Έψαχναν για τον Λάζαρο αλλά δεν τον έβρισκαν πουθενά.  Βράδιασε και πήγαν σπίτια τους.  Αλλά το επόμενο πρωί πήγαν πάλι στο δάσος να ψάξουν για τον

Λάζαρο.  Είχαν απελπιστεί, όταν είδαν ένα περιστέρι που δεν ήταν σαν τα άλλα.  Τους προκαλούσε να το ακολουθήσουν.  Το περιστέρι τους οδήγησε βαθιά στο δάσος.  Είδανε τον Λάζαρο ξαπλωμένο στον κορμό ενός δέντρου  και το πόδι του φαινόταν να έχει τραυματιστεί.

-      Τι έπαθες; Τον ρώτησαν.

-      Όταν παίζαμε κρυφτό, άκουσα κάτι παράξενους ήχους.   Είχα την περιέργεια να βρω τι είναι αυτοί οι ήχοι.  Ακολούθησα λοιπόν τους ήχους, αλλά οδηγήθηκα βαθιά στο δάσος και χάθηκα.  Όταν βράδιασε, καθώς έψαχνα κάπου να κοιμηθώ, σκουντούφλησα σε ένα κλαδί, έπεσα και λιποθύμησα.  Από κείνη την ώρα δεν μπορούσα να κουνηθώ.

Οι φίλες του τον βοήθησαν να σηκωθεί και να περπατήσει.  Κανείς τους δεν γνώριζε πώς να βγουν από το δάσος.  Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε πάλι το

περιστέρι και τους οδήγησε έξω από το δάσος.  Πήγανε αμέσως στα σπίτια τους και ζήσανε αυτοί καλά  κι εμείς καλύτερα!

 Στυλιανός Ζαννίκος

Μιχαήλ Μητσός

Μιχαήλ Αγγελίδης

Σταύρος Τσούρος

Οι Πρωταθλητές του Πόλο και το Μυστικό των Βαμπίρ

 ​Μια φορά κι έναν καιρό, ο Μιχάλης και ο Γιώργος ήταν δύο αχώριστοι φίλοι που λάτρευαν το πόλο. Μια Τετάρτη, η ομάδα τους, έπαιζε αντίπαλη με μια πολύ δύσκολη ομάδα σε έναν πολύ κρίσιμο αγώνα. Ο Μιχάλης είχε αναλάβει τη θέση του τερματοφύλακα, ενώ ο Γιώργος έπαιζε ως φουνταριστός.

​Ο αγώνας ήταν εξαιρετικά δύσκολος. Ο Νίκος κατάφερε να βάλει πολλά γκολ, όμως η τύχη δεν ήταν με το μέρος των δύο φίλων εκείνη τη μέρα. Ο Γιώργος αναγκάστηκε να γίνει αλλαγή επειδή τον χτύπησαν σκληρά, ενώ ο Μιχάλης δέχτηκε την μπάλα με δύναμη στο κεφάλι. Όταν επέστρεψαν στο σπίτι τους το βράδυ, ήταν και οι δύο πολύ λυπημένοι.

​Την επόμενη μέρα όμως, όλα άλλαξαν. Στον επαναληπτικό αγώνα στην πισίνα, ο Γιώργος έβαλε πολλά γκολ χαρίζοντας στην ομάδα του την νικη ενώ απο το τέρμα του Μιχαλη δεν πέρασε ούτε μια φορά η μπάλα . Η εμφάνισή τους ήταν τέλεια και έτσι, όταν γύρισαν σπίτι, ήταν γεμάτοι χαρά και ικανοποίηση.

​Όμως, η ευτυχία τους κόπηκε απότομα. Οι γονείς τους είχαν εξαφανιστεί! Έντρομα, τα δύο παιδιά έτρεξαν στην αστυνομία για να ζητήσουν βοήθεια, αλλά εκεί τους περίμενε μια εφιαλτική αποκάλυψη: οι αστυνομικοί είχαν μεταμορφωθεί σε βαμπίρ!

​Άρχισε ένα κυνηγητό που κράτησε μέρες. Μετά από μεγάλη προσπάθεια, ο Μιχάλης και ο Γιώργος κατάφεραν τελικά να βρουν τους γονείς τους. Η αλήθεια όμως ήταν τραγική: είχαν γίνει και εκείνοι βαμπίρ​. Στην αρχή φοβήθηκαν κ σκέφτηκαν να το βάλουν στα πόδια, όμως βλέποντας έτσι τους γονείς  είπαν κ οι δυο μαζί , «πρέπει να βρούμε μια λύση εμείς είμαστε πολίστες δεν τα παρατάμε.»   Τότε ο Μιχάλης είχε μια ιδέα:

«Γιώργο, τα βαμπίρ φοβούνται το νερό της πισίνας!»

​Πήραν γρήγορα τα παγούρια τους και έβρεξαν τους γονείς τους με το νερό που είχαν φέρει από το κολυμβητήριο. Ξαφνικά, το κακό ξόρκι λύθηκε! Οι γονείς τους έγιναν πάλι καλά, τα βαμπίρ εξαφανίστηκαν και όλοι μαζί γύρισαν στο σπίτι ασφαλείς. Οι δύο φίλοι ήταν πλέον οι ήρωες της πόλης!

 Αγγελίδης Μιχαήλ & Γεώργιος Μαθιούδης