ΟΙ ΟΔΟΙ ΑΡΤΑΚΗΣ,ΙΚΟΝΙΟΥ, ΑΝΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
ΝΙΚΟΜΗΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΔΙΛΜΠΟΗ
της Αντέα Παλούτσα
και Γιώργου Παπαδόπουλου
Η οδός Αρτάκης σχετίζεται με την ιστορία της Μικρασιατικής Καταστροφής και τους πρόσφυγες που ήρθαν μετά το Μικρασιατική Καταστροφή.
Ήταν ελληνική πόλη κοντά στην Κύζικο, στη θάλασσα του Μαρμαρά.
Μετά το 1922 πολλοί Έλληνες κάτοικοι εκδιώχθηκαν και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα.
Για να τιμηθεί η χαμένη πατρίδα των προσφύγων, αρκετοί δρόμοι και συνοικίες της πατρίδας μας πήραν το όνομα αυτό. (π.χ. και η Νέα Αρτάκη στην Εύβοια).
Οδός Ικονίου: Η Ιερά Μητρόπολις Ικονίου είναι παλαιά Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με έδρα το Ικόνιο. Άκμασε κατά τη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Αυτοκρατορία, συνέχισε κατά την Οθωμανική Αυτοκρατορία έως τις αρχές του 20ού αιώνα και μέχρι την ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, η οποία οδήγησε στην εξαφάνιση του τοπικού χριστιανικού πληθυσμού.
Η μητρόπολη, σήμερα και πέραν της ιστορικής της περιόδου είναι ενεργή ως επισκοπικός τίτλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης. Σήμερα, Μητροπολίτης Ικονίου από το 2000 είναι ο Θεόληπτος
Οδός Ανδριανουπόλεως: Η Αδριανούπολη ή Αδριανούπολις (τουρκικά: Edirne, βουλγαρικά: Одрин) αποτελεί πόλη της Τουρκίας, ευρισκόμενη στη γεωγραφική περιοχή της Ανατολικής Θράκης, πλησίον των συνόρων με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία. Ήταν σημαντική πόλη της Ανατολικής Θράκης με έντονο ελληνικό στοιχείο πριν το 1922. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, η πόλη ιδρύθηκε από τον Ορέστη και αρχικά έφερε το όνομα Ορεστιάδα. Κατά την περίοδο της ρωμαϊκής κυριαρχίας, μετονομάστηκε σε Αδριανούπολη προς τιμήν του αυτοκράτορα Αδριανού. Επί Τουρκοκρατίας, η Αδριανούπολη αποτέλεσε σημαντικό διοικητικό και πολιτιστικό κέντρο, ανακηρυσσόμενη τρίτη πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1363–1453), έως ότου η Κωνσταντινούπολη καταστεί η οριστική πρωτεύουσα. Η πόλη διαδραμάτισε καίριο ρόλο στην ανάπτυξη του Ελληνισμού της Θράκης και συνέβαλε ουσιαστικά στα γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών πολλοί πρόσφυγες από την πόλη αυτή εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα.
Οδός Νικομήδειας: Η Νικομήδεια (σημερινό Ιζμίτ) ήταν πόλη της αρχαίας Βιθυνίας, στη Μικρά Ασία. Στην θέση της πόλης ιδρύθηκε κατά τον δεύτερο ελληνικό αποικισμό, το 712 π.Χ., από Μεγαρείς μαζί με Αθηναίους, μια αποικία με το όνομα Όλβια, η οποία από τον 4ο αιώνα και μετά ήταν γνωστή ως Αστακός. Η πόλη καταστράφηκε τον τρίτο αιώνα π.Χ. από τον Λυσίμαχο. Η πόλη ιδρύθηκε το 264 π.Χ. (ή το 262 π.Χ.) από τον Νικομήδη Α΄ και την ονόμασε Νικομήδεια και ορίστηκε ως η νέα πρωτεύουσα της Βιθυνίας. Στην πόλη εγκαταστάθηκαν Χαλκηδόνιοι, προκαλώντας όμως την παρακμή της Χαλκηδόνας. Ο Νικομήδης έκτισε στην πόλη μεγάλα κτίρια και ισχυρά τείχη, ενώ κατασκευάστηκε και ένας ανδριάντας του από ελεφαντόδοντο, ο οποίος μεταφέρθηκε στη Ρώμη. Τα ανάκτορα βρίσκονταν στο ψηλότερο τμήμα, πιο κάτω τα δημόσια κτίρια και οι ιδιωτικές κατοικίες και στα παράλια ήταν το λιμάνι. Η πόλη έγινε γρήγορα στρατιωτικό, πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο. Η πόλη είχε φιλορωμαϊκή στάση. Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ κατά τη διάρκεια του Τρίτου Μιθριδατικού Πολέμου κατέλαβε τη Νικομήδεια και από εκεί προσπάθησε να αναχαιτίσει του Ρωμαίους. Μετά το τέλος των πολέμων, άρχισε να κόβει δικό της νόμισμα. Η πόλη σχεδόν ισοπεδώθηκε από ένα σεισμό το 120 μ.Χ. αλλά ξαναχτίστηκε από δωρεές του Αδριανού, φίλου του Αρριανού, ο οποίος καταγόταν από τη Νικομήδεια. Η Νικομήδεια ανακηρύχθηκε επί ρωμαϊκών χρόνων μητρόπολη της Βιθυνίας.
Οδός Γεωργίου Διλμπόη: Ο Γεώργιος Διλβόης (George Dilboy, 1896 – 18 Ιουλίου 1918) ήταν ένας εξέχων Ελληνοαμερικανός στρατιώτης, ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους πρώτους Ελληνοαμερικανούς που τιμήθηκαν μετά θάνατον με το ανώτατο στρατιωτικό μετάλλιο των ΗΠΑ, το Μετάλλιο της Τιμής για την εξαιρετική ανδρεία του κατά τον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο. Γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1896 στα Αλάτσατα της Μικράς Ασίας (κοντά στη Σμύρνη, σημερινήΤουρκία) από Έλληνες γονείς, τον Αντώνιο και την Γιασεμή Διλβόη. Το 1908, σε ηλικία 12 ετών, μετανάστευσε με την οικογένειά του στις Ηνωμένες Πολιτείες .
Σε ηλικία μόλις 16 ετών, επέστρεψε στην Ελλάδα για να πολεμήσει για την πατρίδα του στους Βαλκανικούς Πολέμους. Επέστρεψε στις ΗΠΑ, κατατάχθηκε στην Εθνοφρουρά και υπηρέτησε στα σύνορα με το Μεξικό το 1916.
Όταν οι ΗΠΑ εισήλθαν στον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο κατατάχθηκε στον Αμερικανικό Στρατό .Στις 18 Ιουλίου 1918, κατά τη διάρκεια της μάχης στο Belleau Wood στη Γαλλία, ο Διλβόης έδειξε απαράμιλλο θάρρος. Παρά το γεγονός ότι είχε τραυματιστεί σοβαρά από εχθρικά πυρά πολυβόλου, συνέχισε να έρπει προς τη φωλιά του εχθρού. Κατάφερε να σκοτώσει τους Γερμανούς πολυβολητές με χειροβομβίδες πριν υποκύψει στα τραύματά του, επιτρέποντας στη διμοιρία του να προελάσει.Ο Στρατηγός Τζον Πέρσινγκ τον κατέταξε στους «δέκα μεγαλύτερους ήρωες» του Α” Παγκοσμίου Πολέμου.
ΠΗΓΕΣ:Wikipedia
