Εφημερίδα «ΚΙΧΛΗ»ΚΑΡΑΒΙΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ – Εφημερίδα «ΚΙΧΛΗ»

Οι «ξεχαρβαλωμένες κιθάρες» και οι διαλυμένες υποστάσεις των ποιητών

ΚΑΡΑΒΙΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ — Sat, 04 May 2024 18:29:38 +0000

Ο Κώστας Καρυωτάκης, είναι ένας πασίγνωστος Έλληνας ποιητής, γεννημένος τον Οκτώβριο του 1896 στην Τρίπολη. Ο πατέρας του, ο Γεώργιος Καρυωτάκης και η μητέρα του, Αικατερίνη Σκάγιαννη είχαν μία μεγαλύτερη, κατά ένα χρόνο, κόρη την Νίτσα. Ο λόγος για τον οποίο είναι τόσο αναγνωρισμένη η ποίησή του, είναι επειδή έχει μερικά μοναδικά χαρακτηριστικά. Ο Καρυωτάκης, έζησε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μικρασιατική καταστροφή, άρα έχει ανεπτυγμένο το συναίσθημα της μελαγχολίας και του υπαρξιακού αδιεξόδου, γι’ αυτό τον αποκαλούν Ποιητή του Αδιεξόδου. Επίσης, έχει έντονο το αίσθημα της ματαιοδοξίας, του πεσιμισμού και του ανεκπλήρωτου έρωτα, καθώς βίωσε μία αγάπη που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ με την Μαρία Πολυδούρη. Στις 21 Ιουλίου του 1928, στην Πρέβεζα, έβαλε τέλος στη ζωή του, όμως οι ακριβείς λόγοι για την αυτοκτονία του είναι ακόμα άγνωστοι. Τα πιο δημοφιλή του έργα είναι, «Σε παλαιό συμφοιτητή», «Πεθαίνοντας», «Υστεροφημία», «Τελευταίο ταξίδι», «Ποια θέληση Θεού μας κυβερνάει».

ΚΙΘΑΡΕΣ

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες

κιθάρες. Ο άνεμος, όταν περνάει,

στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει

στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.

Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη,

στην κορυφή τους τ’ άπειρο αντηχάει,

μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,

χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.

Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.

Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις

είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Οι Κιθάρες είναι ένα σονέτο, με χαρακτηριστικά παραδοσιακού ποιήματος και με χαλαρό ρυθμικό βάδισμα στίχου. Καθ’ όλη τη διάρκεια του ποιήματος, ο Καρυωτάκης παρομοιάζει τους καλλιτέχνες της γενιάς του με ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Η ομοιότητα μεταξύ αυτών των δύο ξεκάθαρα αταίριαστων υποκειμένων είναι πως δεν μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά. Αυτό ισχύει για τους μεσοπολεμικούς ποιητές, διότι τους ήταν αδύνατον να παραμείνουν ανεπηρέαστοι από τα σκληρά γεγονότα που συνέβαιναν γύρω τους. Αντίστοιχα, οι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες δεν έχουν τη δυνατότητα να παράξουν αρμονικό ήχο, αφού είναι κατεστραμμένες. Στον δεύτερο στίχο δηλώνει ότι οι ποιητές είναι «απίστευτες αντένες», δηλαδή κεραίες, γιατί εκείνοι αφομοιώνουν και αποτυπώνουν από τη δική τους οπτική γωνία και τρόπο σκέψης τα συμβάντα της εποχής. Όμως, στη συνέχεια αναφέρει πως θα σπάσουν από την υπερβολική πληροφορία, όπως ο Καρυωτάκης και οι ομότεχνοί του από το έντονο συναίσθημα. Επιπλέον, στην προτελευταία στροφή αποδίδει το χάος που επικρατεί στην ψυχική κατάστασή τους, χωρίς κάποια ελπίδα να ανασυγκροτηθεί. Τα νεύρα τους επηρεάζονται, όχι μόνο από τα κοινωνικά ζητήματα, αλλά και από το κάλεσμα της φύσης για ευζωία. Στην τελευταία στροφή, ο Καρυωτάκης υποκύπτει στην συνηθισμένη τάση των ανθρώπων να ωραιοποιούν το παρελθόν τους και να μην εκτιμούν το παρόν τους. «Μας διώχνουνε τα πράγματα», εννοώντας ότι τους απωθούν τα δεδομένα εκείνων των δεκαετιών και το γράψιμο είναι η μόνη τους διαφυγή. Τέλος, διαβάζοντας το ποίημα μας αφήνει την αίσθηση του κενού και μας μεταδίδει μια μελαγχολία σε συνδυασμό με τη ματαιοδοξία του αδιεξόδου.

Σεμέλη Πισιμίση

ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗΣ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ

ΚΑΡΑΒΙΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ — Sat, 04 May 2024 18:29:37 +0000

Η συγχρονισμένη κολύμβηση είναι ένα σχετικά καινούριο άθλημα στον χώρο των αθλημάτων. Ξεκίνησε στις ΗΠΑ ως μέσο ψυχαγωγίας, δεν αναπτύχθηκε όμως ως οργανωμένο σπορ παρά μόνο μετά το 1950.

Πολλοί το θεωρούν ένα απαιτητικό και πολλές φορές σκληρό άθλημα, κάτι που πράγματι ισχύει. Πιο συγκεκριμένα, οι προπονήσεις είναι καθημερινές και διαρκούν 4 ώρες 6 φορές την εβδομάδα, ενώ στην περίοδο των διακοπών φτάνουν μέχρι και 6 ώρες την ημέρα. Ωστόσο, οι αθλήτριες δεν τις περνάνε όλες μέσα στο νερό καθώς συνήθως κάνουν 1 ώρα γυμναστική, προκειμένου να έχουν παραπάνω αντοχή μέσα στο νερό.

Όπως αναφέρεται και πιο πάνω, η συγχρονισμένη κολύμβηση απαιτεί πολλή αντοχή. Επιβάλλεται οι αθλήτριες να έχουν πολλή δύναμη στα χέρια και στα πόδια, να κρατάνε την αναπνοή τους κάτω από το νερό και ταυτόχρονα να ολοκληρώνουν όλες τις ασκήσεις σωστά. Είναι ένα άθλημα που βασίζεται στην τεχνική, γι’ αυτό και οι κανονισμοί είναι πολύ αυστηροί. Μία μόνο λάθος άσκηση μπορεί να στοιχίσει όλη την χορογραφία.

Τα προγράμματα στα οποία συμμετέχουν οι αθλήτριες είναι τα ομαδικά, τα σόλο και τα ντουέτα. Τα ομαδικά είναι τρία (combo, acrobatic, ομαδικό). Στο ομαδικό και στο acrobatic επιτρέπεται να συμμετέχουν μέχρι 8 αθλήτριες, ενώ στο combo μέχρι 10. Κρίνονται από πολλούς κριτές που παρατηρούν την τεχνική, το ύψος, την έκφραση, την καλλιτεχνική εντύπωση κ.ά. Το κάθε πρόγραμμα διαφέρει από τα υπόλοιπα, γι’ αυτό και τα έχουν διαχωρίσει. Παράλληλα, όλες οι αθλήτριες είναι υποχρεωμένες να περάσουν τα 7 αστέρια τα οποία είναι σαν εξετάσεις. Η καθεμία δείχνει δύο φιγούρες σε κριτές και, εάν περάσει την βάση περνάει και το αστέρι.

Προσωπικά, κάνω συγχρονισμένη κολύμβηση τρία χρόνια και μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι ένα δύσκολο άθλημα, όμως αυτό το κάνει ξεχωριστό και εντυπωσιακό. Η συγχρονισμένη κολύμβηση μου έχει μάθει ποικίλα πράγματα, όπως να προσπαθώ σκληρά, να μην τα παρατάω και να βελτιώνομαι συνεχώς. Έχω αναπτύξει πολύ καλές σχέσεις με τις προπονήτριές μου, αλλά και με τις συναθλήτριές μου οι οποίες μου συμπαραστέκονται πάντα και έχουμε δημιουργήσει αναμνήσεις που θα μου μείνουν για πάντα.

Νάγια Οικονομοπούλου

Ένα γεμάτο – άδειο λεωφορείο

ΚΑΡΑΒΙΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ — Fri, 01 Mar 2024 19:08:48 +0000

Ο Κώστας Μόντης ήταν ένας από τους σπουδαιότερους Κύπριους ποιητές, του 20^ου αιώνα. Γεννήθηκε το 1914, στην Αμμόχωστο, γιος του Θεόδουλου Μόντη και της Καλομοίρας Μπατίστα. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στα 18 του χρόνια. Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1937 και βοήθησε στον Απελευθερωτικό Αγώνα της Κύπρου, ως πολιτικός καθοδηγητής για τα μέλη της ΕΟΚΑ από το 1955 έως το 1959. Επίσης, ήταν μυθιστοριογράφος κι έγραφε θεατρικά έργα. Παρ’ όλα αυτά, τα ποιήματά του είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένα και μεταφρασμένα σε αρκετές γλώσσες, όπως τα Αγγλικά, τα Γαλλικά, τα Γερμανικά, τα Ιταλικά, τα Ολλανδικά και τα Σουηδικά. Μερικά από τα πιο διάσημα ποιήματά του είναι: οι «Αναποδιές», η « Έξωση», η «Διάλεξη στη Λευκωσία»,«Οι Γραμμές και τα Μάτια». Όμως, ένα αγαπημένο και – κατά τη γνώμη μου – αρκετά υποεκτιμημένο ποίημα είναι το «Λευκωσιάτικο Λεωφορείο».

Το συγκεκριμένο ποίημα, μας αφήνει μία μονότονη και μελαγχολική αίσθηση. Ο Μόντης επιτυγχάνει να δημιουργήσει ένα πλήθος εικόνων από κουρασμένα και νωχελικά άτομα που σωριάζονται στα καθίσματα ενός αστικού λεωφορείου στο τέλος μίας εξοντωτικής ημέρας, τα οποία δούλευαν και θα δουλεύουν για ένα ανεπαρκές μεροκάματο. Μας αφήνει με ένα συναίσθημα ανίας και θλίψης, καθώς αποτυπώνει με ακρίβεια την ανηθικότητα και την σκληρότητα της καθημερινότητας, εντός μίας πολυάσχολης μεγαλούπολης. Ο ποιητής, καυτηριάζει με ξεκάθαρο τρόπο τις αυτοτελείς και άδειες συνομιλίες με τους άλλους ανθρώπους σε έναν δημόσιο χώρο, όπως ένα βραδινό λεωφορείο. Μας μιλάει για την επιφανειακή και σύντομη «σύνδεση» που νιώθουν οι πολίτες, με αφορμή αυτές τις άσκοπες συζητήσεις, οι οποίες στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά προσπάθειες να δείξουν κατανόηση ο ένας στον άλλον για τις κοινές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Επιπλέον, τονίζει το χάος που επικρατεί στον χώρο («πολυάσχολες, βασανισμένες μας γυναίκες και τον εκνευριστικό θόρυβο των παιδιών»), σε αντίθεση με την αδιαφορία που είμαστε συνηθισμένοι να δείχνουμε σε αντίστοιχες καταστάσεις, λόγω του κοινωνικού υπόβαθρου. Εν κατακλείδι, οι τελευταίες φράσεις του ποιήματος, συμβολίζουν το απότομο και απόλυτο τέλος, το οποίο οι απλοί άνθρωποι έχουν ανάγκη να δώσουν στην «σχέση» που έχει αναπτυχθεί μεταξύ τους. Με αυτόν τον τρόπο τούς δίνεται η δυνατότητα να ξεχαστούν από το γεγονός πως ολόκληρη η ζωή τους περιστρέφεται γύρω από το συμφέρον και το κέρδος.

Κώστα Μόντη, Λευκωσιάτικο Λεωφορείο

Αυτό το βραδινό λεωφορείο των εφτά,

που μας προσμένει να μας πάει

έπειτα από τον κάματο της μέρας

στα σπίτια μας,

με τις πολυάσχολες, βασανισμένες μας γυναίκες

και τον εκνευριστικό θόρυβο των παιδιών.

Είμαστε τόσο κουρασμένοι

και πέφτουμε τόσο βαριά στα καθίσματα

και κάνουμε στο ημίφωτο

αργές, βαριεστημένες, άψυχες κουβέντες.

Όπως θα θυμάσαι,

αυτό το λεωφορείο μάς είχε συνδέσει

κι ακόμα και τώρα αυτό μας συνδέει.

Ο σύνδεσμος αρχίζει μονάχα όταν μπούμε,

κι όταν βγούμε σύνδεσμος δεν υπάρχει πια.

Θα πεις τι σύνδεσμος οι δυο κουβέντες,

«πώς πήγε η μέρα σήμερα»,

«νωρίς μας άρχισαν οι ζέστες».

Κι όμως νομίζω υπάρχει.

Όταν ένα κι άλλο κι άλλο βράδυ

δε συναντηθούμε στο λεωφορείο

θα το καταλάβουμε αυτό ή εσύ ή εγώ.

Η στάση μου παρακάτω. Καληνύχτα.

Σεμέλη Πισιμίση

Η «ξένη» κατοχή της Κύπρου από την Αγγλία

ΚΑΡΑΒΙΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ — Fri, 01 Mar 2024 19:08:47 +0000

Το 1878 με τη συνθήκη που υπογράφτηκε ανάμεσα στην Αγγλία και στην Τουρκία, η διοίκηση της Κύπρου παραχωρήθηκε στην Αγγλία. Η διοίκηση αυτή κράτησε 82 χρόνια και έληξε το 1960.

Αίτια που οδήγησαν την Αγγλία να λάβει την απόφαση διοίκησης της Κύπρου ήταν η σημαντική γεωγραφική θέση του νησιού, τα συμφέροντα της Μεγάλης Βρετανίας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και ο φόβος για ενδεχόμενη κάθοδο της Ρωσίας στη Μεσόγειο.

Κατά τη διάρκεια της αγγλοκρατίας, το οθωμανικό δάνειο που υποχρέωνε την Κύπρο να πληρώνει στην οθωμανική αυτοκρατορία με βάση τη συμφωνία μεταξύ αυτής και της Αγγλίας, εμπόδισε την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη του νησιού.

Ωστόσο, το βασικότερο θέµα που προέκυψε κατά την περίοδο της αγγλοκρατίας ήταν το εθνικό ζήτηµα, δηλαδή η απαίτηση της πλειοψηφίας των Ελλήνων Κυπρίων να ενωθούν µε το ελληνικό κράτος. Μέχρι το 1914, οι Άγγλοι είχαν αναλάβει τη διοίκησή της, η κυριαρχία του νησιού όµως εξακολουθούσε να ανήκει στους Οθωμανούς Τούρκους. Έτσι, στα αιτήµατα των Ελλήνων Κυπρίων για ένωση, οι Βρετανοί τήρησαν αρνητική στάση υποστηρίζοντας ότι δεν μπορούσαν να συζητήσουν κάτι τέτοιο αφού δεν είχαν επίσηµα την κυριαρχία του τόπου.

Οι Κύπριοι άρχισαν τον απελευθερωτικό τους αγώνα το 1955-1959. Αγώνας της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) ονομάζεται η ένοπλη σύγκρουση, η οποία διεξήχθη στην Κύπρο με σκοπό την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ένωσή της με την Ελλάδα. Η εξέγερση της ΕΟΚΑ ξεκίνησε με τις επιθέσεις της 1ης Απριλίου 1955. Μετά από μια σειρά επεισοδίων που ακολούθησαν, ο Γενικός Κυβερνήτης, Τζον Χάρντινγκ, κήρυξε το νησί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης στις 26 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Οι Βρετανοί αντιμετώπισαν μεγάλη δυσκολία να αποκτήσουν εσωτερική πληροφόρηση σχετικά με την ΕΟΚΑ, καθώς η πλειοψηφία του ελληνοκυπριακού πληθυσμού υποστήριζε τον αγώνα. Παράλληλα, αγωνιστές της ΕΟΚΑ κατηγόρησαν τις βρετανικές αρχές για βασανιστήρια, κάτι το οποίο αυτές αρνήθηκαν.

Όταν οι Άγγλοι απέκτησαν πλήρη έλεγχο στην Αίγυπτο, η Κύπρος έχασε τη στρατηγική της σημασία. Πλέον, το νησί δεν μπορούσε να προσφέρει τίποτα στους Άγγλους. Επομένως, η «Σύµβαση της Κύπρου» του 1878 ακυρώθηκε και οι Άγγλοι εγκατέλειψαν το νησί και έτσι η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της.

Νάγια Οικονομοπούλου

Το δεύτερο σκαλοπάτι για την Κύπρο

ΚΑΡΑΒΙΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ — Fri, 01 Mar 2024 19:08:46 +0000

Η Κύπρος από το 1980 και μετά απέκτησε στενές σχέσεις με τους … Ολυμπιακούς Αγώνες. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες έτυχε να συμμετέχει πολλές φορές και να κατακτήσει υψηλές θέσεις. Για παράδειγμα, ο Παύλος Κοντίδης το 2011 έλαβε στους αγώνες ιστιοπλοΐας το αργυρό μετάλλιο και έγινε επίσημα ο πρώτος Ολυμπιονίκης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Παύλος Κοντίδης γεννήθηκε στην Λεμεσό στις 11 Φεβρουαρίου 1990. Από μικρή ηλικία, δηλαδή περίπου στα δεκατρία χρόνια του, κατάφερε να πάρει την πρώτη νίκη στο Παγκύπριο εφηβικό πρωτάθλημα laser. Αργότερα, όταν είχε κλείσει πλέον τα δεκαπέντε, κατάφερε να αποκτήσει θέση στην παγκόσμια κατάταξη των laser και στα δεκαοχτώ μπήκε στην εκατοντάδα παγκοσμίως. Στα είκοσι ένα έτη του έφτασε στην εξάδα των παγκοσμίως καλύτερων αθλητών ιστιοπλοΐας. Τέλος, ο Παύλος Κοντίδης μέχρι και σήμερα συνεχίζει την ενασχόληση του με την ιστιοπλοΐα. Μάλιστα το 2023 είχε καταφέρει να κερδίσει με την αξία του το χρυσό μετάλλιο, ενώ όλη η καριέρα του έκανε διάσημη την Κύπρο, καθώς ο πρωταθλητής διακρίθηκε και προσέλκυσε το ενδιαφέρον αρκετού κόσμου.

Κατερίνα Γρημάνη

ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

ΚΑΡΑΒΙΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ — Fri, 29 Dec 2023 08:12:52 +0000

Η πλέον κλασική και γνωστή σε όλους μας χριστουγεννιάτικη ταινία «Μόνος στο Σπίτι» είναι γραμμένη από τον Τζον Χιούζ και σκηνοθετημένη από τον Κρις Κολόμπους. Είναι μία αμερικάνικη κωμωδία, που γυρίστηκε στο Σικάγο, τον Φεβρουάριο του 1990. Ο πρωταγωνιστής, Μακόλεϊ Κάλκιν, ήταν μόλις δέκα ετών όταν υποδύθηκε τον ρόλο του Κέβιν ΜακΚάλιστερ, οκτώ ετών. Η οικογένεια του Κέβιν είναι πολυμελής, καθώς αποτελείται από τους γονείς του Πίτερ και Κέιτ ΜακΚάλιστερ και τα αδέρφια του, Μπαζ, Μέγκαν, Λίνι και Τζεφ. Επίσης, συμπρωταγωνιστούν οι Τζόζεφ Πέσι, ως Χάρι Λάιμ και ο Ντάνιελ Στερν, ως Μάρβιν Μάρτσινς που παριστάνουν τους εγκληματίες.

Ο τίτλος της ταινίας υποδηλώνει ακριβώς την υπόθεση, διότι το οκτάχρονο αγόρι, λόγω της αμέλειας των γονέων του, παραμένει μόνο του στο σπίτι για τρεις ημέρες. Οι στενοί συγγενείς του είχαν κανονίσει να επισκεφθούν την υπόλοιπη οικογένειά τους στο Παρίσι για δύο εβδομάδες, όμως τα γεγονότα δεν εξελίχθηκαν βάσει σχεδίου. Μετά από έναν έντονο καβγά μεταξύ του Μπαζ και του Κέβιν, η μητέρα τους έστειλε τον μικρότερο γιο στο πατάρι ως τιμωρία, με αποτέλεσμα να τον ξεχάσουν εκεί. Κατά την διάρκεια της πτήσης το απερίσκεπτο ζευγάρι συνειδητοποιεί πως έχει αφήσει το παιδί τους στο σπίτι! Παρότι, υπό κανονικές συνθήκες ένα αγόρι της ηλικίας του θα είχε τρομάξει χωρίς την παρουσία κάποιου ενήλικα, ο Κέβιν κατάφερε να κάνει αυτή τη μοναδική εμπειρία, αξέχαστη.

Η πρώτη μέρα της περιπέτειάς του μας δείχνει πόσο μεγάλη ανάγκη είχε για να ακολουθήσει τους δικούς του ρυθμούς, που σε αντίθεση με την οικογένειά του ήταν αρκετά πιο νωχελικοί. Κατά την δεύτερη μέρα, τον βλέπουμε να ανακαλύπτει δειλά-δειλά τον κόσμο εκτός του σπιτιού του. Την τρίτη μέρα φαίνεται πως του έχουν λείψει οι δικοί του. Παράλληλα, στην γειτονιά τους έχουν εμφανιστεί ο Χάρι και ο Μάρβιν, που έχουν εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι όλοι πηγαίνουν διακοπές την περίοδο των Χριστουγέννων, ώστε να διαρρήξουν τα σπίτια. Δυστυχώς, η κατοικία των ΜακΚάλιστερ τούς έχει κινήσει το ενδιαφέρον, επειδή είχαν μάθει για το οικογενειακό τους ταξίδι και γνώριζαν πως είχαν οικονομική άνεση. Παρ’ όλα αυτά, ο Κέβιν το αντιλαμβάνεται και κάνει ό, τι περνάει από το χέρι του, για να προστατεύσει την περιουσία τους. Εντωμεταξύ, η μητέρα του προσπαθεί να γυρίσει στο Σικάγο το συντομότερο, αλλά φαίνεται πως δεν έχει την τύχη με το μέρος της. Τελικά, γνωρίζει τον Γκας Πολίνσκι , έναν περαστικό μα αναγκαίο χαρακτήρα, που τον υποδύθηκε ο Τζον Κάντι. Την βοήθησε να γυρίσει πίσω λίγα λεπτά πριν την υπόλοιπη οικογένεια, που είχε παραμείνει στο Παρίσι και περίμενε την επόμενη πτήση προς Αμερική υπομονετικά.

Η τελευταία σκηνή μας αποδεικνύει πόσο ευχάριστα «χαοτική» είναι αυτή η ταινία και αποτυπώνει με απόλυτη ακρίβεια την αίσθηση των γιορτών. Καθώς την έχω παρακολουθήσει αρκετές φορές, λόγω της οικογένειάς μου, δυσκολεύομαι να νιώσω την ζεστασιά του κλίματος των Χριστουγέννων χωρίς αυτήν.

Προσωπικά, θα την πρότεινα ανεπιφύλακτα σε όποιον δεν την έχει δει ακόμα.