Η δική μας Κομοτηνή, χρονογράφημα
Προχθές βρέθηκα ξαφνικά αντιμέτωπος με ένα πρωτόγνωρο για μένα φαινόμενο. Από το παράθυρο του δωματίου μου, είδα χιλιάδες μαύρα κοράκια να πετούν χαμηλά πάνω από την πόλη μας. Ταυτόχρονα με το χορευτικό πέταγμά τους, πότε πάνω πότε κάτω, πότε δεξιά και πότε αριστερά, έκραζαν σαν να είδαν και αυτά κάτι παράξενο.
Έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται τι θα μπορούσε να προκαλέσει αυτό το φαινόμενο, τι ήταν αυτό που μπορούσε ν’ αναστατώσει τόσο πολύ αυτά τα πουλιά; Μήπως η Κομοτηνή ήταν αυτή που προκαλούσε αυτή την ένταση στα έρμα τα κοράκια; Γιατί, ποτέ ως τώρα, δεν έχω ξαναδεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο;
Και τότε σκέφτηκα όλα τα “καλά” που συνάντησα καθώς ήρθα στην Κομοτηνή. Η πόλη, όμορφη, πολυπολιτισμική και γραφική δε λέω, αλλά όπως και άλλες πόλεις, συχνά γίνεται ένα απέραντο εργοτάξιο! Κάθε μέρα ξεφυτρώνει και ένα συνεργείο που σκάβει… πότε για φυσικό αέριο, πότε για οπτικές ίνες, έε και όλο και κάποιος παλιός σωλήνας ύδρευσης ή αποχέτευσης θα σπάσει!
Συχνά, η διαδρομή μου προς και από το σπίτι στο σχολείο είναι πραγματικά μία περιπέτεια. Σήμερα είναι κλειστός ο ένας δρόμος, αύριο κάποιος άλλος και ούτω καθεξής. Βέβαια, αυτό έχει και τα θετικά του, γιατί έτσι ανακαλύπτω και μαθαίνω την πόλη μας, ως νεοφερμένος που είμαι!
Όμως, η σκόνη, η φασαρία και η ταλαιπωρία από τα καθημερινά διαφορετικά συνεργεία είναι γεγονός. Παντού υπάρχουν «ανοιχτά μέτωπα» εργασιών, που αναστατώνουν την καθημερινότητά μας και μάλλον και αυτήν των πουλιών. Μπορεί τα πουλιά να πετούν σαν τρελά και εμείς οι πολίτες αυτής της πόλης να «στραβώνουμε», όμως με λίγη ακόμη υπομονή και κατανόηση θα απολαύσουμε ξανά μια όμορφη και σύγχρονη πόλη.
Κιόρογλου Άγγελος, Γ4
