Μην Σιωπάς
Ερώτησα κάποια παιδιά,
Να μου μιλήσουν για τη λευτεριά,
Για το Πολυτεχνείο να μου μιλήσουν,
Την ιστορία του να μου θυμίσουν.
Με κοιτάξανε καλά,
Και μου είπανε δειλά:
Δεν ξέρω να σου πω,
Οι Τούρκοι μας είχανε θαρρώ.
Ανοίγω διάπλατα τα μάτια
Καθώς με κάνανε κομμάτια,
Μα, για το Πολυτεχνείο να μην γνωρίζουν
Και ότι μας είχανε οι Τούρκοι να νομίζουν;
Κάθησα, λοιπόν, τους είπα την ιστορία
Και με άκουγαν με αγωνία,
Καθώς μιλούσα για τους φοιτητές,
Τους μεγάλους μαχητές,
Που καθόντουσαν στα τείχη,
Με τεράστιο θάρρος μεσ’ στα στήθη
Και φώναζαν για τη δικαιοσύνη,
Μέχρι που τους πήρε η λήθη
Και ακούστηκαν τριγύρω χιλιάδες θρήνοι.
Απ΄ το ραδιόφωνο μας μιλούσαν,
Να πιστέψουμε ζητούσαν,
Πως θα έρθει μία μέρα,
Που η δικτατορία θα αναγκαστεί να κάνει πέρα,
Και θα βγει ο Έλλην και θα πει:
“Ανήκε και θα ανήκει στη δημοκρατία ετούτη η γη!”
Αυτό γιορτάζουμε 17 Νοέμβρη,
Πως η Ελλάδα δεν σωπαίνει,
Ακόμη κι αν ξαναπέσουμε
Το παράδειγμα αυτό θα έχουμε
Για να λέει στον καθένα “Μη σιωπάς”
Να αγωνίζεσαι μη σταματάς
Δικαιοσύνη πάντα θα βρίσκεται
Αρκεί τον φόβο σας να πνίξετε
Και να βγαίνετε μπροστά,
Κάνοντας την διαφορά
Και να φωνάζετε πάντα για τα σωστά.
Ζωή Ραχμανίδη, Β΄τάξη
Μαντινάδες -Διαβάζοντας τον Ερωτόκριτο του Β. Κορνάρου…
«Θε μου, κάμε το ένα σεισμόκαι σύρε τον πλανήτη
και κάμε το ένα νησί
την Κύπρο με την Κρήτη»
«Χίλιες να είναι δίπλα μου
και να΄ ναι όλες αγγέλοι
μα η πονεμένη μου καρδιά
εκείνη μόνο θέλει»
Φιλιππάκης Μανώλης, Γ΄ τάξης
«Του γιοφυριού της Άρτας σε μια καβακλιώτικη παραλλαγή…»
Αχ Γκέτη μ΄
Ιατί δεν με παράχωσάτει,
Κι σεις μι έχτισάτε μαζί με τα κιρπίτσια;
Για να σταθεί του σχάναβου του γιοφύρι ;
Κάλλιου να μι ρούκωνατει σ ένα μνήμα
Άτουρα σ κάκου ‘ μ , Ζερβά σ Μάρω
Και καρσί στην Τσαμούδα
Να αγαλιάς το μεσα μ΄ στις ουρανοί ψλα
Κι να μην ταράζιτει η ψυχημ
κι κλώθειτει όηρα όηρα
Κι αντραλίζου κι τς μαστόρ(οι)
Τήρα τι δα συ ορμινέψω τουρά:
Του νους στου ντιπ του μουκρό μ΄ του Ιβαντζούδ
Μη λάχ(ει) και γκρεμιστεί κι σκουτουθεί κι αυτό το έρμου
Ιατί δα σας καταριούμει συ ούλουν τη ντουνιά
Να ρμάξει , να ξηειρ του παλιογέφυρου!
Κοίξει Γκέτη μ
Φίλα τα πιδούδια καρσιτά στα μούτσουνατς
Τα δυό κουρτσούδια και το παλκαρούδημ
Τον Φιουρτζή του μπουλάκημ μ
Και να μην αστοχήστει
Να πουλήστει τα προικιά μ΄
Να μάστει παράδες , να γιομίστει ντρουβάδεις
Κι απ΄ αυτές να δωκς κι στα μούτσκα
Ό,τι χαλέψουν
Άιντει Γκέτη μ , τουρά να σ’ αφήκου
Έχεις και δλειές να φκιάης
Να τα προκάμς ούλα κι να σκουθείς
Κι απ τα σαμπάλια, χεμ και ξαποσταμένος
Τερζίδου Δήμητρα, Γ΄τάξη
