Μια φορά και έναν καιρό, στο βάθος του βυθού “Κοκακόλα” υπήρχε ένα κουρασμένο τριγωνοψαράκι, που περνούσε τον πιο πολύ του χρόνο στο τριγωνοκρεβάτι του. Η μαμά του του έλεγε να ξυπνήσει και να πάει να παίξει με τα άλλα ψάρια. Ο Τριγωνοψαρούλης δεν ήθελε να παίξει με κανένα ψάρι, γιατί ήταν πι μεγάλα από αυτόν και νόμιζε πως θα τον φάνε. Η μαμά του του είπε να μην φοβάται πως θα τον φάνε, γιατί είναι ψάρια σαν και αυτόν. Το σκέφτηκε και είπε ότι έχει δίκιο η μαμά του, διαφέρουμε μεταξύ μας αλλά είμαστε όλοι ψάρια. Ύστερα, ο Τριγωνοψαρούλης πήγε στο ψαροκαφενείο και ήπιε ψαροκοκακόλα και ψαροκαφέ και έφαγε ψαροσουβλάκια. Αφού τελείωσε με το φαγητό του, πήγε στους φίλους του και τους ρώτησε αν θέλουν να τον φάνε. Οι φίλοι του, τα άλλα ψάρια, του απάντησαν: Όχι, απλώς προσπαθούμε να σε ρωτήσουμε αν θες να παίξεις μαζί μας ψαροκρυφτό, λίγο πιο μακριά, στον καρχαριοβυθό. Αμέσως ο Τριγωνοψαρούλης απάντησε: Ναι! Θέλω πολύ!

Το παιχνίδι ξεκίνησε. Ο Ψαροχοντρούλης έψαχνε να βρει τα ψάρια που κρύφτηκαν. Βρήκε όλα τα ψαράκια εκτός από τον Τριγωνοψαρούλη. Δεν κατάφερε να τον βρει, γιατί τον είχε φάει ένας καρχαρίας. Ο καρχαρίας έβλεπε καρχαριοτηλεόραση και χώνευε τον Τριγωνοψαρούλη. Οι φίλοι του και οι γονείς του τον έψαχναν, αλλά πουθενά ο Τριγωνοψαρούλης. Μια μέρα, οι γονείς του κατάλαβαν τι είχε γίνει και πήγαν να τον βρουν. Τον έβγαλαν από τον καρχαρία και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.