Συνέντευξη από τους μαθητές Κώστα Βερνικιώτη και Πάνο Δεβερτζή της μουσικής ομάδας του σχολείου μας που συμμετείχαν – και μουσικά- στις διαδηλώσεις για το έγκλημα των Τεμπών.

 

Με αφορμή το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, η μουσική ομάδα του σχολείου μας αποφάσισε να μην μείνει σιωπηλή. Ο Κώστας Βερνικιώτης και ο Πάνος Δεβερτζής, μαθητές και μέλη της ομάδας, συμμετείχαν με τη μουσική τους στις διαδηλώσεις που έγιναν στη Χαλκίδα. Ο Κώστας έγραψε ένα τραγούδι ειδικά για την περίσταση, το οποίο παρουσίασαν μαζί με την ομάδα, ζωντανά μπροστά σε πλήθος κόσμου. Μίλησαν μαζί μας για την εμπειρία αυτή, τα συναισθήματα που ένιωσαν και το νόημα πίσω από το τραγούδι.

 

Πώς αποφασίσατε να συμμετέχετε στην διαδήλωση για τα Τέμπη;

-Πάνος:  Αυτός που μας παρότρυνε και μας οργάνωσε ήταν ο Κώστας Βερνικιώτης, οποίος είναι ο τραγουδιστής. Μας πήρε, 2 μέρες πριν γίνει η εκδήλωση, τηλέφωνο να συμμετέχουμε. Εμείς δεν το πολυπιστεύαμε ότι θα προλάβουμε, αλλά μας οργάνωσε τις πρόβες, μας πίστεψε και μας εμψύχωσε και έτσι καταφέραμε να το κάνουμε.

-Κώστας: Βέβαια στο σχολείο δεν υπάρχουν περιθώρια για τέτοιες δράσεις και παραλίγο να μας κρατήσει λίγο πίσω αυτό, αλλά βγήκαμε πιο δυνατοί και τα καταφέραμε όλα μόνοι μας και βγήκε σε καλό.

 

Πώς νιώθετε που σχεδόν όλη η Χαλκίδα σας άκουσε να παίζετε;

-Κώστας: Ήταν μία πολύ συγκινητική στιγμή, ό,τι έγινε εκείνη την Παρασκευή. Ήταν μια πορεία στην οποία είχαν κατέβει όλοι οι Έλληνες ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων, μια πολιτικά αμερόληπτη  πορεία. Μία στιγμή βαθύτατα ανθρώπινη –άκρως συγκινητική- και ήταν τιμή μας να μας ακούσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, να ακούσουν αυτό που φτιάξαμε εμείς με όλη μας την καρδιά και να συγκινήσουμε όλο αυτό τον κόσμο.

-Πάνος: Να προσθέσω κιόλας ότι κάποια στιγμή καθώς παίζαμε μουσική, σηκώνω το κεφάλι προς τα πάνω και βλέπω όλους –χωρίς εξαιρέσεις- να κλαίνε, και τον Κώστα να κλαίει καθώς τραγουδούσε. Ήταν πολύ συναισθηματική στιγμή και αξέχαστη.

-Κώστας: Συγκλονιστικό πράγμα. Με κάτι που έφτιαξα εγώ στο σπίτι μου, με τους στίχους μου, ήμουν σίγουρος ότι έστω ένα άτομο θα κλάψει και σηκώνω το κεφάλι μου , μετά το μέρος που τραγουδάω εγώ και βλέπω ότι όλοι έκλαιγαν, και λέω ‘Τι έχω κάνει;’ Και ήμουν έτοιμος να εκραγώ και έκλαψα και εγώ πολύ…

 

Έχετε ξανασυμμετάσχει ποτέ σε τέτοια εκδήλωση;

-Πάνος: Σε κινητοποίηση σε τέτοιο σοβαρό ζήτημα, όχι δεν έχουμε συμμετάσχει. Συναυλίες έχουμε κάνει , αλλά αυτό ήταν πρώτη φορά.

-Κώστας: Σε ένα τόσο μεγάλο ζήτημα ήμασταν υποχρεωμένοι να συμμετάσχουμε.

 

Πιστεύετε ότι η μουσική θα παίξει ρόλο στην αποτροπή τέτοιων τραγικών γεγονότων;
- Πάνος: Η μουσική ευαισθητοποιεί τους ανθρώπους, τους κινητοποιεί, δημιουργεί όμορφα συναισθήματα… πχ μέσω της μουσικής  εγώ κατάφερα να συνειδητοποιήσω πιο έντονα την σοβαρότητα αυτού του θέματος.

-Κώστας: Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης είχε πει ότι η τέχνη δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, όμως η τέχνη μπορεί να αλλάξει εμάς και αν αλλάξουμε εμείς μπορούμε να αλλάξουμε και τον κόσμο.

 

Θέλετε να μας μιλήσετε για το τραγούδι που γράψατε για το δυστύχημα στα ΤΕΜΠΗ;

-Κώστας: Παίξαμε ένα τραγούδι που έφτιαξα εγώ και τους στίχους και το ενορχήστρωσα με τα παιδιά. Πρώτη φορά γράφω κάτι με τόσο συναίσθημα, το έγραφα και έκλαιγα και βγήκε όλη μου η ψυχή μέσα σε αυτό και αυτό συγκίνησε όλο τον κόσμο. Ήταν πολύ ωραία στιγμή, είδα τα όνειρά μου να γίνονται πραγματικότητα.

 

Για πιο πράγμα μιλάνε οι στίχοι του τραγουδιού;

-Κώστας: Το τραγούδι μιλάει για την σχέση που έχει η μητέρα με το παιδί με την πιο πνευματική έννοια  και είναι ντυμένο όλο αυτό με το δυστύχημα των ΤΕΜΠΩΝ. Δείχνει πού στηρίζονται αυτές οι σχέσεις, οι ανθρώπινες, στην αγκαλιά και το φιλί και πόσο σημαντική είναι η σχέση που έχει η μητέρα με το παιδί.

 

Εισιτήριο δίχως γυρισμό 

μουσική/στίχοι: Κ. Βερνικιώτης         

 

Μαύρα όλα γύρω μου και μπροστά μου μια φωτιά που σβήνει την φλόγα που έχω μέσα στην καρδιά

 

Μαύρα όλα γύρω μου και ακούω ουρλιαχτά κρυώνω και ας είμαι πλάι στην φωτιά

 

Μαύρα όλα γύρω μου και μπροστά μου μια φωτιά που σβήνει την φλόγα που έχω μέσα στην καρδιά

 

Μαύρα όλα γύρω μου και ακούω ουρλιαχτά- κρυώνω και ας είμαι πλάι στην φωτιά

 

Μαύρα όλα γύρω μου, την μαμά μου ακούω με αντίλαλο που μου λέει σε όλες τις στάσεις: πάρε με όταν φτάσεις

 

Συγγνώμη μαμά που δεν θα πάρω ξανά, μου κόψαν τα φτερά και όμως πέταξα μακριά…

 

Συγγνώμη μαμά που δεν θα έρθω ξανά, στην ζεστή σου αγκαλιά να μου δώσεις τα φιλιά…

 

Συγγνώμη…μαμά

 

Μαύρα όλα γύρω μου και ο ύπνος δεν με έχει πάρει – το παιδί μου περιμένω να δω πότε θα φτάσει

 

Μαύρα όλα γύρω μου και τρέμω σαν το ψάρι, κρυώνω λες και έχει έρθει η νύχτα να με πάρει

 

Μαύρα όλα γύρω μου, ήταν το φως, η ανάσα, η ελπίδα μου, του έδωσα τον κόσμο όλο – τώρα δεν έχω οξυγόνο

 

Σε πήραν παιδί μου και δεν μπορώ να ζω, εισιτήριο σου κόψαν δίχως γυρισμό…

 

Σε πήραν παιδί μου και πώς μπορώ να ζω μακριά σου και χωρίς το μέτωπό σου να φιλώ…

 

Συγγνώμη… μαμά

 

 

 

Η μουσική ομάδα αποτελείται από τους: Κώστα  Βερνικιώτη , Πάνο Δεβερτζή, Πηνελόπη Λιανού, Παναγιώτα Κοροβέση και Γιάννη Σαρταμπάκο

 

 

Tη συνέντευξη πήραν οι μαθήτριες

Μαρία Ζαφείρη και Σάρα Ισάκ