«Αναζητώντας την αλήθεια»

 

Με αφορμή την προβολή της ταινίας «The shack» ή αλλιώς «Αναζητώντας την αλήθεια» (όπως και κυκλοφόρησε στους ελληνικούς κινηματογράφους) στο μάθημα των Θρησκευτικών, αποφάσισα να γράψω λίγα λόγια για την ιστορία της και για τα μηνύματα που μας μεταφέρει.

Η ταινία The Shack κυκλοφόρησε το 2017 και ανήκει στο είδος της δραματικής ταινίας με στοιχεία φαντασίας και έντονο θεολογικό προβληματισμό. Είναι βασισμένη στο ομώνυμο best-seller μυθιστόρημα του William P. Young. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Stuart Hazeldine.

Η ταινία αυτή, αφηγείται την ιστορία του Μακ Φίλιπς, ενός οικογενειάρχη που ζει φαινομενικά μια ήρεμη ζωή με τη σύζυγό του Ναν και τα τρία τους παιδιά. Πίσω όμως από αυτή την εικόνα, ο Μακ κουβαλά τραύματα από την παιδική του ηλικία, καθώς μεγάλωσε με έναν βίαιο πατέρα, κάτι που τον έχει σημαδέψει βαθιά και επηρεάζει τη σχέση του με την πίστη και τον Θεό.

Κατά τη διάρκεια μιας οικογενειακής εκδρομής, συμβαίνει το πιο τραγικό γεγονός της ζωής του: η μικρότερη κόρη του, η Μίσι εξαφανίζεται. Μετά από έρευνες, η αστυνομία ανακαλύπτει στοιχεία που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το παιδί δολοφονήθηκε μέσα σε μια απομονωμένη καλύβα στο δάσος. Το σώμα της δεν βρίσκεται ποτέ, γεγονός που κάνει τον πόνο ακόμα πιο αφόρητο. Από εκείνη τη στιγμή, ο Μακ καταρρέει ψυχολογικά. Βυθίζεται σε βαθιά θλίψη, γεμίζει θυμό και νιώθει τεράστια ενοχή που δεν κατάφερε να προστατεύσει το παιδί του. Αρχίζει να κατηγορεί ανοιχτά τον Θεό, θεωρώντας ότι τον εγκατέλειψε τη στιγμή που τον χρειαζόταν περισσότερο.

Τα επόμενα χρόνια ο Μακ ζει αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «Μεγάλη Θλίψη». Απομακρύνεται συναισθηματικά από την οικογένειά του, γίνεται ψυχρός και κλειστός, και η πίστη του σχεδόν εξαφανίζεται. Ο πόνος του δεν έχει φύγει. Απλά έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς του.

Ξαφνικά, ένα χειμωνιάτικο πρωινό, λαμβάνει ένα μυστηριώδες γράμμα. Το γράμμα είναι υπογεγραμμένο από τον «Παπά», το όνομα που χρησιμοποιούσε η γυναίκα του όταν μιλούσε για τον Θεό. Το μήνυμα τον καλεί να επιστρέψει στην καλύβα, στο μέρος όπου χάθηκε η κόρη του. Αν και αρχικά πιστεύει πως πρόκειται για φάρσα ή παγίδα, τελικά αποφασίζει να πάει, κυρίως επειδή δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει.

Όταν φτάνει στην καλύβα, ο Μακ δεν βρίσκει έναν εγκαταλελειμμένο και σκοτεινό χώρο, αλλά έναν ζεστό και φιλόξενο τόπο. Εκεί συναντά τρεις μορφές: τον Θεό Πατέρα, που εμφανίζεται ως μια καλοσυνάτη μαύρη γυναίκα, τον Ιησού ως έναν απλό άντρα της Μέσης Ανατολής και το Άγιο Πνεύμα ως μια μυστηριώδη, γαλήνια γυναίκα. Αυτές οι μορφές δεν εμφανίζονται έτσι τυχαία, αλλά με τρόπο που ο Μακ μπορεί να αντέξει συναισθηματικά.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην καλύβα, ο Μακ έχει βαθιές συζητήσεις μαζί τους για τον πόνο, το κακό, την ελευθερία του ανθρώπου, τη συγχώρεση και την αγάπη. Του εξηγούν ότι ο Θεός δεν προκαλεί τον πόνο, αλλά υποφέρει μαζί με τον άνθρωπο, και ότι το κακό προέρχεται από τις επιλογές των ανθρώπων. Ο Μακ καλείται να αντιμετωπίσει τον θυμό του και να συγχωρέσει , όχι γιατί είναι εύκολο, αλλά γιατί μόνο έτσι μπορεί να απελευθερωθεί από το βάρος που κουβαλά.

Στο τέλος, ο Μακ δεν παίρνει απαντήσεις σε όλα του τα ερωτήματα, αλλά βρίσκει κάτι πιο σημαντικό: εσωτερική γαλήνη. Μαθαίνει να συγχωρεί, να εμπιστεύεται ξανά και να αγαπά χωρίς φόβο. Επιστρέφει στην οικογένειά του αλλαγμένος, πιο ανοιχτός και πιο ανθρώπινος, έχοντας συμφιλιωθεί με τον πόνο του, χωρίς όμως να τον ξεχάσει.

Η ταινία μας διδάσκει ότι ο πόνος και η αδικία είναι κομμάτι της ανθρώπινης ζωής, αλλά δεν σημαίνουν την απουσία του Θεού. Αντίθετα, δείχνει έναν Θεό που συμπονά, που στέκεται δίπλα στον άνθρωπο και δεν τον εγκαταλείπει στις δύσκολες στιγμές. Επίσης, μας μαθαίνει πόσο σημαντική είναι η συγχώρεση, όχι για να δικαιολογήσουμε το κακό, αλλά για να απελευθερώσουμε τον εαυτό μας από το μίσος και την ενοχή.

Τέλος, η ταινία μας θυμίζει ότι η πίστη δεν είναι πάντα εύκολη ούτε γεμάτη απαντήσεις. Είναι όμως μια σχέση αγάπης, εμπιστοσύνης και ελπίδας, που μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να σταθεί ξανά όρθιος, ακόμα και μετά από τον μεγαλύτερο πόνο.

Γιάννης Θεοφάνους Β4