Αγαπημένο μου μνημείο από τη συγκεκριμένη ξενάγηση ήταν σίγουρα η οικία του Βαΐλου, απέναντι από τη Βασιλική της Αγίας Παρασκευής. Το συγκεκριμένο κτήριο χτίστηκε ως δημόσιο κτήριο στο πρώτο μισό του 14ου αιώνα, όταν η Χαλκίδα ήταν υπό βενετική διοίκηση. Στη συλλογική μνήμη της πόλης διατηρείται ως η οικία του Βαΐλου, δηλαδή του Ενετού διοικητή της πόλης. Προσωπικά, ξεχώρισα το συγκεκριμένο μνημείο για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του, που στη σημερινή του μορφή συνδυάζει στοιχεία από τρεις διαφορετικές περιόδους, την Ενετική, την Οθωμανική και τον 19ο αιώνα. Στοιχεία της Ενετικής περιόδου είναι οι οξυκόρυφες αψίδες και ο φτερωτός λέοντας, της Οθωμανικής  το σκαφτό τζάκι και το χαμηλό ξύλινο ταβάνι. Στην πρόσοψη παρατηρούμε στοιχεία νεοκλασικισμού όπως τα ακροκέραμα και το μπαλκόνι.  Περισσότερη εντύπωση μου έκανε το εσωτερικό της οικίας, στο οποίο μάλιστα υπήρχαν και αρχαιοελληνικοί κίονες που χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικά υλικά. Επίσης, ιδιαίτερα εντυπωσιακή ήταν η ξυλεία στη στέγη, που μεταφέρθηκε απευθείας από τη Βενετία, καθώς και τα τούβλα που χρησιμοποιήθηκαν επί Οθωμανικής κατοχής για την επένδυση του εσωτερικού. Αυτό το μνημείο με εντυπωσίασε και μου αποκάλυψε μια καινούρια αντίληψη  για το «ωραίο» και θα ήθελα να βρω και άλλα παρόμοια κτήρια στο μέλλον.

Ελένη Δεμερτζή, Β4