Πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο και θα ήθελα να σας μιλήσω για αυτό. Ο τίτλος είναι «Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ». Σας θυμίζει πολλά έτσι δεν είναι; Σίγουρα σας έχουν μιλήσει γι’αυτό στα προηγούμενα σχολικά χρόνια. Η υπόθεση του βιβλίου αφορά ένα δεκατριάχρονο κορίτσι, την Εβραιοπούλα Άννα, η οποία το 1940 αναγκάστηκε να καταφύγει σε ένα κρησφύγετο με τη οικογένειά της έτσι ώστε να

προστατευτούν από τους Ναζί. Η ιστορία ακολουθεί την μικρή έφηβη και τις περιπέτειές της στο «Παράσπιτο», όπως το αποκαλεί κι εκείνη, όπου μένουν μαζί με άλλη μία οικογένεια. Οχτώ άτομα κι ένα γάτος προσπαθούν να συζήσουν, τι μπορεί να πάει στραβά; Η Άννα καταγράφει στο ημερολόγιό της συναισθήματα και καταστάσεις, όπως οικογενειακά δράματα, στενοχώριες, χαρές, γέλια και φόβους. Ωστόσο, παρά τις άσχημες καταστάσεις, αναπτύσσονται τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα μεταξύ της Άννας και του νεαρού Πέτερ, όπου απελπισμένοι και οι δύο, ανοίγουν τις καρδιές τους και δημιουργούν μια σχέση οικειότητας. Άυτό που με ενθουσίασε περισσότερο σε αυτό το αριστούργημα, ήταν η επιρροή του πολέμου στα συναισθήματα ενός έφηβου κοριτσιού. Η Άννα στο ημερολόγιό της, πέρα από τα προβλήματά της, μας εκφράζει τα βαθιά συναισθήματά της, όπως για παράδειγμα, για

 ην αγάπη. «Η αγάπη, τι είναι η αγάπη; Νομίζω ότι η αγάπη είναι κάτι που στο βάθος δεν μπορεί να περιγράψει κανείς με λόγια. Η αγάπη είναι να καταλαβαίνεις κάποιον, να τον συμπαθείς, να μοιράζεσαι την ευτυχία και δυστυχία μαζί του» Συνοψίζοντας, η μικρή Άννα, ακόμη κι αν συνελήφθη τον Άύγουστο του 1944 από την γερμανική αστυνομία και απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1945 σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, έζησε μια ζωή γεμάτη. Παρ΄όλες τις δυσκολίες της, παρέμεινε αισιόδοξη μέχρι το τέλος και η ανάμνηση της θα παραμείνει στην ιστορία.