«Το Αγόρι με τις δυο καρδιές»

Των αδελφών Αμίρι

Σκηνοθεσία Τάκης Τζαμαργιάς

 

Οι απαντήσεις των ηθοποιών στις ερωτήσεις μας

ΤΟ ΕΡΓΟ

–Τι πιστεύετε για τέτοια περιστατικά, εφόσον το έργο βασίζεται σε αληθινά γεγονότα;

-΄΄Βλέπω τέτοια περιστατικά πολύ συχνά, είναι κάτι επίκαιρο και η παράσταση αυτή δεν αφορά μόνο το μεταναστευτικό κομμάτι ,αλλά και την συνοχή της οικογένειας, την αγάπη, κάτι το οποίο είναι δυσεύρετο στις μέρες μας….βλέπουμε καθημερινά στις ειδήσεις τι συμβαίνει στις οικογένειες, επομένως η καθημερινότητα μάς ξεπερνάει και το θέατρο ακολουθεί…η οικογένεια αυτή είναι υπαρκτή, εκτός από το αγόρι ,αφού έχει πεθάνει… και ζουν ευτυχισμένοι στο Λονδίνο.΄΄

Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ

–Πώς καταφέρατε να αποτυπώσετε όλα αυτά τα συναισθήματα μιας πραγματικής ιστορίας και την εναλλαγή τους καθώς υποδύεστε πολλούς χαρακτήρες;

-΄΄Κάνουμε πάρα πολλές ώρες πρόβα, οι περισσότεροι από εμάς παίζαμε το έργο και   πέρυσι, κάναμε τρεις μήνες πρόβα. Η πρώτη μας ανάγνωση ήταν πολύ δύσκολη, που είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορούμε να το ολοκληρώσουμε…γιατί βαραίνει το συναίσθημα, όταν διαβάζεις κάτι τέτοιο και γνωρίζεις πως είναι μια αληθινή ιστορία… όπως και να έχει σε επηρεάζει όλο αυτό…η εναλλαγή των ρόλων δεν είναι κάτι εύκολο, γιατί πρέπει να αφήσεις έναν ρόλο που έχει ροή και μεγαλώνει κατά τη διάρκεια του έργου…και στην συνέχεια να τον ξαναπιάσεις από εκεί που τον άφησες κάτι το οποίο βελτιώνουμε με τις πρόβες, οι οποίες δεν γίνονται μόνο στο θέατρο ,αλλά και στο σπίτι .’’

–Τα βαριά αυτά συναισθήματα επηρεάζουν και την καθημερινότητά σας;

‘’Η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμαστε λίγο χρόνο μέχρι να συνέλθουμε μετά την παράσταση…αλλά ξέρετε…είναι μια δουλειά…θα σε επηρεάσει εκείνη την στιγμή, αλλά θα το αφήσεις εδώ. Δεν κάνει καλό σε οποιαδήποτε δουλειά να παίρνουμε τα συναισθήματα που μας φορτώνουν στο σπίτι …σιγά σιγά με εμπειρία μαθαίνεις να ξεχωρίζεις την δουλειά με την ζωή σου. Όλες τις ώρες της μέρας, ακόμα και την νύχτα σκεφτόμαστε τις σκηνές και το πώς παίζουμε το έργο…, ο τρόπος που παίζει ο ηθοποιός βασίζεται στις καθημερινές συνήθειες της ζωής του…όπως, για παράδειγμα, διαβάζει ένα βιβλίο, παρακολουθεί μια τέχνη, ακόμα και όταν περπατάει στον δρόμο…βλέπουμε ανθρώπους, τον εαυτό μας ,πώς μπορεί να είναι σε μια δύσκολη στιγμή και μαθαίνουμε μέσα από όλα αυτά για να μπορούμε να μπούμε σε έναν ρόλο΄΄

Η (ΜΗ) ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΥ

–Επηρεάζεστε από την προσβλητική και ανάρμοστη συμπεριφορά των θεατών;

΄΄Ασφαλώς και επηρεαζόμαστε….έχουμε διακόψει παράσταση από κακή συμπεριφορά…όταν βλέπουμε τέτοιες συμπεριφορές νιώθουμε πάρα πολύ  άσχημα…νιώθουμε ανόητοι ,που έχουμε κάνει τόσο κόπο, έχοντας αφιερώσει πολύ χρόνο και ξυπνάμε από πολύ νωρίς για να έρθουμε στο θέατρο, να κάνουμε την πρόβα μας και μετά να το παρουσιάσουμε…όλα αυτά για ποιον λόγο; Για να έχουμε άθλια αντιμετώπιση από κάποιους; Σκεφτόμαστε πώς έχουν μεγαλώσει όλα αυτά τα παιδιά… Έχουν μια απαράδεκτη συμπεριφορά…πολλές φορές αναρωτιόμαστε, γιατί κάνουμε αυτή την δουλειά… γελούν με σοβαρά γεγονότα και κοροϊδεύουν γιατί τί να δουν;…Τον θάνατο ενός παιδιού; Την ταλαιπωρία αυτής της οικογένειας; Υπάρχει κάποια σχέση σε αυτό που παίζουμε εμείς εδώ και σε αυτό που πέρασαν αυτοί οι άνθρωποι;

Επίσης εμείς ως ηθοποιοί έχουμε κανόνα να παίζουμε πάντα για τον έναν… για αυτόν τον ένα θεατή που συνδέεται μαζί σου , που θα παρατηρήσει κάθε λεπτομέρεια…’’

Απομαγνητοφώνηση:

 Μαρίνη Ηλέκτρα Α2 

Μπουραντά Μάιρα Α2