Η ποίηση αποτελεί έναν από τους πιο αυθεντικούς τρόπους έκφρασης των συναισθημάτων, των προβληματισμών και των ονείρων του ανθρώπου. Μέσα από τους στίχους τους, οι μαθητές/τριες αποτυπώνουν τη δική τους ματιά για τον κόσμο που τους περιβάλλει, εκφράζοντας σκέψεις για την κοινωνία, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις αξίες, αλλά και τις προσδοκίες τους για το μέλλον.
Τα ποιήματα που παρουσιάζονται εδώ, μαζί με το βίντεο που τα συνοδεύει, είναι καρπός δημιουργικής αναζήτησης και προσωπικής έκφρασης. Κάθε ποίημα αποτελεί μια ξεχωριστή φωνή, μια μικρή ιστορία, ένα συναίσθημα ή έναν προβληματισμό που αξίζει να ακουστεί. Μέσα από αυτές τις δημιουργίες αναδεικνύεται η ευαισθησία, η φαντασία και η κριτική σκέψη τριών μαθητριών του Σχολείου μας, οι οποίες μας ταξιδεύουν με τον δικό τους τρόπο …
Αθηνά Μηλιατζόγλου
Ο καθρέφτης
Χάνεις τον εαυτό σου – καλά είπες.
Δεν ξέρω τι να σκεφτώ,
εκτός από πολλές αλήθειες…
Ψάχνω στον καθρέφτη να με βρω,
μα είναι σπασμένος ˙
τον έσπασα από τις πολλές μου ήττες!
Σε έναν καθρέφτη που δεν με χωράει πια,
χάνομαι όσο τον θυμάμαι.
Χάνομαι στην ομορφιά της παγερής σκιάς.
Θα έλεγε κανείς ότι φοβάμαι ˙
φοβάμαι να χαθώ σε αυτά τα θρύψαλα του καθρέφτη,
Φοβάμαι μην κοπώ και ματώσω,
και τέλος – φοβάμαι – πως τον καθρέφτη
ποτέ δεν θα ξαναενώσω…
Κατερίνα Αργυροπούλου
Το καράβι που ταξιδεύει το λένε «ΑΓΩΝΙΑ 2027»
Το καράβι σιγά σιγά βουλιάζει
χάνει το φως του,
χάνει την ιστορία του,
τους ανθρώπους μέσα του τους εγκλωβίζει,
σαν να μην μπορούν να πουν, να μιλήσουν, να κινηθούν.
Όλοι γίνονται κακοί, απότομοι, βίαιοι.
Το καράβι είναι η Ελλάδα.
Η Ελλάδα που πλέον είναι αγνώριστη.
Η Ελλάδα που δεν φημίζεται για την ιστορία της,
αλλά για τον τουρισμό της.
Πλέον όλοι θέλουν να επισκεφτούν θάλασσες, νησιά,
αλλά κανέναν δεν τον νοιάζουν τα βασικά,
μνημεία, μουσεία,
Παρθενώνας, Ακρόπολη.
Η ανθρωπιά έχει χαθεί.
Περνάς τον δρόμο και όλοι σε κοιτάνε,
σαν να μην είσαι άνθρωπος,
σαν να είσαι από άλλο γαλαξία.
Οι άνθρωποι έχουν γίνει αγνώριστοι, απότομοι.
Όμως, κάτι κρατάει το καράβι προτού βουλιάξει.
Μια άγκυρα που λέγεται ελπίδα.
Ελπίδα για δικαιοσύνη, ανθρωπιά,
ελπίδα για την επιστροφή στην παλιά νοοτροπία.
Τίποτα δεν είναι πλέον δεδομένο.
Το καράβι βουλιάζει
και πρέπει να σωθεί.
Θα σωθεί.
Χρύσα Θωμά
ΑΓΩΝΙΑ 2027
Οι άνθρωποι λαλούν χωρίς να μιλούν
μαρμαρωμένοι στη στιγμή, ενώ ο χρόνος κυλά.
Δεν ξέρουν πώς να κινηθούν,
πώς να πάνε μπροστά, δεν θέλουν να μάθουν.
Είναι ασφαλείς μέσα στο χάος.
Νομίζουν πως αυτό θα τους σώσει
από ό,τι συμβαίνει γύρω τους.
Οι σφαγές απαθανατίζονται και μένουν στην ιστορία.
Άνθρωποι εξαφανίζονται, χάνονται για υλικά.
Κάποιος πρέπει να πάει μπροστά,
να μας σώσει.
Αλλά ποιος και πότε;
Ποιος θα ξεκινήσει την ΑΓΩΝΙΑ 2027;
Μήπως θα είναι πολύ αργά τότε;
