Την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2026 είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε στον Θεατρικό Όμιλο του σχολείου μας την ηθοποιό και δασκάλα θεάτρου στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων κυρία Άννα – Μαρία Μπούτνιοκ. Μαζί της ανταλλάξαμε απόψεις για το θέατρο, αλλά μάθαμε και «από πρώτο χέρι» ποια είναι τα συναισθήματα κάποιου που ασχολείται με αυτό.
Ξεκινώντας, η κυρία Μπούτνιοκ ανέφερε ότι το θέατρο είναι αγάπη, είναι το ενδιαφέρον και η περιέργεια για το καινούργιο και το άγνωστο, είναι η δοκιμή των δυνατοτήτων μας, είναι η οποιαδήποτε προσπάθειά μας για απαλλαγή από οτιδήποτε μας βασανίζει όπως το άγχος, είναι η έκφραση των συναισθημάτων μας. Η λέξη αγάπη όσο «άβολη» και «ανοίκεια» λέξη ακούγεται, τόσο πιο δυνατά θεμέλια έχει σε οτιδήποτε κάνουμε, καθώς, αν δεν αγαπάμε κάτι, θα φανεί όσο κι αν προσπαθούμε να το κρύψουμε. Την ίδια την κυρία Μπούτνιοκ το θέατρο άρχισε να την μαγνητίζει στα πρώτα εφηβικά της χρόνια. Μας επισήμανε, μάλιστα, ότι πρώτα ξεκίνησε ως ηθοποιός και στη συνέχεια έγινε σκηνοθέτης και δασκάλα θεάτρου λέγοντας: «Όσο εξελίσσεις αυτό που κάνεις, σου ανοίγονται νέοι ορίζοντες».
Μέσα από τη διδασκαλία της έχει ως στόχο να περάσει στους μαθητές της τις βασικές αξίες του θεάτρου όπως την επανάσταση, την έκφραση, την αγάπη για οτιδήποτε μας αφορά, την πίστη στον εαυτό μας, την πειθαρχία και τέλος τη συνεργασία. Για την κυρία Μπούτνιοκ η μεγαλύτερη δυσκολία του θεάτρου είναι η συνέπεια, η οποία οδηγεί στην καλή συνεργασία και στο άριστο αποτέλεσμα. Για την ίδια δεν υπάρχει «φυσικό» ταλέντο ή «ταλέντο εκ γενετής», αλλά αυτό προκύπτει ως αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς. Σε έναν θεατρικό όμιλο το είδος του μαθήματος εξαρτάται απ’ τα παιδιά. Ο δάσκαλος εμπνέεται απ’ τους μαθητές του και προσαρμόζει το μάθημά του στα εκάστοτε δεδομένα για τη σωστή καθοδήγηση. Δεν γίνεται να είναι όλα καθορισμένα σε ένα τόσο ελεύθερο πνεύμα όπως αυτό του θεάτρου, γιατί εύκολα μπορεί κάποιος να «πέσει» σε παγίδες.
Η κυρία Μπούτνιοκ τόνισε, επίσης, ότι το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο εργαλείο ενός ηθοποιού είναι ο ίδιος του ο εαυτός, η καλλιέργεια και η εκπαίδευσή του, οι οποίες πρέπει να εξελίσσονται διαρκώς. Ένας ηθοποιός πρέπει να γυμνάζει το σώμα του αλλά και την ψυχή του. Απ’ τις βασικότερες τεχνικές ενός ηθοποιού είναι η αναπνοή, με την οποία μπορεί να εκφράσει τόσα πολλά συναισθήματα.
Όταν ρωτήθηκε για τον αριθμό και την ποιότητα των θεατρικών παραστάσεων που ανεβαίνουν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, η κυρία Μπούτνιοκ απάντησε πως ανεβαίνουν ανέλπιστα πολλές παραστάσεις, σε αρκετές από τις οποίες είναι δύσκολο να βρεις εισιτήρια, άλλες πάλι κάνουν περιοδείες ανά την Ελλάδα και ότι γενικά μετά την εποχή covid υπάρχει καλύτερη ροή στο θέατρο. Διαπίστωσε, όμως, ότι το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής δεν υφίσταται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση παρά μόνο στην Πρωτοβάθμια, και αυτό το γεγονός το θεώρησε λυπηρό, καθώς το συγκεκριμένο μάθημα το θεωρεί σημαντικό για τη θεατρική παιδεία και την ολόπλευρη πνευματική καλλιέργεια των μαθητών/τριών. Για την κυρία Μπούτνιοκ το θέατρο είναι θεμέλιο της κοινωνικής αλλαγής και της δημιουργικότητας, καθώς «το θέατρο είναι βγαλμένο από τη ζωή».
Κλείνοντας, η κυρία Μπούτνιοκ ανέφερε ότι η σημαντικότερη της στιγμή ως δασκάλα θεάτρου ήταν όταν ανέβασε την πρώτη της θεατρική παράσταση με ΑμεΑ στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων και πως οι στόχοι της για τα επόμενα χρόνια είναι να συνεχίσει να δουλεύει σκληρά και να εξελίσσεται.
Επιμέλεια: Κων/να Βυζούκη, Μαριάνα Βυζούκη, Ειρήνη Θέμου, Πηνελόπη Κοντογιάννη, Φερενίκη Κοντογιάννη, Ισμήνη Ορφανούδη
