ΝΤΑΚΟΥΡΗ ΣΟΦΙΑ
Η τέχνη του θεάτρου είναι από πολλές πτυχές ευεργετική στη ζωή ενός ανθρώπου, πόσο μάλλον στη ζωή ενός εφήβου, καθώς βοηθά ένα άτομο να εξελιχθεί και να διευρύνει τους ορίζοντές του, του δημιουργεί ανησυχίες και αυξάνει το μορφωτικό του επίπεδο. Η παρακολούθηση μίας θεατρικής παράστασης καλλιεργεί την κοινωνική μόρφωση, την αλληλεγγύη και αυξάνει την ενσυναίσθηση. Όταν βλέπουμε θέατρο, παρακολουθούμε και εμβαθύνουμε στη ζωή των πρωταγωνιστών, καθώς μία ζωντανή ιστορία εξελίσσεται μπροστά μας. Έτσι, το θέατρο μας βοηθά να βιώσουμε τη ζωή μέσα από διαφορετικές προοπτικές από αυτές που θα φανταζόμασταν. Επίσης, το θέατρο όντας καθρέφτης της κοινωνίας μας φέρνει σε θέση να αντιμετωπίσουμε κατάματα τα προβλήματα που υπάρχουν στην κοινωνία μας. Ακόμη, μπορεί να βοηθήσει τους εφήβους να αποβάλλουν το στρες και να αυξήσουν τη δημιουργικότητά τους.
Μία παράσταση η οποία μου έκανε εντύπωση και προτείνω: «42497», Σενάριο & σκηνοθεσία: Γιώργος Καπουτζίδης
Περίληψη: Σε ένα δυστοπικό μέλλον, οι άνθρωποι ζουν κάτω από την επιφάνεια της γης, προσπαθώντας να επιβιώσουν από τις παρενέργειες των επιπόλαιων επιλογών που έκαναν επί δεκαετίες ολόκληρες. Πρόκειται για μια κοινωνία απομόνωσης, που δε διαφέρει πολύ από τη σημερινή. Οι ήρωες του έργου προσπαθούν να διαχειριστούν και να υπερνικήσουν τη συναισθηματική αποξένωση και την αδυναμία αποδοχής και αλληλεγγύης… αυτά δηλαδή που τους οδήγησαν ήδη στον όλεθρο.
«Μια ιστορία που δεν έχει ειπωθεί ακόμα, αλλά μπορεί και να την ζούμε ήδη».
Η συγκεκριμένη παράσταση μου έκανε εντύπωση και με συγκίνησε, διότι δείχνει πως σε μια κατεστραμμένη κοινωνία που χαρακτηρίζεται από την απουσία ανάπτυξης ουσιαστικών ανθρώπινων σχέσεων, δύο άνθρωποι καταφέρνουν να βρουν ο ένας τον άλλον και να τραβηχτούν προς το φως, ενώ περιτριγυρίζονται από σκοτάδι, με μία μοναδική κινητήριο δύναμη: την αγάπη.
