Αγαπημένη μου Γεωργία,

σου γράφω από το μέλλον. Είμαι εσύ, είκοσι χρόνια μετά. Είμαι λίγο πάνω από τα τριάντα και θέλω, πρώτα απ’ όλα, να σου πω κάτι πολύ σημαντικό: τα κατάφερες!

Ξέρω ότι αυτή τη στιγμή έχεις απορίες, φόβους, όνειρα που ξέρεις ότι υπάρχουν πολλές πιθανότητες να μην πραγματοποιηθούν, και στιγμές που νιώθεις ότι δεν σε καταλαβαίνει κανείς. Θέλω όμως να θυμάσαι πως κάθε συναίσθημα που ζεις τώρα έχει αξία.

Θα κάνεις λάθη. Θα πληγωθείς. Θα εμπιστευτείς ανθρώπους που δεν θα το αξίζουν. Μέσα από όλα αυτά, όμως, θα μάθεις να ξεχωρίζεις ποιοι αξίζουν να μείνουν. Θα μάθεις να λες «όχι» χωρίς ενοχές και «ναι» σε ό,τι σε κάνει πραγματικά χαρούμενη.

Μην φοβηθείς να ονειρευτείς μεγάλα πράγματα. Ακόμα κι αν τώρα σου φαίνονται μακρινά, θα έρθει η μέρα που θα κοιτάξεις πίσω και θα χαμογελάσεις, γιατί πολλά από αυτά θα έχουν γίνει πραγματικότητα.

Θα υπάρξουν μέρες που θα αμφισβητήσεις τον εαυτό σου, τις επιλογές σου και το αν ανήκεις εκεί που προσπαθείς να φτάσεις. Μην το αφήσεις αυτό να σε σταματήσει. Η επιμονή σου, η ανάγκη σου να καταλάβεις το «γιατί» πίσω από κάθε ιστορία και η δύναμη με την οποία υπερασπίζεσαι ό,τι θεωρείς σωστό, θα σε οδηγήσουν πιο μακριά απ’ όσο φαντάζεσαι τώρα.

Σε περιμένει μια ζωή γεμάτη εμπειρίες, αγάπη, απογοητεύσεις, αλλά και μεγάλες νίκες. Κάθε φορά που νιώθεις χαμένη, να θυμάσαι ότι στο μέλλον υπάρχει μια εκδοχή σου που σε ευχαριστεί που δεν τα παράτησες ποτέ.

Με αγάπη,
Ο μελλοντικός σου εαυτός

Καραπιπέρη Γεωργία Β4