Στους πρώτους χώρους είδαμε αρχαία αιγυπτιακά και ελληνικά εκθέματα, όπως αγάλματα και αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Στη συνέχεια ανεβήκαμε σε αίθουσες με έργα της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, όπου θαυμάσαμε πίνακες μεγάλων καλλιτεχνών όπως ο Ελ Γκρέκο, ο Ραφαήλ και ο Γκόγια. Σε άλλους ορόφους υπήρχαν έργα νεότερων καλλιτεχνών, όπως ο Κλοντ Μονέ, που ανήκουν στον Ιμπρεσιονισμό.

Η εμπειρία μας στο μουσείο ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και εκπαιδευτική. Εντυπωσιαστήκαμε από την ποικιλία των έργων και την ιστορία που κρύβεται πίσω από το καθένα. Ήταν πραγματικά μια ξεχωριστή επίσκεψη που μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά σημαντικά έργα τέχνης και να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας.

Διαγωνισμός ζωγραφικής

Mαθητές/ μαθήτριες του σχολείου μας συμμετέχουν στον φετινό διαγωνισμό του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού «Εμείς και οι Άλλοι : Όλοι Διαφορετικοί, Όλοι Ίσοι». Έργα τους στο εξώφυλλο του τεύχους και στην εικόνα του παρόντος ἀρθρου.

Δημιουργική γραφή

Ένα άλλο τέλος…

Στο πλαίσιο του μαθήματος της Λογοτεχνίας, μαθητές και μαθήτριες της Β” τάξης φαντάζονται ένα διαφορετικό τέλος για το αντιπολεμικό διήγημα του Γ. Μαγκλή “ Γιατί” (Διαβάστε το διήγημα εδώ ή στην τελευταία σελίδα του τεύχους μας)

Ακολουθούν ενδεικτικά κείμενα των παιδιών:

Αγγελική Γιαννακοπούλου

[,,,[Η ξαφνική παρουσία του ξένου στρατιώτη από το αντίπαλο στρατόπεδο τάραξε την ηρεμία της ψυχής του. Ήταν κι αυτός ένας νεαρός άνδρας που είχε έρθει για τον ίδιο λόγο στην πηγή, να πιει νερό και να ξαποστάσει. Ο πρώτος τράβηξε αμέσως το όπλο του. Τα λόγια όμως του δεύτερου στρατιώτη τον ξύπνησαν από τον τρόμο του πολέμου και την σκληρή πραγματικότητα. Του ήρθε στο μυαλό η εικόνα και ι της δικής του μάνας που τον περίμενε . Ήθελε να ζήσει και να γυρίσει κοντά της. Το ίδιο θα ήθελε σίγουρα και ο άλλος, ο εχθρός. Χαμήλωσε το όπλο του, έσκυψε το βλέμμα και δάκρυα κύλησαν. Γονάτισε και ο δεύτερος στρατιώτης απέναντί του. Δε μιλούσαν, αλλά ένιωθαν τον ίδιο πόνο. Έτσι, μετά από λίγη ώρα συνήλθαν και ο ένας απομακρύνθηκε από τον άλλον χωρίς λόγια. Δε χρειαζόταν. Η σιωπή τους τα έλεγε όλα.

Λαμπρινή Γκουτζιουκώστα

Ο νέος στρατιώτης κοίταξε το άψυχο, λουσμένο στα αίματα, κορμί του ξένου και πάγωσε. Για μια στιγμή τα πάντα σταμάτησαν γύρω του. Δεν ήταν όνειρο, δεν ήταν ατύχημα, δεν ήταν αυτοάμυνα λόγω επίθεσης, ήταν η σκληρή πραγματικότητα. Ήταν η συνέπεια του πολέμου, η ενσυναίσθηση και η ανθρωπιά που είχε χαθεί… Ο στρατιώτης άρχισε να δακρύζει. “ Πώς μπόρεσα να το κάνω αυτό; Τι σόι άνθρωπος και πολεμιστής είμαι; Πώς σκότωσα έτσι ψυχρά αυτόν τον αθώο;” αναρωτήθηκε από μέσα του. Είχε σιχαθεί τον εαυτό του. Δεν το χώραγε ο νους του πως αυτός -το παιδί που επιθυμούσε το τέλος του πολέμου, που λαχταρούσε να δει τη μανούλα του, που ήθελε απλά να ξεκουραστεί και να πει λίγο νερό- διέπραξε κάτι τέτοιο. Δεν άντεχε άλλο. Οι τύψεις τον έτρωγαν. Τα αίματα του ξένου στα ρούχα του τον ανατρίχιαζαν. Τα μάτια του θύματος τον έκαιγαν. Το πήρε απόφαση. Άρπαξε το όπλο με το οποίο πυροβόλησε τον άλλον στρατιώτη, το έφερε κάτω από το σαγόνι του και τράβηξε τη σκανδάλη. Το πράσινο γρασίδι είχε τώρα δύο θύματα. Δύο ανθρώπους που δε θα συναντούσαν ποτέ ξανά την οικογένειά τους, που δε θα πήγαιναν ποτέ στο σπίτι τους, που δε θα ζούσαν άλλες περιπέτειες στη ζωή τους και που δε θα έβλεπαν το φως του ήλιου ποτέ ξανά.

Κώστας Γκάτος

[,,,[Ο ξένος ήταν πεσμένος ανάσκελα. Σάλευε σπασμωδικά, κούναγε τα πόδια και έσφιγγε τα δυο χέρια του απάνω στο στήθος. Ο στρατιώτης δεν αντέδρασε. Συνέχισε, ήπιε νερό και έφυγε αδιάφορος για τον ξένο στρατιώτη. Ανέβηκε πάνω στο στρατόπεδο , μπήκε στη σκηνή του και αμέσως αποκοιμήθηκε. Στο όνειρό του δεν είδε τίποτα. Μέχρι το άλλο πρωί που ξύπνησε είχε πλέον ξεχάσει τον ξένο. Έτσι τον έκανε ο πόλεμος. Αδιάφορο, άκαρδο και απάνθρωπο. Τον έκανε να νομίζει πως η δολοφονία των άλλων είναι η δουλειά του. Και συνέχισε τον πόλεμο…

Σκέψεις με αφορμή την ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού

Μιχαηλίδου Σοφία ( Α” τάξη)

“ Τι είναι τελικά η βία; Η βία δεν περιορίζεται σε χτυπήματα ή συγκρούσεις. Μπορεί να κρύβεται σε μια λέξη, σε μια σιωπή, σε μια απόφαση που ακυρώνει τον άλλον. Η βία έχει πολλές μορφές και συχνά περνά απαρατήρητη, ακριβώς επειδή την έχουμε συνηθίσει. Βία μπορεί να είναι μια οποιαδήποτε πράξη ή συμπεριφορά που μπορεί να προσβάλει, τραυματίσει, προκαλέσει πόνο, μειώσει την υπόσταση και τις ελευθερίες ενός ανθρώπου. Έτσι η βία μπορεί να είναι ηλεκτρονική, λεκτική, σωματική, ψυχολογική, σεξουαλική, οικονομική ή και συναισθηματική. Στην παρέμβαση που έγινε στην τάξη μας για την Ενδοσχολική βία αντιληφθήκαμε ότι όταν κάποιος μας ασκεί βία, δεν παίρνουμε εκδίκηση, δεν απειλούμε, δεν βρίζουμε, δεν κοροϊδεύουμε, δεν κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσει να μας κάνουν. Γιατί όλα αυτά είναι ΒΙΑ. ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΣΙΩΠΟΥΜΕ! Λέμε ΝΑΙ στη συζήτηση και τον σεβασμό. ΜΙΛΑΩ – ΦΕΥΓΩ- ΖΗΤΑΩ ΒΟΗΕΙΑ! Όταν μιλάς είσαι δυνατός και γενναίος! Ο σεβασμός είναι δύναμη! Η καλοσύνη είναι επιλογή. Τα άσχημα λόγια είναι δηλητήρια. ΜΙΛΑ- ΦΥΓΕ- ΖΗΤΑ ΒΟΗΘΕΙΑ! Πολύς λόγος έγινε για τη βία, τα είδη της….Αλλά αυτό που στριφογυρίζει στο μυαλό μου είναι τι έχει αλλάξει και οι άνθρωποι είναι τόσο βίαιοι; Το σκέφτηκα πολύ. Αυτό που άλλαξε είναι το μέγεθος της ανθρωπιάς. Ακούμε, διαβάζουμε, μαθαίνουμε, βλέπουμε πολλά, πολύ περισσότερα απ’ ό,τι παλιότερα, αλλά δυστυχώς τα αντιμετωπίζουμε επιφανειακά, ως ειδήσεις, χωρίς πραγματικό νοιάξιμο, χωρίς συναίσθημα, χωρίς ΑΝΘΡΩΠΙΑ! Κι αυτό πώς μπορεί να αλλάξει; Πώς μπορούμε να γίνουμε περισσότερο ανθρώπινοι; Σκέφτομαι ότι η ανθρωπιά περιέχει αλληλεγγύη, ενσυναίσθηση και αγάπη. Αυτό λείπει, η αγάπη! Αν μάθουμε να αγαπάμε τον συνάνθρωπο ως εαυτόν, τότε μόνο θα αντιμετωπίσουμε ουσιαστικά τη βία. Γιατί όπου ζει το φως, δεν έχει χώρο το σκοτάδι! “

Ο κύριος Κίτινγκ δεν διδάσκει όπως οι άλλοι καθηγητές. Ενθαρρύνει τους μαθητές του να σκέφτονται ελεύθερα, να εκφράζουν τις απόψεις τους και να μην φοβούνται να ακολουθήσουν τα όνειρά τους. Μέσα από την ποίηση και το σύνθημα «Carpe Diem» (άδραξε τη μέρα), τους δείχνει πως η ζωή δεν πρέπει να περνά χωρίς να αφήνουμε το δικό μας αποτύπωμα.

Μια ομάδα μαθητών, εμπνευσμένη από τα λόγια του, ξαναζωντανεύει μια μυστική λέσχη, την «Dead Poets Society», όπου συναντιούνται για να διαβάζουν ποιήματα και να μοιράζονται τις σκέψεις τους. Σιγά-σιγά αρχίζουν να παίρνουν πρωτοβουλίες, να υπερασπίζονται όσα πιστεύουν και να προσπαθούν να ακουστεί η φωνή τους, ακόμα κι όταν αυτό έχει συνέπειες.

Η ταινία δείχνει πόσο σημαντικό είναι να έχει κανείς θάρρος, να αναλαμβάνει ευθύνη για τις επιλογές του και να μη μένει σιωπηλός όταν κάτι τον αδικεί. Παράλληλα, μας θυμίζει ότι η εκπαίδευση δεν είναι μόνο βαθμοί και κανόνες, αλλά και διαμόρφωση χαρακτήρα. Το Dead Poets Society είναι μια ιστορία για τη δύναμη της σκέψης, της ελευθερίας και της προσωπικής στάσης ζωής, που μας κάνει να αναρωτηθούμε: ζούμε όπως πραγματικά θέλουμε ή όπως περιμένουν οι άλλοι από εμάς;

(Πηγές: Wikipedia, IMDb)

Δομίνικος Θεοτοκόπουλος (El Greco)

Ο Δομίνικος Θεοτοκόπουλος (1541-1614), ή αλλιώς El Greco, ήταν Κρητικός ζωγράφος, γλύπτης και αρχιτέκτονας της Ισπανικής Αναγέννησης. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μακριά από την Ελλάδα, δημιουργώντας τα περισσότερα έργα του στην Ιταλία και την Ισπανία. Εκπαιδεύτηκε αρχικά ως αγιογράφος στο Ηράκλειο, που αποτελούσε τότε τμήμα της Ενετικής Επικράτειας, και αργότερα ταξίδεψε στη Βενετία.

Η ζωγραφική του έχει δεχτεί επιδράσεις τόσο από τη βυζαντινή τέχνη όσο και την ιταλική ζωγραφική. Ωστόσο, κατάφερε να αναπτύξει ένα «προσωπικό στιλ» με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: ψηλόλιγνες φιγούρες με στενόμακρα πρόσωπα, έντονες σκιές, εκφραστικά πρόσωπα και πλούσια πτυχολογία. Ένα από τα πιο γνωστά του έργα απεικονίζει τον Χριστό να κουβαλά τον Σταυρό του Μαρτυρίου του.

Ο συγκεκριμένος εκφραστικός, λυπηρός πίνακας ζωγραφικής δημιουργήθηκε από τον Δομίνικο Θεοτοκόπουλο και εκτέθηκε για πρώτη φορά το 1580. Σήμερα βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης. Η εικόνα αναπαριστά τον Χριστό να κρατά τον Σταυρό του Μαρτυρίου του, καθώς τον περιτριγυρίζει ένας γκρίζος, σκοτεινός ουρανός. Ο ίδιος φαίνεται αρκετά ταλαιπωρημένος, καθώς φοράει ένα αγκαθωτό στεφάνι και σταγόνες από αίμα τρέχουν από το μέτωπο προς τον λαιμό του. Παράλληλα, έχει ένα εκφραστικό και ελεήμον βλέμμα στραμμένο προς τα πάνω. Επιπλέον, τα ρούχα του περιέχουν έντονες σκιές και πλούσια πτυχολογία. Τα χρώματα που κυριαρχούν είναι το μαύρο και το πορφυρό, που συμβολίζουν την εξουσία. Συνοψίζοντας, πρόκειται για έναν αρκετά στενάχωρο πίνακα που αναδεικνύει τα Πάθη του Χριστού.

Γεώργιος Ιακωβίδης

Ο Γεώργιος Ιακωβίδης γεννήθηκε το 1853 στα Χίδηρα της Λέσβου. Σε ηλικία 13 ετών πήγε στη Σμύρνη, για να ζήσει με τον θείο του, πρακτικό αρχιτέκτονα, και να φοιτήσει στην Ευαγγελική Σχολή, ενώ παράλληλα εργαζόταν. Από νωρίς έδειξε ενδιαφέρον για την τέχνη και κυρίως για την ξυλογλυπτική. Το 1870 εγγράφηκε στο Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας (τη μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών). Δάσκαλοί του στην Αθήνα ήταν ο ζωγράφος Νικηφόρος Λύτρας και ο γλύπτης Λεωνίδας Δρόσης.

Ο Ιακωβίδης υπηρέτησε πιστά τον γερμανικό ακαδημαϊκό νατουραλισμό της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου». Τα θέματά του, παρότι ζωντανά και γεμάτα ελληνικό φως, διακατέχονται από τη θεατρικότητα και την αυστηρότητα που επέβαλε ο ακαδημαϊσμός. Από τα πρώιμα κιόλας έργα του εκδήλωσε το ταλέντο του να συλλαμβάνει τον ψυχισμό των μοντέλων του με τεχνική αρτιότητα, ενώ ο σωστός χειρισμός του φωτός, του χρώματος και της υφής των πραγμάτων τον έκανε περιζήτητο ως προσωπογράφο της υψηλής κοινωνίας. Ένα από τα πιο διάσημα έργα του είναι “Τα πρώτα βήματα”, που αναπαριστά τα πρώτα βήματα ενός μωρού.

Αυτός ο ρεαλιστικός, συναισθηματικός πίνακας ζωγραφικής δημιουργήθηκε από τον Γεώργιο Ιακωβίδη, ενώ εκτέθηκε για πρώτη φορά το 1892 και βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη. Η σκηνή διαδραματίζεται σε ένα απλό, χωριάτικο σπίτι με λευκούς τοίχους και ένα ξύλινο τραπέζι δίπλα στο παράθυρο. Μια μαυροφορεμένη, χαμογελαστή γιαγιά κρατάει το χαρούμενο, ξανθό, ντυμένο στα λευκά μωρό που προσπαθεί να περπατήσει, ενώ ένα κορίτσι ανοίγει την αγκαλιά του για να το υποδεχτεί. Ο συγκεκριμένος πίνακας είναι ιδιαίτερα συγκινητικός, απεικονίζοντας μια γλυκιά στιγμή που γεννά συναισθήματα χαράς και στοργής. Ο έντονος φωτισμός πάνω στο μωρό τονίζει τον συμβολισμό της ζωής. Συνοψίζοντας, είναι ένας πανέμορφος πίνακας που ζεσταίνει την καρδιά.

Συντάκτρια: Αυγή-Μαρία Πρίσκα

Το συγκρότημα Kids United δημιουργήθηκε το 2015 και συνεχίζει εδώ και δύο γενιές. Τα παιδιά της πρώτης γενιάς (τραγουδούσαν από το 2015 μέχρι το 2018) είναι σήμερα από 15 έως 20  χρονών. Τα παιδία που τραγουδάνε σήμερα είναι οι «Kids United – Νέα Γενιά»  από 11 έως 16 χρονών. Οι Kids United είναι μη κερδοσκοπικό  συγκρότημα. Κάνουν συναυλίες, δίσκους, βίντεο στο You Tube και διάφορες άλλες δραστηριότητες. Στο You Tube έχουν 2,4 εκατομμύρια ακόλουθους και πάνω από 1 δις  προβολές.  Τα εισοδήματα προορίζονται για να ενισχύσουν τη δράση της UNICEF για την εκπαίδευση των παιδιών σε χώρες του τρίτου κόσμου. Τα τραγούδια τους έχουν ιδιαίτερο νόημα καθώς πολλά από αυτά  μιλάνε για την ισότητα, για την  αγάπη μεταξύ των ανθρώπων χωρίς διακρίσεις χρώματος ή φυλής. Ένα τραγούδι τους μάλιστα μιλάει για τα όνειρα, για τα ονόματα που αγαπάμε και για την ελεύθερη άποψη. Εκφράζει μια διαφορετική άποψη για πράγματα που εμείς μπορεί να μην  τα βλέπαμε ακριβώς όπως είναι. Αυτά τα παιδία κάνουν ανθρώπους να χαμογελάνε και δίνουν ελπίδα.

Αυτά  είναι κάποια από τα τραγούδια τους που  αξίζει να τα ακούσετε:

">

">,

">,

">https://www.youtube.com/watch?v=I12luhqF98

">

Φωτογραφία από Pexels από το Pixabay

Ήρθανε τα Χριστούγεννα

και ο χρόνος πάλι αλλάζει

μα ετούτος θα κρατά χαρές

πολλές να μας μοιράζει

Άγγελος ήτανε Θεού

της Βηθλεέμ τ’ αστέρι

είθε και φέτος τη χαρά

στο σπίτι σας να φέρει

Χρόνια πολλά χρόνια καλά

χρόνια γεμάτα υγεία

και του Χριστού η γέννηση

να φέρει ευτυχία

Χριστουγεννιάτικο δεντρί

μ’ ευχές έχω στολίσει,

ο νέος χρόνος που έρχεται

χαρές να σας γεμίσει

Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά

θα σ΄ έχω αγκαλιά μου

μα μοναχά στο όνειρο

αφού ‘σαι μακριά μου.

Να σε θυμούνται στις γιορτές

οι συγγενείς κι οι φίλοι

αυτό ‘ναι δώρο καλύτερο

και απ’ του Αϊ Βασίλη

Τα φετινά Χριστούγεννα

να ειν’ τα καλύτερά σου

ευχές και δώρα να σε βρουν

και αγάπη στην καρδιά σου

Χρόνια πολλά από καρδιάς

εμείς θα ευχηθούμε,

τον κόσμο μας καλύτερο

κάποια στιγμή να δούμε.

Οι μέρες των Χριστουγέννων ας μεταφέρουν την μαγεία τους στο σπίτι σας και ο Άγιος Βασίλης ας εκπληρώσει τις ευχές όλων σας.

 Φωτογραφία από Biljana Jovanovic από το Pixabay