Οι μαθητές και οι μαθήτριες του σχολείου μας μέσα από δημιουργικές δραστηριότητες διεκδικούν ισότητα, ειρήνη, κοινωνική δικαιοσύνη και σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Διαγωνισμός ζωγραφικής
Mαθητές/ μαθήτριες του σχολείου μας συμμετέχουν στον φετινό διαγωνισμό του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού «Εμείς και οι Άλλοι : Όλοι Διαφορετικοί, Όλοι Ίσοι». Έργα τους στο εξώφυλλο του τεύχους και στην εικόνα του παρόντος ἀρθρου.
Δημιουργική γραφή
Ένα άλλο τέλος…
Στο πλαίσιο του μαθήματος της Λογοτεχνίας, μαθητές και μαθήτριες της Β” τάξης φαντάζονται ένα διαφορετικό τέλος για το αντιπολεμικό διήγημα του Γ. Μαγκλή “ Γιατί” (Διαβάστε το διήγημα εδώ ή στην τελευταία σελίδα του τεύχους μας)
Ακολουθούν ενδεικτικά κείμενα των παιδιών:
Αγγελική Γιαννακοπούλου
[,,,[Η ξαφνική παρουσία του ξένου στρατιώτη από το αντίπαλο στρατόπεδο τάραξε την ηρεμία της ψυχής του. Ήταν κι αυτός ένας νεαρός άνδρας που είχε έρθει για τον ίδιο λόγο στην πηγή, να πιει νερό και να ξαποστάσει. Ο πρώτος τράβηξε αμέσως το όπλο του. Τα λόγια όμως του δεύτερου στρατιώτη τον ξύπνησαν από τον τρόμο του πολέμου και την σκληρή πραγματικότητα. Του ήρθε στο μυαλό η εικόνα και ι της δικής του μάνας που τον περίμενε . Ήθελε να ζήσει και να γυρίσει κοντά της. Το ίδιο θα ήθελε σίγουρα και ο άλλος, ο εχθρός. Χαμήλωσε το όπλο του, έσκυψε το βλέμμα και δάκρυα κύλησαν. Γονάτισε και ο δεύτερος στρατιώτης απέναντί του. Δε μιλούσαν, αλλά ένιωθαν τον ίδιο πόνο. Έτσι, μετά από λίγη ώρα συνήλθαν και ο ένας απομακρύνθηκε από τον άλλον χωρίς λόγια. Δε χρειαζόταν. Η σιωπή τους τα έλεγε όλα.
Λαμπρινή Γκουτζιουκώστα
Ο νέος στρατιώτης κοίταξε το άψυχο, λουσμένο στα αίματα, κορμί του ξένου και πάγωσε. Για μια στιγμή τα πάντα σταμάτησαν γύρω του. Δεν ήταν όνειρο, δεν ήταν ατύχημα, δεν ήταν αυτοάμυνα λόγω επίθεσης, ήταν η σκληρή πραγματικότητα. Ήταν η συνέπεια του πολέμου, η ενσυναίσθηση και η ανθρωπιά που είχε χαθεί… Ο στρατιώτης άρχισε να δακρύζει. “ Πώς μπόρεσα να το κάνω αυτό; Τι σόι άνθρωπος και πολεμιστής είμαι; Πώς σκότωσα έτσι ψυχρά αυτόν τον αθώο;” αναρωτήθηκε από μέσα του. Είχε σιχαθεί τον εαυτό του. Δεν το χώραγε ο νους του πως αυτός -το παιδί που επιθυμούσε το τέλος του πολέμου, που λαχταρούσε να δει τη μανούλα του, που ήθελε απλά να ξεκουραστεί και να πει λίγο νερό- διέπραξε κάτι τέτοιο. Δεν άντεχε άλλο. Οι τύψεις τον έτρωγαν. Τα αίματα του ξένου στα ρούχα του τον ανατρίχιαζαν. Τα μάτια του θύματος τον έκαιγαν. Το πήρε απόφαση. Άρπαξε το όπλο με το οποίο πυροβόλησε τον άλλον στρατιώτη, το έφερε κάτω από το σαγόνι του και τράβηξε τη σκανδάλη. Το πράσινο γρασίδι είχε τώρα δύο θύματα. Δύο ανθρώπους που δε θα συναντούσαν ποτέ ξανά την οικογένειά τους, που δε θα πήγαιναν ποτέ στο σπίτι τους, που δε θα ζούσαν άλλες περιπέτειες στη ζωή τους και που δε θα έβλεπαν το φως του ήλιου ποτέ ξανά.
Κώστας Γκάτος
[,,,[Ο ξένος ήταν πεσμένος ανάσκελα. Σάλευε σπασμωδικά, κούναγε τα πόδια και έσφιγγε τα δυο χέρια του απάνω στο στήθος. Ο στρατιώτης δεν αντέδρασε. Συνέχισε, ήπιε νερό και έφυγε αδιάφορος για τον ξένο στρατιώτη. Ανέβηκε πάνω στο στρατόπεδο , μπήκε στη σκηνή του και αμέσως αποκοιμήθηκε. Στο όνειρό του δεν είδε τίποτα. Μέχρι το άλλο πρωί που ξύπνησε είχε πλέον ξεχάσει τον ξένο. Έτσι τον έκανε ο πόλεμος. Αδιάφορο, άκαρδο και απάνθρωπο. Τον έκανε να νομίζει πως η δολοφονία των άλλων είναι η δουλειά του. Και συνέχισε τον πόλεμο…
Σκέψεις με αφορμή την ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού
Μιχαηλίδου Σοφία ( Α” τάξη)
“ Τι είναι τελικά η βία; Η βία δεν περιορίζεται σε χτυπήματα ή συγκρούσεις. Μπορεί να κρύβεται σε μια λέξη, σε μια σιωπή, σε μια απόφαση που ακυρώνει τον άλλον. Η βία έχει πολλές μορφές και συχνά περνά απαρατήρητη, ακριβώς επειδή την έχουμε συνηθίσει. Βία μπορεί να είναι μια οποιαδήποτε πράξη ή συμπεριφορά που μπορεί να προσβάλει, τραυματίσει, προκαλέσει πόνο, μειώσει την υπόσταση και τις ελευθερίες ενός ανθρώπου. Έτσι η βία μπορεί να είναι ηλεκτρονική, λεκτική, σωματική, ψυχολογική, σεξουαλική, οικονομική ή και συναισθηματική. Στην παρέμβαση που έγινε στην τάξη μας για την Ενδοσχολική βία αντιληφθήκαμε ότι όταν κάποιος μας ασκεί βία, δεν παίρνουμε εκδίκηση, δεν απειλούμε, δεν βρίζουμε, δεν κοροϊδεύουμε, δεν κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσει να μας κάνουν. Γιατί όλα αυτά είναι ΒΙΑ. ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΣΙΩΠΟΥΜΕ! Λέμε ΝΑΙ στη συζήτηση και τον σεβασμό. ΜΙΛΑΩ – ΦΕΥΓΩ- ΖΗΤΑΩ ΒΟΗΕΙΑ! Όταν μιλάς είσαι δυνατός και γενναίος! Ο σεβασμός είναι δύναμη! Η καλοσύνη είναι επιλογή. Τα άσχημα λόγια είναι δηλητήρια. ΜΙΛΑ- ΦΥΓΕ- ΖΗΤΑ ΒΟΗΘΕΙΑ! Πολύς λόγος έγινε για τη βία, τα είδη της….Αλλά αυτό που στριφογυρίζει στο μυαλό μου είναι τι έχει αλλάξει και οι άνθρωποι είναι τόσο βίαιοι; Το σκέφτηκα πολύ. Αυτό που άλλαξε είναι το μέγεθος της ανθρωπιάς. Ακούμε, διαβάζουμε, μαθαίνουμε, βλέπουμε πολλά, πολύ περισσότερα απ’ ό,τι παλιότερα, αλλά δυστυχώς τα αντιμετωπίζουμε επιφανειακά, ως ειδήσεις, χωρίς πραγματικό νοιάξιμο, χωρίς συναίσθημα, χωρίς ΑΝΘΡΩΠΙΑ! Κι αυτό πώς μπορεί να αλλάξει; Πώς μπορούμε να γίνουμε περισσότερο ανθρώπινοι; Σκέφτομαι ότι η ανθρωπιά περιέχει αλληλεγγύη, ενσυναίσθηση και αγάπη. Αυτό λείπει, η αγάπη! Αν μάθουμε να αγαπάμε τον συνάνθρωπο ως εαυτόν, τότε μόνο θα αντιμετωπίσουμε ουσιαστικά τη βία. Γιατί όπου ζει το φως, δεν έχει χώρο το σκοτάδι! “
