Η Μαρία πάσχει από αχονδροπλασία και μετακινείται με χειροκίνητο αμαξίδιο. Μεγάλωσε στα Σήμαντρα, Χαλκιδικής και όπως μου εξήγησε, τα σχολικά της χρόνια δεν ήταν εύκολα. Μάλιστα, κάτι τόσο απλό όσο η πρόσβαση στην τουαλέτα του σχολείου ήταν για εκείνη πηγή άγχους και στρες. Έφτανε σε σημείο να αποφεύγει να πίνει νερό μέσα στην ημέρα για να μην χρειαστεί να τη χρησιμοποιήσει. Ένα τόσο βασικό δικαίωμα, που για τους περισσότερους είναι αυτονόητο, για εκείνη ήταν καθημερινό εμπόδιο. Σήμερα ζει στη Θεσσαλονίκη και έχει σπουδάσει Φιλοσοφία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Είναι κοινωνική, αλλά όπως λέει και η ίδια είναι και κοινωνικά αγχώδης. Είναι τελειομανής, κάτι που πολλές φορές τη δυσκολεύει, να προχωρήσει σε πράγματα που θέλει. Παρ’ ολα αυτά, δε σταματά να δημιουργεί, αγαπά τη ζωγραφική, το τραγούδι και τον χορό, ενώ συμμετέχει και σε μια χοροθεατρική ομάδα, που παρεμπιπτόντως δε γνώριζα και λάθος μου, τη “Dance and the mind”. Την χαλαρώνει το διάβασμα και έχει πάντα διάθεση να μαθαίνει καινούργια πράγματα. Η καθημερινότητά της όμως δεν είναι εύκολη. Η μετακίνηση στην πόλη αποτελεί μεγάλη πρόκληση, ενώ, όπως μου είπε γνωρίζει δύο μαγαζιά μόνο στο κέντρο όπου μπορεί να εξυπηρετηθεί άνετα. Παρόλο που ζει μόνη της, κάτι που θεωρεί μεγάλο επίτευγμα από τα 27 της, πολλές φορές χρειάζεται βοήθεια. Υπάρχει ένα πιλοτικό πρόγραμμα “προσωπικός βοηθός», όμως αφορά μόνο περιορισμένο αριθμό ατόμων. Αυτό που με προβλημάτισε περισσότερο ήταν μια φράση της “Ποιοι άνθρωποι έχουν τελικά δικαίωμα να βρίσκονται, στο δημόσιο χώρο; Να υπάρχουν και να δημιουργούν; Να μην είναι μόνο αποδέκτες φροντίδας, αλλά και άνθρωποι που προσφέρουν επειδή το θέλουν;”

Η Μαρία Καλανταρίδου μίλησε και για τα στερεότυπα που υπάρχουν γύρω από τα άτομα με αναπηρία. Από τη μια, παρουσιάζονται σαν “ήρωες” και από την άλλη σαν “καημένοι”. Μου ανέφερε χαρακτηριστικά ένα περιστατικό σε ορκομωσία, όπου σήκωσαν ένα άτομο με αναπηρία, υποβαστιζόμενο, για να παραλάβει το πτυχίο του και το κοινό ζητωκραύγαζε “πάντα όρθιος”, σαν να είναι “κατάρα” το να είσαι ανάπηρος. Έτσι γεννιέται το ερώτημα: τι σημαίνει τελικά “κανονικός”;

Πολλοί πιστεύουν ότι τα άτομα με αναπηρία χρειάζονται ΜΟΝΟ φροντίδα και προστασία κάτι που τελικά τα τοποθετεί σε έναν παθητικό ρόλο. Σωστό ή Λάθος; Άλλοι θεωρούν ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύουν την αξία τους,  για παράδειγμα μέσα από τον αθλητισμό. Όμως η πραγματικότητα είναι πιο απλή. Είναι άνθρωποι με επιθυμίες, όνειρα και δικαίωμα να ζουν ισότιμα, όπως οι “κανονικοί”. Όπως μου είπε στη συνέχεια της συζήτησης, η Θεσσαλονίκη παραμένει μια δύσκολη και αφιλόξενη πόλη για άτομα με αναπηρία, κυρίως λόγω έλλειψης προσβασιμότητας. Χρειάζονται αλλαγές σε σχολεία, χώρους εργασίας, μέσα μεταφοράς και δημόσια κτήρια. Παρόλα αυτά, βλέπει θετικά κάποιες εξελίξεις, όπως το μετρό της Θεσσαλονίκης.

Κλείνοντας, η συμβουλή που θα έδινε στον νεότερο εαυτό της είναι κάτι που αξίζει να κρατήσουμε όλοι: να μην μείνει στο σπίτι επειδή η πόλη δεν είναι προσβάσιμη, να μην αφήνει τον φόβο να την περιορίζει και κυρίως να ζητά βοήθεια χωρίς ενοχές. “Δεν φταίει το σώμα μας» λέει. “Είναι απλώς μια συνθήκη. Πρέπει να διεκδικούμε”. Η ιστορία της Μαρίας δεν είναι απλώς μια προσωπική αφήγηση. Είναι μια υπενθύμιση ότι μια κοινωνία γίνεται καλύτερη όταν χωράει όλους τους ανθρώπους της. Και ίσως το πρώτο βήμα είναι να αρχίσουμε να βλέπουμε τον κόσμο και μέσα από τα μάτια των άλλων. Δύσκολο;

Υ.Γ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά την Μαρία Καλανταρίδου για τον χρόνο και την προθυμία να μοιραστεί τις εμπειρίες της μαζί μου. Η συνέντευξη που μου παραχώρησε ήταν πραγματικά πολύτιμη και με βοήθησε να δω τη δύναμη που δείχνουν καθημερινά οι άνθρωποι με αναπηρία. Ελπίζω η φωνή σου να συμβάλλει στην ευαισθητοποίηση και στην δημιουργία μιας πιο συμπεριληπτικής κοινωνίας.
Σ΄ ευχαριστώ ξανά και σου εύχομαι ό, τι καλύτερο!

Ποιες είναι οι υπηρεσίες που προσφέρεις στο καταφύγιο αδέσποτων ζώων;

Η πρώτιστη υποχρέωση κάθε εθελοντή στο καταφύγιο είναι η σίτιση των ζώων η οποία συχνά συνδυάζεται και με την παροχή φαρμακευτικής αγωγής ή με κάποια ειδική διατροφή. Κάθε πρωί πρέπει κάποιος/α να βρίσκεται εκεί για να αναλάβει αυτό το έργο. Μια άλλη υποχρέωση είναι η καθημερινή αλλαγή του νερού των ζώων, καθώς μπορεί αυτό να έχει γεμίσει με φύλλα, κλαδιά, έντομα και άλλα στοιχεία που το καθιστούν ακατάλληλο, καθώς το καταφύγιο βρίσκεται στην εξοχή. Τέλος, μέσα στις υποχρεώσεις των εθελοντών είναι και ο καθαρισμός του χώρου από τα περιττώματα των ζώων και βέβαια η βόλτα τους, κάτι καθόλου εύκολο, γιατί τα ζώα είναι πολλά και συχνά δεν μπορούν να συνυπάρξουν μεταξύ τους λόγω ανταγωνισμού και αισθήματος κυριαρχίας στο χώρο, ειδικά όταν είναι του ίδιου φύλου.

Τι σε ώθησε να ασχοληθείς με αυτού του είδους τον εθελοντισμό;

Προσωπική μου αντίληψη είναι ότι η ζωή χωρίς προσφορά είναι ζωή χωρίς νόημα. Μιας και είμαι φοιτήτρια και έχω αρκετό ελεύθερο χρόνο, ήθελα να τον διαθέσω σε κάτι με το οποίο θα βοηθούσα τον κοινωνικό σύνολο. Έτυχε να δω μία δημοσίευση στο instagram στην οποία ζητούσαν νέους εθελοντές για εκπαίδευση και ενεργοποίηση στο συγκεκριμένο καταφύγιο. Αποφάσισα λοιπόν να συμμετάσχω. Στην εκπαίδευση αρχικά γνώρισα τα ζώα στο καταφύγιο και τις ιδιαιτερότητές τους και στη συνέχεια ανέλαβα πιο ενεργή δράση.

Τι σου προσφέρει η συγκεκριμένη δράση;

Σίγουρα μου προσφέρει ηθική ικανοποίηση, συμβαδίζει με τις αξίες μου και μου δίνει την αίσθηση ότι βελτιώνω την πόλη μου και κάνω λίγο καλύτερο τον κόσμο γύρω μου. Εκτός από τα παραπάνω, το να ασχοληθώ με τα αδέσποτα ζώα – τα περισσότερα από τα οποία είναι σκυλιά και συχνά μεγαλόσωμα- είναι και μία φυσική άσκηση. Γιατί το να διαχειριστείς αυτά τα ζώα, να παίξεις μαζί τους, να καθαρίσεις το χώρο και να τα βγάλεις βόλτα απαιτεί δύναμη και ενέργεια και συχνά συνδυάζεται και με πεζοπορία. Επίσης το διάστημα που ξεκίνησα τη δράση αυτή είχα αποφασίσει να ακολουθήσω την ειδίκευση της ζωοτεχνίας στη σχολή μου, χωρίς προηγουμένως να έχω κάποια ιδιαίτερη επαφή με τα ζώα. Θέλοντας λοιπόν να κατανοήσω καλύτερα τον “ κόσμο των ζώων”, βοηθήθηκα πολύ από τη συγκεκριμένη εθελοντική δράση στο να εξοικειωθώ με τα ζώα, να παρατηρήσω πάρα πολλά στοιχεία σε αυτά και κυρίως τη γλώσσα του σώματός τους και πώς εκφράζουν μέσω αυτής τις διαθέσεις τους. Και μάλιστα μπορώ να πω ότι η γνώση αυτή είναι πολύ χρήσιμη και για την κατανόηση της γλώσσας του σώματος των ανθρώπων, γιατί υπάρχουν πολλές ομοιότητες, όσο περίεργο και να μας φαίνεται.

Θα πρότεινες σε κάποιον/α να ασχοληθεί με τον εθελοντισμό και γιατί;

Εννοείται ότι θα το πρότεινα. Όπως προανέφερα πιστεύω ότι μια ζωή χωρίς προσφορά δεν έχει νόημα. Ειδικά στην εποχή μας που το πρότυπο που επικρατεί είναι αρκετά εγωιστικό και εγωκεντρικό, ο εθελοντισμός είναι ακόμη πιο σημαντικός. . Όλοι μας παροτρύνουν να κάνουμε πράγματα για τον εαυτό μας, να τον προμοτάρουμε σωστά, να βελτιώσουμε την εικόνα μας, να βγάλουμε κέρδος. Δηλαδή να δώσουμε όση ενέργεια μας περισσεύει στον εαυτό μας και πάλι. Ο εθελοντισμός είναι ένα πρότυπο ζωής που υποδεικνύει τη διοχέτευση αυτής της ενέργειας στους άλλους, στον κόσμο γύρω μας. Επίσης, πιστεύω ότι η αλληλεγγύη είναι μια αξία που έχει εκλείψει. Αν θέλουμε μια κοινωνία αλληλοβοήθειας , αυτό πρέπει να ξεκινήσει από τον καθένα μας. Εμένα μου αρέσει μια τέτοιου είδους κοινωνία, οπότε θεώρησα υποχρέωσή μου να προσφέρω πρώτη εγώ, Τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι μέσω των δράσεων αυτών και ανάλογα με το τι θα επιλέξει ο καθένας, μπορεί να γνωρίσει άτομα με τα ίδια ενδιαφέροντα και τις ίδιες αξίες και να ενταχθεί σε μια ανθρώπινη κοινότητα που σου ταιριάζει.

1. Πες μας λίγα λόγια για σένα ( όνομα, ηλικία, ενδιαφέροντα)

Είμαι η Δέσποινα Τουρλή, είμαι 15 χρονών και πηγαίνω ποδηλασία εδώ και οκτώ χρόνια.

2. Ποιές είναι οι διακρίσεις σου στην ποδηλασία;

Έχω κερδίσει τρία πανελλήνια πρωταθλήματα και πολλούς διασυλλογικούς αγώνες.

3. Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με την ποδηλασία και γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο άθλημα;

Ξεκίνησα στα εφτά μου χρόνια να έχω κάποιο στόχο, απλώς επειδή μου άρεσε το ποδήλατο.

4. Πόσες ώρες κάνεις προπόνηση την ημέρα; Μπορείς να μας περιγράψεις μια τυπική μέρα σου;

Κάνω προπόνηση κάθε μέρα γύρω στις 2-3 ώρες. Μία τυπική μου μέρα είναι: Ξυπνάω στις εφτά και μισή το πρωί, πηγαίνω σχολείο, στις δύο η ώρα πηγαίνω σπίτι και τρώω μόλις σχολάσω. Έπειτα πηγαίνω προπόνηση μέχρι τις 5 και μισή. Γυρνάω σπίτι, ξεκουράζομαι και έχω να διαβάσω τα μαθήματα. Το βράδυ κάθομαι να δω λίγο τηλεόραση και κοιμάμαι.

5. Είναι δύσκολος ο πρωταθλητισμός; Απαιτεί θυσίες;

Ο πρωταθλητισμός θέλει πολλές θυσίες, αλλά αν θέλεις μπορείς να τα καταφέρεις.

6. Ακολουθείς κάποια συγκεκριμένη διατροφή;

Ναι, ακολουθώ διατροφή! Κατά την περίοδο της προετοιμασίας, όλη η ομάδα πηγαίνει σε διατροφολόγο.

7. Τι σου αρέσει να κάνεις στον ελεύθερο σου χρόνο;

Στον ελεύθερο μου χρόνο μου αρέσει να πηγαίνω βόλτες και να βλέπω ταινίες.

8. Μπορείς να μας περιγράψεις μια στιγμή από κάποιον αγώνα που θυμάσαι ακόμα;

Ένας αγώνας που μου έχει μείνει στο μυαλό είναι ο πρώτος αγώνας που συμμετείχα, ενώ ήμουν Τρίτη δημοτικού. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνον τον αγώνα!

9. Ποιοί είναι οι επόμενοι στόχοι σου στον αθλητισμό;

Ο επόμενος στόχος μου είναι να κερδίσω το πανελλήνιο τη φετινή χρονιά και να γίνω μέλος της εθνικής ομάδας για να μου δοθεί η ευκαιρία να αγωνιστώ στο εξωτερικό.

10. Τι θα έλεγες σε κάποιον που θα ήθελε να ξεκινήσει να ασχολείται με τον αθλητισμό γενικά και την ποδηλασία ειδικότερα;

Κατά την γνώμη μου είναι καλό να αθλούνται όλοι και συγκεκριμένα για την ποδηλασία θα έλεγα ότι αν θες να γνωρίσεις  καινούρια μέρη αλλά είσαι πρόθυμος να κάνεις και θυσίες, είναι πολύ καλό άθλημα.