Υπήρχαν τόσα, μα τόσα πολλά άτομα που περίμεναν έξω από το κατάστημα εισιτηρίων στον κινηματογράφο για την νέα ταινία. Τόσο χαζό… Γιατί απλά δεν κλέβουν τις σειρές των άλλων; Εγώ πάντα αυτό κάνω. Ντάξ…, όχι… θα ήταν πολύ άσχημο. Αλλά όντως τώρα, ποιος δημιούργησε τις σειρές αναμονής; Πόσο τέλειο θα ήταν να έβλεπα αυτόν το τύπο που είχε τέτοια «φαεινή» ιδέα…

«Ποπ!». Κάτσε που πήγα τώρα; «Στο έτος 1000 π.Χ.» είπε μια ρομποτική, κοφτή φωνή. Καλά τώρα δεν θα κάνω πως δεν ξέρω τι συμβαίνει. Έπρεπε να γίνει κάτι εξωπραγματικό, σχετικά με αυτό που είπα, ώστε να συνεχίσει η ιστορία. Άρα είμαι στο έτος που δημιουργήθηκαν οι ουρές. Οι ουρές αναμονής. Όχι ουρές ζώων.

Πολύ καλά! Τώρα μένουν δύο πράγματα που μπορώ να κάνω εδώ, στη μέση του πουθενά, αν υπάρχει μέση, γιατί αυτό το πράγμα φαίνεται ατελείωτο. Να φωνάξω, μέχρι το ρομπότ να απαντήσει, ή κάποιος να με ακούσει ή να ξεκινήσω να περπατάω μήπως βρω και κάτι. Αν με ξέρετε καλά πιστεύω πως μαντέψατε ήδη τι έκανα. Ναι, την έριξα για ύπνο.

Αφού ξύπνησα, κατευθείαν ένα πράγμα μου ήρθε στο μυαλό.

-Κυρία, ρομποτική φωνή;

-Παρακαλώ. Πες μου, ανθρώπινο ον.

-Δύο πράγματα. Θα μπορούσα να είχα ένα σουβλάκι; Και θα μπορούσα να έχω και ένα δεύτερο;

Καλά, δεν το πιστεύω ότι μου απάντησε που το είπα «ρομποτική φωνή», από το πρώτο χέρι. Αλλά και πάλι. Αντί να μου δώσει τα σουβλάκια που τόσο λαχταρούσε η κοιλιά μου, με τηλεμετέφερε σε ένα φαστφουντάδικο. Το 1000 π.Χ., απ’ ότι φαίνεται, δεν έχουμε και τόσες διαφορές με τότε. Πάλι όμως, όσο και να το ‘θελα το λαχταριστό μου σουβλακάκι, δεν φαινόταν πως θα γίνονταν πολλά εκεί. Ένας σωρός από ανθρώπους είχε περιτριγυρίσει όλο το μαγαζί. Ο καθένας φώναζε και κοπανούσε το κτίριο. Φαίνεται να πείναγαν όσο και ‘γω. Αντί να τους συνοδεύσω στην επιχείρηση κατάρρευσης του μαγαζιού, κάθισα και παρατήρησα το χάος. Στο άκυρο, πετάχτηκε έξω ένας υπάλληλος να μας μιλήσει. Μάλλον τον ανάγκασε το αφεντικό να το κάνει γιατί με κομπιασμένη φωνή είπε:

Αάμα δεν ηρεμήσετε, όχι σουβλάκι. Ο καθένας θα εξυπηρετηθεί με τη σειρά του. Κα-καλό θα ήταν να σχεδιάσετε μια γραμμή χρησιμοποιώντας τους εαυτούς σας με τέλος το ταμείο.

Εντάξει. Δεν έχω ακούσει ποτέ ξανά κάποιον να εξηγεί πώς να μπούνε άνθρωποι σε ουρά αναμονής. Όλοι άρχισαν να συμβιβάζονται και ο υπάλληλος έδειξε χαρούμενος και υπερήφανος με τον εαυτό του που κατάφερε να λήξει τον Γ’ παγκόσμιο πόλεμο. Ενώ ήμουν αφηρημένος στην πλοκή της κατάστασης μου ήρθε. Ξέρω γιατί είμαι εδώ και όχι στο σινεμά να περιμένω να έρθει η σειρά μου την οποία, τώρα που το σκέφτομαι, έχασα. Πρέπει να σκεφτώ έναν τρόπο να ανατρέψω την πολύωρη αναμονή. Αφού βέβαια πρώτα πάρω το σουβλάκι μου. Και πως θα το κάνω αυτό; Θα κλέψω σειρές. Κυριολεκτικά πλέον, το παλαιότερο κόλπο στο βιβλίο. Ελπίζω να μην με γράψουν γι’ αυτό στο βιβλίο της ιστορίας. Βασικά καλό θα ήταν γιατί θα έπαιρνα 20 στο μάθημα.

 Καλά…!!! Τα σουβλάκια τότε δεν συγκρίνονται με αυτά σήμερα. Χα, χα! Δεν θα σου πω ποια ήταν καλύτερα! Πλέον, με γεμάτη και ικανοποιημένη κοιλιά, ήρθε η ώρα να πιάσω δουλειά.

-Ε, να σας πω σχετικά με την γραμμή που σχηματίσαμε χρησιμοποιώντας τα σώματά μας.

-Ακούω.

-Γιατί απλώς δεν επεκτείνετε τον πάγκο ώστε να εξυπηρετούνται περισσότερα άτομα πιο γρήγορα;

Όλοι με κοίταξαν σαν να συμφωνούν, κουνώντας καταφατικά το κεφάλι τους. Παίζει  να μην κατάλαβαν καν τι είπα.

-Μα, δεν είμαι ο….

-Ναι, κι αυτό δεν ήταν ερώτηση.

Κάπως έτσι λήγει η ιστορία, και σίγουρα είμαι γραμμένος στο βιβλίο της ιστορίας σου. Αν δεν με πιστεύεις, πάνε κοίτα. Και τώρα περιμένω να με πάει πίσω στις 32 Φεβρουαρίου του 2023 το ρομπότ. Για κάποιο λόγο όμως δεν γίνεται τίποτα. Καλά, εγώ το έληξα το θέμα με τις ουρές πάντως, έτσι ρομπότ; Να, δες… δεν απαντάει. Όσο έχω σουβλάκι εδώ, είμαι μια χαρά.

Με αυτήν μου την παρέμβαση δεν έχω σκοπό να σας μιλήσω για την ιστορία του, θα ήθελα όμως να μοιραστώ μαζί σας την μικρή μου εμπειρία από την μουσική του. Σε μια Ελλάδα που η αισθητική αποτελεί μία έννοια βαρετή και ανούσια ένας βασικός εκπρόσωπός της ήταν ο Vangelis. Η μουσική του με συνόδευσε πολλά εφηβικά μου βράδια, μου έδωσε την ενέργεια που χρειαζόμουν στις εξετάσεις μου στο σχολείο και στο Πανεπιστήμιο. Με ταξίδεψε στα άστρα. Σε αυτό το άρθρο σαν φόρο τιμής σε ένα μεγάλο δημιουργό θα συμπεριλάβω λίγη από την υπερβατική μουσική του.

Και όπως τον χαιρέτησε και η NASA «Ad Astra»…

Vangelis – Conquest of paradise

Vangelis – Chariots 

Blade Runner – Vangelis – Movie Theme – SoundtrackOf Fire (Mythodea 2001)

Ε. Λαμπροπούλου

Μια εκδήλωση μνήμης και τοπικής ιστορίας του 7ου Γυμνασίου Περιστερίου.

Μαθητές και καθηγητές έστησαν από το μηδέν ένα αφιέρωμα στη μνήμη της πόλης τους, οπτικοποιημένο μέσα από τέσσερα ντοκιμαντέρ που επιμελήθηκαν και δημιούργησαν μαθητές του σχολείου μας, με την βοήθεια και την καθοδήγηση των συντονιστριών καθηγητριών,  Ιωάννας Μακρή, Παπαμάρκου Μελπομένης, Κακαδιάρη Άννας.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο ο Δήμαρχος της πόλης, ο Μητροπολίτης Περιστερίου, Aντιδήμαρχοι, ο Διευθυντής Β/θμιας Εκπαίδευσης Γ” Αθήνας, η υπεύθυνη Πολιτιστικών Προγραμμάτων Γ” Αθήνας, δημότες,  πολλοί γονείς και φυσικά πολλοί μαθητές. Τα τέσσερα αυτά μικρά ντοκιμαντέρ καταγράφουν σημαντικές στιγμές της ιστορίας της πόλης μας. Το μέγεθος της έρευνας και η αγάπη με την οποία στήθηκαν επιβραβεύτηκαν με αριστεία στους αντίστοιχους μαθητικούς διαγωνισμούς. Το καμάρι περίσσευε και στους μαθητές και στους γονείς τους για την εξαιρετική δουλειά.

Η προβολή κάθε ντοκιμαντέρ συνοδεύτηκε από μια μικρή παρέμβαση ενός από τους βασικούς συντελεστές του έργου. Οι ομιλίες ήταν καθηλωτικές από ανθρώπους που έχουν ζήσει, έχουν μεγαλώσει κι έχουν αγαπήσει τις γειτονιές της πόλης μας. Πρώτη παρέμβαση από τον κ. Συμεών Σταμπουλού που μοιράστηκε μαζί μας τις εμπειρίες του και την λατρεία του για αυτό το μέρος. Δάκρυα έτρεξαν από τα μάτια τόσο αυτών που είχαν περάσει μια ζωή ολόκληρη εδώ, αλλά και αυτών που έπεται να κάνουν το ίδιο.

«Με τ’ άστρι κουβεντιάζω» ο τίτλος της ταινίας που αποτελεί έναν φόρο τιμής στους κινηματογράφους που λειτούργησαν από τη δεκαετία του 1960  στην περιοχή του Αγίου Ιεροθέου.

Με την ολοκλήρωση της ταινίας φάνηκε ξεκάθαρα ότι το ενδιαφέρον όλων μεγάλωσε. Αυτήν την φορά ο πρόλογος έγινε από τον σκηνοθέτη Χρήστο Σκούρα, πολύτιμο εμψυχωτή και δάσκαλο των παιδιών στην τέχνη του ντοκιμαντέρ. Ο τίτλος της ιστορίας «Το παρόν έχει παρελθόν…Το Περιστέρι στις γειτονιές του χθες». Αυτή η ταινία επέβαλε στους μεγαλύτερους μια άσκηση, μέσα από παλιές φωτογραφίες να αναγνωρίσουν τον τόπο τους.

Οι δύο επόμενες ταινίες είχαν μια διαφορετική διάσταση. Κατέγραφαν δύο πολύ σημαντικά γεγονότα που σφράγισαν την ιστορία του Περιστερίου. Η πρώτη που  προλογίστηκε από τον συγγραφέα και ερευνητή Νίκο Θεοδοσίου, αφορά ένα σημαντικό  γεγονός που διαδραματίστηκε στην Ανθούπολη με τίτλο «Η γειτονία που άνθησε στο κάρβουνο».

Η μικρή αυτή ταινία αποτυπώνει μαζί με την μεταλλευτική ιστορία του Περιστερίου και την κατάσταση των ανθρώπων στην διάρκεια της δεκαετίας του 1950 που κατέφθαναν από κάθε γωνιά της Ελλάδας χωρίς τίποτα στις αποσκευές τους παρά μόνο τη  ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Συγκλονιστική ιστορία, συγκλονιστική περιγραφή και πολύτιμη καταγραφή βασισμένη σε πολύχρονη έρευνα του κ. Θεοδοσίου.

Οι προβολές ολοκληρώθηκαν με το θλιβερό γεγονός της πλημμύρας στην οποία έχασαν την ζωή τους πολλοί συμπολίτες μας εξαιτίας της απουσίας υποδομών στην περιοχή. Τίτλος του ντοκιμαντέρ «Από μία βροχή…σε μια ιστορία». Ο πρόλογος έγινε από ένα άτομο που επιβίωσε της καταστροφής, τη Βιβή Γεωργακά, η αφήγηση της οποίας ήταν καθηλωτική.

Μια ευχάριστη νότα ήταν και η χορωδία του σχολείου, η οποία κόσμησε την εκδήλωση  τόσο στην αρχή όσο και στην πορεία της . Έτσι κύλησε ολόκληρη η εκδήλωση με εναλλαγές μεταξύ ομιλιών που προκαλούσαν συγκίνηση και  τραγουδιών. Το μόνο που ακούγονταν από το ακροατήριο ήταν ένα χειροκρότημα, κάθε φορά που οι ομιλητές ή οι ταινίες τους συγκινούσαν, περιγράφοντας την δύσκολη ζωή των πρώτων κατοίκων  του Περιστερίου. Ο κύριος Παχατουρίδης, ο οποίος είχε δώσει το παρόν, είχε τον τελευταίο λόγο.

Συντάκτης: Γελάσης Παναγιώτης Γ3