Ο χρόνος λιώνει σαν «καυτός χρυσός»
Κριτσωτάκη Χαρά Γ1
«Χρόνος»… κενός, ελεύθερος, περιορισμένος, άπλετος… «Χρόνος». Μία λέξη που δεν ξέρεις τι σημαίνει μέχρι να τη νιώσεις. Πόσοι από εμάς σκέφτηκαν αυτή την Πρωτοχρονιά ότι μεγάλωσαν αλλά δεν το νιώθουν πραγματικά; Πόσοι είπαν ότι θα έχουν ακόμα αμέτρητα Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιές και στιγμές με τους αγαπημένους τους; Πάντα υποθέτουμε ότι έχουμε χρόνο. Χρόνο τον οποίο συνειδητοποιούμε στη συνέχεια ότι χάσαμε και τρέχουμε σαν τρελοί να προλάβουμε να τον γυρίσουμε πίσω. Μα ποιος μπόρεσε ποτέ να αναστρέψει τη ροή του ποταμού, για να μπορέσει να αντιστρέψει τον χρόνο;
Θα μπορούσε κανείς μάλιστα να πει ότι ο χρόνος αποτελεί είδος μετάλλου και συγκεκριμένα τον χρυσό. Ο χρυσός είναι ακριβός, περισσότερο ή λιγότερο πολύτιμος ανάλογα με το πόσο νοθευμένος είναι, καθώς και περισσότερο σκληρός ή μαλακός ανάλογα με τη χρήση του. Ο χρυσός λιώνει και ο χρόνος περνάει. Ο χρυσός παίρνει μορφή όταν τον βάλεις σε καλούπι και γίνεται άκαμπτος. Ο χρόνος διαμορφώνει το παρόν, ο χρόνος είναι αμετάβλητος, ο χρόνος γίνεται ανάμνηση που δεν σβήνει… Αν υπάρχει κάτι που διαχωρίζει τον χρυσό και τον χρόνο αυτό είναι ότι ο δεύτερος δεν ξαναλιώνει, ούτε ξαναπλάθεται αλλά παραμένει εκεί, άθικτος, μέχρι να ξεχαστεί… Σκεφτείτε όμως…ο χρυσός λιώνει μόνο άμα πάρει φωτιά και εκείνη τη στιγμή, αν τον αγγίξεις, θα αφήσει μόνιμο σημάδι, ίσως και κάτι μεγαλύτερο. Πώς αλλιώς όμως θα του δώσεις σχήμα, αν δεν τον λιώσεις, και πώς να μην καείς, όταν το μόνο που κάνεις είναι να παίζεις με τον υγρό και ασταθή χρυσό;
Οι άνθρωποι κάνουμε το εξής λάθος: δεν ξέρουμε αν αξίζει πραγματικά ο χρόνος που ξοδεύουμε. Πολλές φορές δεν διακρίνουμε τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον ποιοτικό και παθητικό χρόνο. Ίσως γιατί η κοινωνία μάς έχει οδηγήσει στα στενά της υλικής καλοπέρασης και όχι σε αυτά την ψυχικής απόλαυσης και ολοκλήρωσης. Εξάλλου, πώς να μπορέσει κανείς να σκεφτεί για ανώτερη ψυχαγωγία, όταν το μόνο που μένει είναι λίγες ελεύθερες ώρες τα σαββατοκύριακα ή τα λιγοστά ελεύθερα και ακούραστα απογεύματα μετά το σχολείο ή τη δουλειά. Εδώ όμως φαίνεται το πόσο πρόθυμος είναι κάποιος να κάνει τον χρόνο να μετράει αργά και βασανιστικά ή να περνάει τόσο γρήγορα που να μην προλαβαίνει να το σκεφτεί.
Στην προκειμένη περίπτωση του αργά και βασανιστικά θα προσπαθήσουμε να σκοτώσουμε τον χρόνο με ό,τι «όπλα» μπορέσουμε να βρούμε. Είτε αυτά είναι οι απρόσωπες συζητήσεις και παρέες με άτομα τα οποία από μέσα μας αναρωτιόμαστε γιατί τους μιλάμε, είτε σκρολάρωντας στο «tik tok» και το «insta», ξαπλωμένοι μπροστά στο καναπέ με ανοιχτή την τηλεόραση για να μας κρατάει συντροφιά. Στην αρχή τα πράγματα δεν φαίνονται τόσο άσχημα, λες περνάει ο χρόνος, δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω… Αν και μεταξύ μας αυτό είναι μια φτηνή δικαιολογία για το γεγονός ότι αρνιόμαστε να κουνήσουμε έστω και το μικρό μας δαχτυλάκι, ο καθένας για τους λόγους του. Το πρόβλημα είναι όμως πως η επανάληψη όλων αυτών γίνεται ρουτίνα που εξανεμίζει και τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο που είχαμε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά, όταν σταματήσουμε να το κάνουμε, αρχίζουμε να νιώθουμε ένα κενό μέσα μας που δεν ξέραμε ότι γέμιζε τόσο καιρό με κάτι παντελώς ασήμαντο.
Υπάρχουν όμως και στιγμές που ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα απ’ ότι αντιλαμβανόμαστε. Για την ακρίβεια αυτό συμβαίνει πάντα, αλλά κάποιες φορές το καταλαβαίνουμε περισσότερο… Στιγμές που, ας πούμε, διαβάζουμε ένα καλό βιβλίο ή βλέπουμε μια ταινία στο σινεμά με τους κολλητούς μας… Στιγμές που περνάμε χορεύοντας, ταξιδεύοντας, ακόμα και παρατηρώντας το υπερπέραν σε ένα παγκάκι σε κάποιο ύψωμα με απαράμιλλη θέα. Σε κάθε περίπτωση ο χρόνος περνάει πιο γρήγορα και πιο ποιοτικά απ’ ότι νομίζουμε. Για τον απλούστατο λόγο ότι το βράδυ, πριν κοιμηθούμε, θα ξαναπαίξουμε αυτές τις αναμνήσεις στο μυαλό μας και θα πούμε ότι η σημερινή μέρα άξιζε πιο πολύ από τη χθεσινή (αν και αυτή άξιζε, αλλά καταλαβαίνετε τη διαφορά). Το καλύτερο όμως δεν είναι ότι ο χρόνος μας πέρασε ποιοτικά, αλλά το ότι εξελισσόμαστε ως άνθρωποι. Οι αλληλεπιδράσεις γύρω μας, τα ερεθίσματα που παίρνουμε και τα πράγματα που ανακαλύπτουμε… Όλα αυτά συμβάλλουν στη διαμόρφωση της πολύπλευρης και μοναδικής μας προσωπικότητας· της ταυτότητας που μας χαρακτηρίζει και μας δίνει το ταμπελάκι που λέει «Άνθρωπος».
Γι’ αυτό ο χρόνος είναι κάτι το ανεκτίμητο, κάτι που θα πρέπει να προσέχουμε σαν τα μάτια μας και να ξέρουμε σε ποιον και σε τι τον χαρίζουμε. Στο κάτω κάτω δεν ξέρουμε και πόσο έχουμε ακόμα. Οπότε γιατί να μην τον κάνουμε να μετράει; Στην τελική, ο χρυσός δεν σκουριάζει γιατί δεν είναι σίδηρος.
